Revolta Rockeira

Retirada!

2011-09-01T16:26:00.003+02:00

Pasaron xa seis anos desde que lancei Revolta Rockeira. Este blog serviume para experimentar e comezar a andar nisto das bitácoras de internet. Pero toca avanzar e mudar. Acabo de lanzar outro blog que levarei máis en serio e que me vai consumir moito tempo, así que dou por pechado Revolta Rockeira. Podedes seguirme en http://www.quebenquedei.blogspot.com

Grazas por estardes aí.

A necesidade de protexer internet do "astroturfing" faise cada vez máis urxente

2011-08-08T20:03:00.014+02:00

NOTA: Este texto saqueino do blog que o escritor e xornalista George Monbiot ten no guardian.co.uk. É unha entrada do 23 de febreiro deste ano. Tiña a tradución practicamente lista desde hai meses, pero quedou perdida debaixo dunha morea de arquivos. Recupéroa agora porque o tema do que fala segue sendo de perigosa actualidade.

A industria tabaqueira utilízao, a US Air Force quere facelo...astrotufing- a utilización dun sofisticado software para esmagar a opinión da xente nos foros de internet - está en ascenso. Como o paramos?

Cada mes hai máis evidencias que suxiren que os comentarios online en fíos e foros están sendo secuestrados por xente que non é quen di ser.

O anonimato da web achega ás empresas e aos gobernos oportunidades douradas para levar adiante operacións de intoxicación: falsas campañas de base que crean a impresión de que un gran número de persoas están a solicitar ou a oporse a determinadas políticas. Este engano é máis probábel que apareza cando os intereses das empresas e os gobernos entran en conflito co interese xeral. Por exemplo, hai unha longa historia das compañías tabaqueiras creando grupos de astroturf para combater os intentos de regulación.

Despois do que escribín en decembro sobre o astroturfing online, contactou comigo un soplón. Era parte dun equipo comercial empregado para infestar os foros de internet e os fíos de comentarios en nome de clientes corporativos, promovendo as súas causas e discutindo con calquera que se opuxera.

Como o resto do seu equipo, finxía ser un desinteresado membro do público. Ou máis ben, para ser máis precisos, como unha multitude desinteresada de membros do público: empregaba 70 perfís tanto para evitar que o detectasen como para xerar a impresión de que había un apoio xeneralizado para os seus argumentos pro-empresariais. Revelarei máis información que me contou cando remate a investigación na que estou a traballar.

Semella que estas operacións están máis estendidas, son máis sofisticadas e están máis automatizadas do que puideramos imaxinar. Un grupo de hackers políticos obtiveron unha serie de e-mails dunha firma de ciber-seguridade estadounidense chamada HBGary Federal que suxerían que se está a desenvolver un importante arsenal tecnolóxico para afogar as voces da xente real.

Como informa o Daily Kos, estes e-mails amosan que:

– As empresas agora usan “software de xestión de personaxes” que multiplican os esforzos de cada astroturfer, creando a sensación de que hai un maior apoio para o que a compañía ou o goberno está intentando facer.

– Este software crea todo o mobiliario online que tería unha persoa real: un nome, contas de correo electrónico, páxinas web e social media. Noutras palabras, automaticamente xera unha imaxe moi semellante aos perfís auténticos, facendo moi difícil discernir a diferenza entre un robot virtual e un comentador real.

– As contas falsas poden manterse actualizadas reposteando ou pondo ligazóns de xeito automático a contidos xerados en calquera outra parte, reforzando a impresión de que os posuidores da conta son reais e activos.

– Os astroturfers humanos poden crear un pasado para estas contas, suxerindo que estiveron ocupados pondo ligazóns ou retuiteando durante meses. Ninguén sospeitará que acaban de chegar á escena co único propósito de atacar un artigo científico sobre o clima ou para debater en contra dos novos controis sobre o sal na comida-lixo.

–Cun uso intelixente dos social media, os astroturfers poden, en palabras da firma de seguridade, “facer que pareza que un personaxe estivo nun congreso e presentarse a si mesmo como un dos individuos claves como parte dese exercicio... Hai una gran variedade de trucos nos social media que podemos empregar para engadir realismo ás personaxes ficticias”.

Mais se cadra a revelación máis alarmante é a seguinte. A US Air Force licitou a unha serie de compañías para subministrarlle software de xestión de personaxes, que levarían adiante as seguintes tarefas:

a. Crear “10 personaxes por usuario, cun pasado, unha historia, detalles de apoio e presenza cibernética que sexa técnica, cultural e xeograficamente consistente... Estes perfís deben ser capaces de aparecer en calquera parte do mundo e interactuar a través dos servizos convencionais online e das plataformas de social media.

b. Automaticamente prover aos astroturfers con “IP seleccionadas ao chou a través das cales poden acceder a internet” (un endero IP é o número que identifica o ordenador). Ademais, teñen que cambiar todos os días “ocultando a existencia da operación”. O software debería tamén confundir o tráfico web do astroturfer co “tráfico doutra multitude de usuarios de fóra da organización. Esta mestura de tráfico prové unha excelente cuberta e unha poderosa denegabilidade”.

c. Crear “enderezos IP estáticos” para cada personaxe, permitindo a cada astroturfer “parecer a mesma persoa durante o tempo”. Tamén debería permitir “ás organización que frecuentem o mesmo sitio/servizo mudar facilmente os enderezos IP para parecer usuarios normais que se opoñen a unha organización”

Software como este ten o potencial de destruír internet como un foro para o debate construtivo. Isto pon en perigo a noción de democracia online. Artigos que ameazan cuestións con maior implicación comercial están ser a ser estropeados polo que parecen exércitos de trolls organizados – como podes ver ás veces en guardian.co.uk

Internet é un regalo marabilloso, pero tamén é un filón para os lobbys corporativos, especialistas en marketing viral e publicistas gobernamentais, que poden operar no ciberespazo sen regulación, responsabilidade ou medo de ser detectados. Daquela, permitídeme repetir a pregunta que xa formulei en artigos anteriores e que aínda non foi respondida: que debemos facer para combater estas tácticas?

A derradeira prédica de Judas

2011-08-08T03:06:00.007+02:00

NOTA: O post gana se o les con isto de fondo :)

Xa non teremos moitas máis oportunidades para ver a Judas Priest en directo. A xira mundial que os trouxo a semana pasada a Coruña será a derradeira. Unha vez rematada, tomaranse as cousas con máis calma. Seguirán a dar concertos, pero moi lonxe dos tours con centos de datas e que percorren medio mundo.

Malia non coller os seus anos dourados, podo presumir telos visto en directo dúas veces. No 2005, cando viñeron por vez primeira a Galiza, e a pasada semana. En ámbalas dúas ocasións eran momentos moi especiais para a banda. O retorno do vocalista Rob Halford ao grupo, e o tour mundial de despedida. Afortunadamente para nós, ao longo da súa carreira Judas Priest gravou unha morea de actuacións, polo que sempre podemos poñer eses álbums en directo e lembrar o que era escoitalos en vivo. Hoxe quero falarvos de dous deles que, na miña opinión, son bastante representativos.

Unleashed in the East gravouse en Xapón no 1979, durante a xira posterior ao lanzamento de Killing Machine (Hell Bent for Leather na edición dos EUA). Foi o primeiro álbum en vivo da banda e tivo tanta boa acollida como polémica. Sempre se dixo que este disco non era realmente en directo senón que estaba gravado en estudo. De feito, os fans daquela entón alcumárono Unleashed in the Studio. Anos despois, o guitarrista Glen Tipton admitiu que algunha liñas vogais de Halford tiveran que ser regravadas porque durante a actuación tiña problemas de gorxa, pero que mantiveran a maior parte. Controversias a parte, este álbum é un retrato do momento no que naceo heavy metal. Nesta época, Judas Priest xa superara a herdanza de predecesores como Led Zeppelin ou Black Sabbath e acababa de crear un son propio que cristalizaría definitivamente o ano seguinte co lanzamento do British Steel.

Entrando xa no contido do álbum, veremos que unha peza moi curta. Aínda que na versión remasterizada de 2001 se lle engadiran temas, o disco orixinal non supera os 45 minutos. Malia todo, concentra unha tremenda forza e parece ser moi representativo do que era un directo de Judas Priest por aquela entón. Musicalmente é moi sólido, e van tomando forma os duelos guitarreiros entre KK Downing e Glenn Tipton que caracterizarían os directos da banda. Cómpre unha especial mención á actuación que fan no tema Victim of Changes, que supera por todos lados á versión en estudo. De feito, é bastante habitual que nos recopilatorios inclúan este directo pola súa xenialidade. Pero o que realmente impresiona do álbum é a voz de Rob Halford. Regravada ou non, a forza e versatilidade que desprende en cancións como The Ripper ou The Sinner fannos entender por que este home está considerado un dos mellores vocalistas da historia do heavy metal.

O outro disco en vivo do que vos quería ten menos chicha. Editouse ou ano pasado co gallo do30 aniversario do British Steel, o seu álbum máis emblemático. Correspóndese cun concerto do ano 2009 que a banda deu en Florida e no que tocaron todo o British Steel xunto con algún tema de regalo. Non é que este disco sexa nada especialmente espectacular, como si o foi o Unleashed in the East, pero é unha boa mostra do que son a día de hoxe Judas Priest. Ademais, é curioso ver como tocan os seus grandes clásicos 30 anos despois. O tempo pasa por todos, e a voz de Halford xa non é a mesma. Aínda que non é quen de facer os agudos de antano, impresiona o desgarrador que pode ser ás veces.

É probábel que non poidamos ver a Judas Priest en directo nunca máis, pero con álbums coma estes nunca esqueceremos por que se gañaron o alcume de metal gods.

Podes escoitar o Unleashed in the East premendo aquí.

Podes escoitar a versión en directo do British Steel premendo aquí.

A segunda oportunidade dos medios galegos

2011-08-04T02:12:00.006+02:00

A Nosa Terra, Vieiros, A Peneira, Galicia Hoxe e agora Xornal de Galicia. A sangría dos medios galegos parece non ter outro fondo que o da súa extinción. As crises mundiais da economía e do xornalismo cébanse coas cabeceiras que, en países coma o noso, empregan unha lingua minorizada e ollan a realidade desde unha perspectiva diferente. As causas deste comportamento xa foron analizadas con detalle na rede nos últimos meses: falla de axudas públicas, mala xestión empresarial, crise do papel, pouco compromiso da base social, etc. Por iso mesmo non quero seguir afondando neste autoflaxelamento, senón que prefiro achegar unha serie modestas reflexións sobre o futuro dos medios galegos.

O primeiro que nos debemos preguntar é se existe espazo para crear polo menos unha cabeceira de óptica galega na nosa lingua. As fracasadas experiencias anteriores pódennos levar a dicir que non, mais hai unha serie de factores que aínda achegan unha certa esperanza. Non podemos esquecer que no noso país hai unha vida cultural relativamente consolidada, que contamos cunha comunidade virtual galegofalante moi activa e que tanto as bases sociais do nacionalismo como do autonomismo poden ser moi receptivas a medios deste tipo. Malia todo, débense de introducir novidades na formulación destes proxectos para que marquen a diferenza a respecto dos fracasos anteriores e garantir a súa viabilidade.

O futuro do xornalismo pasa por internet, e no caso galego non vai ser menos. Os consumidores de información migran do papel á rede a pasos axigantados, e este problema afecta tanto ao New York Times como a La Voz de Galicia. The Guardian acaba de comezar cunha estratexia na que priorizará a súa versión dixital fronte á impresa, El Mundo hai xa tempo que comezou a apostar por plataformas online como Orbyt e mentres tanto, blogs persoais como The Huffington Post remátanse por converter en medios de cabeceira e págase unha millonada por eles. Neste contexto, volvermos teimudos sobre as publicacións en papel semella un erro. Mais o mundo de internet non é tampouco nada doado. Existe un serio problema co modelo de negocio que aínda hai que sortear. Mentres os grandes títulos internacionais tentan achar cal vai ser o mellor xeito de reconverterse en empresas reníbeis, no noso pequeno recuncho do mundo precisamos dunhas ideas sinxelas que nos dean para ir tirando. De entrada penso que debemos ser humildes co alcance que debe ter un medio deste tipo. A todos nos gustaría ter unha cabeceira en galego para enterarnos de todo o que pasa no país, desde economía a deportes, pasando por necrolóxicas e sucesos. Mais sexamos serios, iso non é factíbel. Polo menos de momento.Ao máximo que podemos aspirar a curto ou medio prazo é a ter un medio pequeno, con poucos traballadores, que elabore unha información de moita calidade sobre un número reducido de temas. Cando penso no futuro dos medios sempre acordo do The Huffington Post. Poucas historias, ben traballadas e con moitas colaboracións. Neste país temos unha chea de excelentes blogueiros especializados en temas do máis variados e aos que habería que implicar nun proxecto dixital común.

Mais aínda que apostemos por un medio modesto, precisamos sacarlle algúns cartos. Polo menos para pagar facturas. Isto non ten unha solución sinxela, mais xa hai quen dá algunhas ideas. Vilaweb, que sempre foi un exemplo de xornalismo dixital en linguas minorizadas, acaba de lanzar un sistema de doazóns para implicar aos lectores. A cambio destas axudas o medio oferta algunhas contrapartidas como descontos en cursos ou o dereito a participar en xuntanzas da dirección do xornal. Marcos P. Pena escribiu bastante no seu blog sobre este sistema de micro-mecenas, así como doutra vía de financiamento con moito futuro: a publicidade local. Os medios galegos non achegan ofertas atractivas en internet para os pequenos anunciantes, a pesares de que este soporte permítenos segmentar os usuarios e ensinarlles unha ou outra publicidade en función da súa localización e intereses.

Por último, e non por iso menos importante, está o tema da comunidade. Un dixital en galego e de calidade ten que facer unha aposta seria por crear ao redor de si unha potente comunidade virtual. Se ollamos para medios de vangarda como The Huffington Post (si, outra vez) veremos que aí está a clave do seu éxito. A integración coas redes sociais é imprescindíbel a día de hoxe e non só para aumentar a difusión das nosas historias, senón tamén para recoller opinións, correccións e achegas dos lectores a respecto dos nosos produtos. Cómpre entendermos a información como un fluxo en constante movemento, podendo nutrirnos de material e datos que veña do noso público. E pensando nos lectores, un bo dixital ten que ser flexíbel na súa estrutura, permitindo ao usuario organizar o seu perfil en función dos temas e dos autores nos que máis interesado estea. Un medio cunha forte comunidade ao seu redor é un medio cheo de futuro.

E cara o futuro é onde temos que mirar nestes momento negros para o xornalismo galego. Cómpre seguir camiñando, aprender dos erros, sermos orixinais, creativos e irreverentes. Hai bos profesionais e hai vontade. E iso sempre é un comezo.

De Twitter para o mundo: #democraciarealxa

2011-04-12T23:59:00.001+02:00

Democracia Real Xa! é unha destas iniciativas das que falaba onte. Un movemento espontáneo de cidadáns e cidadás froito do malestar co actual sistema económico e os seus xestores políticos. Redactaron un manifesto no que expoñen os motivos do seu cabreo e o vindeiro 15 de maio convocan mobilizacións en distintas cidades do estado para "amosar a raiba".

Levan unhas semanas movéndose polas redes sociais. Hoxe tiveron algún problemiña con Facebook relacionado coa desaparición dalgúns dos seus eventos. Parece que se vai solucionar, ou iso din. Pola miña parte, descubrinos en Twitter grazas aos hashtag #15M e #democraciarealya que se ían sumando a outros máis populares como #nolesvotes ou #simiedo. Isto é o que dicía o outro día Juan Varela da democracia en tempo real. Son determinados movementos e accións que comezan nas redes sociais pero que despois teñen consecuencias prácticas no mundo real. Con todo o lío este da Lei Sinde Twitter tremeu, e mesmo fixo que o ex-presidente da Academia do Cine mudase de parecer e abandonase o cargo por diferenzas coa ministra. Cando no parlamento europeo os principais grupos votaron en contra de voar en clase turista a etiqueta #eurodiputadoscaraduras chegou a trending topic e PP e PSOE sairon á palestra para dicir que reconsiderarían o seu posicionamento.

É evidente que as redes sociais están a ter un poder de control e presión sobre o mundo político e económico considerábel. Mais como dicía Isaac Rosa nun artigo en Público, as revolucións aínda se ganan na rúa. Por iso me gustan movementos como Democracia Real Xa! , porque ademais de tomar Twitter tamén queren tomar as rúas.

Mocidade aburrida, mocidade até o carallo

2011-04-11T20:09:00.002+02:00

Vós que diriades, aburrimento ou apatía? Esta pregunta escoiteina na película The Trotsky, unha historia sobre un rapaz de 17 anos que se considera a reencarnación do líder bolxevique. Cando intenta levar a revolución ao seu instituto ten que facer fronte a unha mocidade que semella non ter ningún tipo de interese polas súas proclamas. Mentres que o director do centro pretende facerlle entender que a xuventude é totalmente apática, é dicir, carente das emocións necesarias para comezar unha revolta, o protagonista sostén que os seus compañeiros están aburridos e que precisan dun revulsivo para espertar dese letargo.

Non vos quero adiantar como remata a película, pero si que me parece moi interesante o debate que introducen sobre se a mocidade é apática ou está aburrida. Moito tivemos que escoitar nos últimos anos sobre o escaso grao de mobilización da xuventude actual. Sobre todo se nos comparamos coa xeración dos nosos pais, eses que viviron o maio do 68, a transición e todas estas épocas de apoxeo revolucionario. Semella que somos unha decepción. Que malia ser a xeración máis preparada, que contou con máis liberade e máis oportunidades, cando nos putean non facemos absolutamente nada. Pero hai certas cousas que comezan a cambiar. Non tes máis que falar coa xente para comprobar que a capacidade de indignación segue intacta. A ninguén lle gusta botarse cinco anos estudando para logo non atopar traballo. Ou, de atopalo, non cobrar máis de 1000 euros. O cabreo está aí, o que falla son as vías de escape. Non gustan as formas de organización tradicionais de partidos e sindicatos. Vese aos primeiros como corruptos e aos segundos como parasitos. E non falta razón, porque as forzas maioritarias levan moito tempo traballando duramente en deslexitimar o sistema político. Polo tanto á mocidade fanlle falta vías de escape que canalicen ese cabreo e esa frustración. Mais parece que algo se comeza a mover. No Reino Unido os estudantes iniciaron o movemento anti-recortes ao saíren á rúa a protestar contra o incremento das taxas, en Portugal apareceu a Geraçao á Rasca, un movemento apartidario para reivindicar a mellora das condicións para a mocidade. Mobilizacións similares tamén se deron en Italia e Francia. No Estado Español comeza a haber pequenos conatos de resistencia, como a plataforma Juventud sin Futuro, Malestar, ou todo o ciber-movemento #nolesvotes.

É momento de amosar o noso cabreo. Non nos gusta ler a serie Pre-parados de El País, nin tampouco que nos chamen xeración perdida. Tampouco nos gusta ter que emigrar porque non hai traballo no noso país, nin non poder mercar unha casa, nin ter contratos precarios. Calquera forma de loita é boa. A través dunha plataforma, dunha organización estudantil, dun sindicato ou dun partido honesto, desde o teu Twitter ou o Facebook. Hai que amosar que existimos e que queremos que se nos teña en conta. Temos que tomar a rúa. Así que, para cando unha Xeración até o Carallo en Galiza?

Marcha pola Alternativa!

2011-03-26T12:06:00.004+01:00

Hai uns meses a política de recortes do goberno do Reino Unido saltou á opinión pública internacional cando o estudantado saiu á rúa para enfrontar a espectacular subida das taxas académicas. Foran unhas marchas moi polémicas, das que o que máis trascendeu fóra das fronteiras do UK foi o asalto á sede do Partido Conservador ou ao coche do Príncipe Charles e Camila. Malia todo, a nivel interno supuxeron un auténtico revulsivo na esquerda social e política poñendo en evidencia que se comezaba a formar un bloque popular disposto a combater os recortes. Xa vos falei hai uns meses da Coalition of Resistance, unha gran alianza estatal en contra da contención do gasto público. Pois desde entón ao longo de todo o Reino fóronse formando decenas de grupos de base que actúan local ou sectorialmente. Un dos máis interesantes desde o meu punto de vista é UK Uncut, un movemento de acción directa que "ocupa" bancos e sucursais de empresas que evaden impostos de xeito divertido e pacífico.

Os sindicatos, aínda que tardaron, intentan agora canalizar toda esa enerxía que lles ven desde a base convocando unha gran marcha en defensa dos postos de traballo, do crecemento e da xustiza. Comezou hai uns 20 minutos en Embankment e rematará cun gran acto en Hyde Park. A TUC (a federación de sindicatos convocante) prevée que hoxe cheguen a Londres 300.000 persoas de todo o Reino Unido en 800 autobuses e 10 trens especialmente fletados para este evento. A capital non vive unha manifestación tan multitudinaria desde o comezo da guerra do Iraq aló polo ano 2003.

En breves irei a unirme a esta marcha histórica. Estarei tuiteando as impresións que vaia tendo e pola noite agardo actualizar de novo o blog cun resumo completo. Se queredes seguir en directo o que está a acontecer recoméndovos que lle botedes unha ollada ao que está a facer The Guardian ou que sigades o Twitter oficial da marcha e o hashtag #march26.

Noutra orde de cousas, e sen ter nada que ver co que está a acontecer no Reino Unido, deséxolles moita sorte aos compañeiros e compañeiras que hoxe están a constituír a nova organización do estudantado galego.

E rachou!

2011-03-01T13:00:00.003+01:00

Tanto se tensou a corda que ao final rematou por romper. Este sábado, algo máis de 150 membros dos Comités decidiron abandonar a organización ao non garantirse uns mínimos democráticos que permitisen celebrar a Asemblea Nacional con normalidade. Expulsión ilegal de compañeiros, secuestro de censos, verticalización... toda unha serie de agravios que os escindidos foron enumerando nun recentemente inaugurado blog.

Non é que esta decisión me alegre. Sempre fun un firme defensor da unidade do nacionalismo e da esquerda, mais paréceme que foi inevitábel. Cando o ambiente dunha organización se fai tan irrespirábel que non é posíbel traballar, manter a unidade por simple retórica carece de sentido. As persoas que este sábado tomaron a decisión de marchar van poder facer máis polo país e polo ensino galego estando fóra dos Comités que dentro.

Que se chegara a esta situación, ten uns claros culpábeis. Podo dicilo porque participei catro anos nos Comités e fixen parte do seu sector crítico. A máxima responsabilidade da ruptura do nacionalismo estudantil recae na Unión da Mocidade Galega. Pode que resulte paradóxico culpar da fractura a aqueles que quedaron, pero vou explicar por que. Foi este partido quen exerceu a dirección política dos Comités desde a súa fundación. Tamén foi este partido o que desprazou a toma de decisións cara os seus organismos e baleirou de contido as asembleas nas que todos e todas podiamos participar. Pero sobre todo, foi este partido quen non dubidou en descualificar, insultar e marxinar a aquelas persoas que non opinaban como eles. Nestas circunstancias, o sector crítico aumentou a un ritmo vertixinoso.

Eu sempre crin que se eras quen de xuntar un número de xente suficiente, podías darlle a volta a unha organización. Pero cando a dirección renuncia a calquera tipo de principio ético e decencia, isto faise moi complicado. Despois de que se adiase a Asemblea Nacional, de que se secuestrasen os censos, de que o Consello Nacional asumise máis funcións das que debera, de que eliminase a xente dos listados...aínda que poidas acadar a maioría numérica, non quedan ganas. Dáste conta de que independentemente do resultado dunha asemblea, non paga a pena continuar nunha organización na que hai un sector ao que só lle importa manter as súas cotas de poder. Poder para que? Para seguir afundindo o movemento estudantil nacionalista? Para que siga a perder crédito diante do sector ao que nos diriximos? Aos que marcharon dos Comités isto non lles vale. Como dicía o amigo Santi Agra, “estudamos para liberar Galiza, non para que nos libere Galiza Nova”.

O vindeiro 26 de marzo nacerá unha nova organización. É o momento de acumular forzas, de achegar a toda esa xente que a UMG foi deixando fóra, de ser referentes, de traballar con coherencia e rigor e sobre todo de inventar. De non caer no vello, no caduco, no de sempre. Para iso xa van estar os Comités. Cómpre ser firmes no ideolóxico, pero creativos e innovadores no xeito de transmitilo. As persoas que van impulsar este novo proxecto teñen unha dura tarefa por diante. O estudantado galego precisa dunha organización combativa, aberta e coherente. Cómpre crear referentes sociais para o nacionalismo. Sobran os burócratas que apodrecen pechados nos despachos. Hai que destacarse por ser quen de chegar a acordos e por non por feder a sectarismo. Pero sobre todo, precísase unha organización que lle sexa útil ao estudantado e Galiza. Unha organización soberanista, de esquerda, que sexa quen de dar unha resposta contundente ás agresións que está a sufrir o ensino público e galego. Xa non hai máis tempo para mirarse de embigo, hai que loitar.

Estudante condenado a 32 meses de cárcere

2011-01-13T23:26:00.000+01:00

O pasado 10 de novembro, en Londres tivo lugar a máis grande manifestación en contra da suba das taxas. Participaron ao redor de 50.000 persoas e tivo moita repercusión nos medios internacionais cando un grupo de máis dun milleiro de estudantes asaltaron a Millbank Tower, sede do Partido Conservador. Mentres durou esta breve ocupación, un mozo de 18 anos lanzou un extintor baleiro desde o tellado do rañaceos. Afortunadamente, non alcanzou a ningún dos estudantes e policías que estaban nos arredores. Segundo informa The Guardian, este rapaz foi sentenciado onte a unha pena de 32 meses de cadea. O xuíz que levaba o caso afirmou que o "dereito á protesta pacífica é moi prezado" e que "aqueles que fagan un uso indebido del aproveitando ocasión para recorrer á violencia, deben agardar longas penas".

Fonte: The Guardian

Isto é unha chamada de atención ao movemento estudantil inglés, que tralas protestas contra a suba das taxas se situou na vangarda de todo o activismo anti-recortes e que recolleu moitas simpatías en amplos sectores da esquerda. Por esa vontade de dar un castigo exemplarizante esquécese o drama humano que está a vivir este estudante que, aos seus 18 anos, estropeou a vida. Lanzar un extintor desde un tellado é unha irresponsabilidade, mais teño as miñas dúbidas de que a condena fose a mesma se non se tratase dun contexto de loita

Achegándonos á esquerda inglesa (I)

2011-01-11T23:59:00.005+01:00

Inauguro hoxe unha serie de posts sobre a esquerda inglesa cos que intentarei facer unha radiografía dos diferentes movementos e organizacións cos que me fun atopando nestes case catro meses que levo na illa. Non pretendo facer unha análise histórica, nin unha listaxe de siglas, tan só quero compartir os pareceres que vou tendo das diferentes expresións da esquerda neste país.

Na entrada de hoxe voume centrar nas forzas políticas representadas na Cámara dos Comúns, órgano lexislativo que rexe en todo o Reino Unido. O primeiro que me chamou a atención ao mirar a súa composición é a escaseza de organizacións de esquerda alternativa, especialmente desde que Respect perdeu o seu parlamentario (aquí chámaselles MP) nas pasadas eleccións. Pero primeiro botémoslle un ollo á composición da Cámara:

Gráfico: Wikipedia

Dos partidos enriba representados podemos considerar de centro-esquerda ou esquerda os seguintes: Labour Party, Scottish National Party, Sinn Féin, Plaid Cymru, Social Democratic Labour Party, e Green Party of England and Wales. Se desta lista quitamos ás formacións nacionalistas (non vou falar delas nesta serie porque ao vivir en Inglaterra non teño demasiada información) tan só nos quedan os laboristas e mailos verdes. Destes dous partidos, o único que podemos considerar que presenta un proxecto de esquerda realmente transformadora é o Green Party, xa que o Labour fai parte desa socialdemocracia que asumiu ao cen por cen a axenda neoliberal. Daquela por que falar do laborismo nun artigo sobre a esquerda? Pois porque tanto dentro do seu grupo parlamentario como no seo da organización existe unha corrente, non maioritaria mais si significativa, que mantén un posicionamento realmente progresista e transformador. Non afondo máis nisto xa que quero dedicarlle unha entrada enteira a esta ala radical do Labour Party.

Mais por que non hai en Inglaterra unha forza política de esquerda alternativa cunha representación electoral digna? Na miña opinión hai dúas grandes razóns. A primeira ten un carácter histórico, e é a falla dun proxecto político de tradición comunista. No Reino Unido, o Communist Party of Great Britain sempre foi unha organización moi marxinal e tan dependente de Moscova que non sobreviviu á caída da URSS. Noutros países europeos os vellos Partidos Comunistas aínda xogan a día de hoxe un papel relevante na esquerda alternativa. Aí temos o PCP en Portugal, o KKE en Grecia, Die Linke en Alemaña ou Izquierda Unida no Estado Español. Son forzas minoritarias pero cunha tradición o suficientemente arraigada como para teren unha representación estábel. O segundo motivo desta falla de proxectos políticos tranformadores é a lei electoral do Reino Unido. Para elixir a cada un dos 650 Membros do Parlamento divídese ao electorado en distritos, de xeito que cada un deles achegue tan só un representante á Cámara dos Comúns. Esta norma, que só permite ao candidato máis votado converterse en MP, favorece aos dous grandes partidos estatais e fai moi difícil a entrada de forzas políticas alternativas.

A primeira aproximación á esquerda inglesa é desalentadora, mais en vindeiras entregas desta serie iremos vendo que, malia todo, tamén ten aspectos moi positivos e interesantes. Iso si, haberá que ir a buscalos a fóra do parlamento.

Das emocións, ETA e Rubalcaba

2011-01-10T23:40:00.000+01:00

Recoñezo que me deixei levar pola emoción. Cando esta mañá prendín o ordenador e lin o comunicado de ETA, leveime unha alegría. Tal e como lle solicitaran unha multitude de axentes políticos e sociais vascos no Acordo de Guernika, a banda declarou un alto ao fogo permanente, de carácter xeral e verificábel pola comunidade internacional. Despois deste xúbilo inicial pensei: agora falta ver a reacción do goberno. Xa o outro día nunha entrada neste mesmo blog amosaba a miña desconfianza de que fosen estar a altura das circunstancias, e non me equivoquei. Nunha declaración de prensa o ministro Rubalcaba deulle unha dura sacudida a todas as esperanzas e expectativas que este comunicado puido crear. Gustaríame coller os que para min son os catro titulares ou citas clave desta valoración e facer un breve comentario de cada un deles.

1º. “El único comunicado que esperamos de ETA es aquel en el que declare el fin”. Esta mensaxe repítena a meirande parte de partidos políticos do estado. Persoalmente, paréceme un disparate situar esta cuestión como elemento fundamental para chegar á resolución do conflito armado. ETA é unha organización clandestina, na que a súa simple pertenza xa é un delito penado con longas condenas de cárcere e cunha militancia que en moitas ocasións non coñece outra vida que a da violencia. Pedirlle a esta xente que disolva a banda e abandonen a loita sen ningún tipo de garantías é, canto menos, pouco realista. Se ollamos para o proceso de paz en Irlanda, comprobaremos que o IRA en ningún momento se chegou a disolver, senón que despois dunha negociación política remata por entregar as armas.

2º. “ETA tiene un catálogo de reivindicaciones que no abandona”. O feito de que no comunicado da banda se siga poñendo como cuestión central a autodeterminación foi moi criticada por comentaristas políticos ao longo do día de hoxe. Dentro do españolismo existe a vontade de non só desarmar a ETA militarmente, senón tamén de vencela politicamente. Pretender que unha organización que leva case 50 anos empregando a violencia política renegue do seu proxecto paréceme tan irrealista como que se autodisolvan sen garantías. Se cadra é aínda máis perigoso porque esconde a intención de acabar con calquera alternativa soberanista en Euskal Herria, obxectivos que por outra banda non defende exclusivamente ETA. Volvendo co exemplo do IRA, nunha das súas últimas declaracións, na que ordenaba aos seus voluntarios entregar as armas, reafirmábase tanto na defensa dunha Irlanda unida como na total lexitimidade da violencia mentres a empregaron.

3º. “En un estado de derecho quien verifica son los cuerpos y fuerzas se seguridad del Estado”. Isto rompe totalmente cos pasos dados nos meses anteriores coa Declaración de Bruxelas e o Acordo de Guernika, nas que se presenta a posibilidade de que sexan mediadores internacionais os que verifiquen o alto ao fogo. O avogado sudafricano Brian Currin xa levaba tempo traballando niso, e hoxe mesmo emitiu un comunicado parabenizando a decisión de ETA e anunciando os seus futuros movementos de cara a manter contactos coa banda. Ao negarse a aceptar esta proposta, o goberno está a pechar unha porta moi importante na negociación. Nin ETA nin a Esquerda Abertzale van confiar nuns corpos e forzas de seguridade do estado que están involucrados en torturas e que manteñen unha política penitenciaria denunciada por organismos como Amnistía Internacional. Se continuamos comparando co Ulster, veremos que malia teren tamén un estado de dereito, os mediadores internacionais xogaron un papel fundamental, xa que contaban coa lexitimidade das dúas partes. O propio Brian Currin participou deste proceso.

4º. “Si Batasuna quiere volver a la vida política tiene dos opciones: o ETA deja la violencia de forma irreversible, o rechaza su relación con ella definitivamente”. Este é un problema que ven de vello e que dificulta o proceso de paz. Para unha negociación deste tipo, o brazo político ten que ser necesariamente legal e ten que estar considerado como un interlocutor político válido. Nos últimos meses a Esquerda Abertzale deu pasos moi importantes ao desbotar a violencia como vía de acción política e plasmou esta intención no documento Zutik Euskal Herria. Pero isto non quedou en papel mollado, senón que lle plantou cara a ETA esixíndolle un comunicado como o de hoxe e demostrando que a banda xa non manda máis no Movemento de Liberación Nacional Vasco. O peso da negocicaión ten que recaer nos axentes políticos e non nos militares. O Acordo de Venres Santo que posibilitou o proceso de paz en Irlanda non tería sido posíbel sen o Sinn Féin. Para que algo semellante poida pasar en Euskal Herria, a Esquerda Abertzale ten que estar presente.

Ao longo desta mañá o resto de partidos foron facendo as súas declaracións, case todas en termos moi semellantes ás palabras de Rubalcaba. As única excepcións foron as de Eusko Alkartasuna, Aralar, Ezker Abertzalea (asinantes da declaración de Guernika) e de Esquerra Republicana de Catalunya. Mención a parte merece a covarde declaración do BNG, que se suma ás teses gobernamentais ao esixir a disolución unilateral de ETA e que mesmo chega a falar de pacificación no canto de proceso de paz.

A solución do conflito armado en Euskal Herria atópase nun momento crítico. Nos vindeiros meses verase se se volve botar por terra unha nova oportunidade de acadar a tan arelada paz, ou se o goberno fai un exercicio de responsabilidade e se senta a negociar. De momento, temos aí as Declaracións de Bruxelas e de Guernika, que supoñen un punto de partida para verificar o alto o fogo. Se cando a Esquerda Abertzale presente os estatutos do novo partido, o Estado non o ilegaliza, xa teremos feito un avance fundamental. Mais nese momento comezará a parte máis difícil, a da negociación política, na que haberá que abordar cuestións tan importantes como presos, desarme e escenario post-violencia.

A cuestión dos presos e a fin de ETA

2011-01-08T12:30:00.000+01:00

Non estaba moi claro, pero finalmente o xuíz da Audiencia Nacional Santiago Pedraz tomou a decisión de non impedir a manifestación convocada para hoxe en apoio dos presos da esquerda abertzale. Nas últimas semanas, a espada de Damocles estivo pendurando sobre esta iniciativa por mor das presións de colectivos como a Asociación de Víctimas del Terrorismo (AVT) ou Dignidad y Justicia (DyJ) que pedían a súa prohibición. Asemade, esta marcha tivo bastante repercusión nos medios por mor dos apoios de formacións legais que obtivo, entre os que destacan a maioría sindical vasca (con ELA e LAB á cabeza), Eusko Alkartasuna, Aralar e mesmo oito xogadores da Real Sociedad. A reivindicación básica desta marcha era o cambio da política penitenciaria do goberno, rematando coa dispersión e garantindo un mellor trato para os reclusos.

No contexto do proceso de paz, a cuestión dos presos ten unha relevancia fundamental. A esquerda abertzale aspira a conducir a loita de liberación nacional por vieiros exclusivamente políticos, deixando de lado a actividade armada. Por iso fai tanto fincapé na importancia de construír un escenario democrático no que se poida dar este cambio. E é aí onde entra o tema dos presos. Non pode haber unha situación de plena normalización en Euskal Herria sen unha política axeitad de reintegración dos reos na sociedade vasca. As case mil familias que sofren a dispersión e o illamento dos seus parentes que están na cadea tamén forman un grupo de vítimas que ten que ser recoñecido e reparado. Neste sentido, gustoume moito unha entrada que publicou o coordinador de Lokarri, Paul Ríos, no seu blog persoal. Nela daba conta do fermoso xesto de dúas vítimas de ETA que acudiron a unha homenaxe a Santiago Brouard e Josu Muguruza, militantes abertzales asasinados polos GAL e a extrema dereita respectivamente. A única saída posíbel para o conflito armado pasa polo diálogo e entendemento entre dúas partes. A esquerda abertzale deu o primeiro paso, non teño tan claro que o goberno vaia corresponder.

Prometémosche a terra...

2011-01-07T17:17:00.008+01:00

Daniel Castelao (30 de xaneiro de 1886 - 7 de xaneiro de 1950)

Un texto

A VACA

A vaca é o símbolo da paz.Val máis o que siñifica unha vaca que o que simboliza un león rampante. Xa o dixo un dos nosos economistas: "O albre xenealóxico dunha vaca de leite é máis útil que o albre xenealóxico dun aristócrata".
A vaca esqueceuse dos cornos e dános o seu traballo, o seu leite, a súa carne, o seu coiro e a carne e o coiro dos seus fillos. Non nos pode dar máis.
O can será o amparo dos ricos, que defende a propriedade do amo e ladra aos probes que van polos camiños. En troques a vaca é o amparo dos probes libres.
Os concursos de vacas leiteiras valen máis que os "concursos de belleza".A nosa vaca ten o pesebre en Galiza e os tetos en Madrid. E o que non lle dá de comer a unha vaca non ten dereito a muxila.As "señoritas" que choran pola morte dun can ridículo non comprenden a door dunha familia labrega cando se lle morre unha vaca.
Se non fose polo leite das vacas a piolleira das cibdades morreríase desnutrida. A vaca é a ama de cría da Humanidade.O día que nós emitamos papel-moeda non estamparemos nel o retrato dos políticos, nin dos sabios, nin dos artistas; estamparíamos, somentes, a figura dunha vaca, como símbolo da nosa economía humanamente distribuída.O día que Galiza sexa unha comunidade cooperativa, ergueremos un gran moimento cunha vaca en bronce dourado.
Tamén hai razas de vacas, e a mellor é a nosa.
O día que seipamos o que val unha vaca, Galiza quedará redimida.

(Sempre en Galiza)

Unha canción

Letra: Darío Xohán Cabana
Música: Suso Vaamonde

Unha imaxe

Pra que ergan o puño! Do álbum "Atila en Galicia" de Castelao

Coaligados para resistir!

2011-01-06T23:59:00.000+01:00

En maio deste ano, en plena crise grega, o Partido Comunista pendurou unha faixa da acrópole ateniense co lema “Peoples of Europe rise up!” (pobos de Europa erguédevos). Este símbolo de loita, pero sobre todo de resistencia, inspirou a un amplo sector da esquerda británica. Seguindo a consigna dos activistas de Grecia, constituiron unha ampla plataforma para enfrontar a política económica do goberno conservador. O nome elixido foi Coalition of Resistance (Coalición da Resistencia).

A primeira vez que se escoitou falar daCoR foi no mes de agosto, cando Tony Benn, histórico militante da ala esquerda do Partido Laborista, publicou en The Guardian o manifesto fundacional da plataforma baixo o título “The time to organise resitance is now” (O tempo de organizar a resitencia é agora). Canda el, apoiaron este documento importantes persoeiros da esquerda británica entendida esta como un espazo plural no que teñen cabida as organizacións da esquerda radical, a ala esquerda do laborismo, os sindicatos e os diferentes movementos sociais progresistas. Este documento fai un chamamento a enfrontar as políticas orzamentarias do goberno Conservador-Liberal Democráta (Con-Dem) xa que supoñen o maior recorte de gasto público desde os anos 30. O Primeiro Ministro David Cameron sostén que estas medidas son inevitábeis porque o estado do benestar “foi demasiado xeneroso”, mais no seu retruque, Tony Benn afirma que iso é un sen sentido, xa que o que fixeron foi cargar na xente do común o derroche dos banqueiros. A alternativa proposta no manifesto pasa por someter a banca a un control democrático, aumentar os impostos aos ricos, retirar as tropas de Afganistán e combater o fraude fiscal. En palabras textuais, pretenden impulsar “unhacampaña por unha alternativa radical que teña a mesma determinación que amosaron os sindicalistas e mailos movementos sociais en Grecia e outros países europeos”. Para coordinar todo isto e crear un paraugas baixo o que introducir todo o movemento anti-recortes, naceu a Coalition of Resitance.

O 27 de novembro tivo lugar a constitución formal desta plataforma. Celebrouse a Conferencia Nacional no centro sociocultural de Candem e acudiron preto de 1300 persoas. Aproveitando a miña estadía en Londres, decidín achegarme previo pago das tres libras que nos custa a afiliación aos estudantes. O acto estruturouse en dúas sesións plenarias, unha ao principio e outra ao final, con varios obradoiros simultáneos entrementres. Con isto pretendíase crear diferentes espazos de debate sobre os movementos e loitas sociais máis relevantes do Reino Unido. Por razóns de espazo só puiden asistir ao plenario final, a un taller sobre o movemento estudantil e a outro sobre o mantemento do estado do benestar. Cada un deles estruturábase dun xeito semellante: desde a mesa falaban representantes das organizacións sociais e posteriormente tomaba a palabra o público. Finalmente os coordinadores do evento intentaban facer unha compilación das ideas principais recollidas entre os asistentes para fixar as liñas de traballo da CoR.

De todo este proceso de debate e de compartir as diferentes experiencias de loita acordáronse seis puntos básicos que cumpría desenvolver nos días, semanas e meses seguintes á conferencia:

Apoiar a manifestación do 9 de decembro que ía ter lugar fronte ao parlamento de Westminster mentres os deputados votaban a suba das taxas universitarias en Inglaterra.
Crear asembleas de estudantes en todas as localidades grandes.
Manter as ocupacións que por aquelas datas o estudantado inglés mantiña en 32 facultades de todo país. Pídese ao movemento anti-recortes local a que apoie estas ocupacións.
Crear grupos de base da CoR alá onde non estea funcionando xa algunha organización local anti-recortes.
Preparar unha semana de mobilizacións para febreiro que una a estudantes, traballadores e activistas de todas as localidade do Reino Unido.
Apoiar e prepara a manifestación convocada pola confederación de sindicatos TUC que terá lugar o 26 de marzo.

Como se pode observar, é unha prioridade para a CoR unir todas as loitas sectorais e transformalas nun movemento único estatal que sexa quen de resistir as agresións do goberno Con-Dem contra os servizos públicos e a clase traballadora. É por iso que durante toda a conferencia se insistiu moito na solidariedade entre os activistas e os movementos sociais, non só do Reino Unido, senón de toda Europa. Houbo varias mencións aos traballadores do metro de Londres, que xa afrontaban a súa cuarta folga nos últimos tres meses.

O primeiro éxito mobilizador da plataforma xa tivo lugar uns días despois, na manifestación en contra da suba das taxas. O recentemente presentado logo dos monigotes de cores que identifica a CoR estaba incrustado na pancarta máis empregada polos milleiros de estudantes que saíron (saímos) á rúa ese día. Desgraciadamente, aínda que vencemos nas rúas a dereita venceu no parlamento e a proposta foi adiante. Noutro post explicarei de vagar como foi iso.

Intervención dun estudante durante o obradoiro de movemento estudantil

Pero se houbo algo que me impresionou da CoR foi o ambiente que se respiraba na conferencia. Alí convivían militantes e activistas de organizacións moi diferentes que apoiaban a plataforma non só para acadar os obxectivos que esta se propuxo, senón tamén para que o seu colectivo fose quen de gañar máis apoios dentro da esquerda social que alí estaba representada. Agora ben, o realmente positivo foi que malia existiren eses intereses, perfectamente lexítimos e comprensíbeis por outra banda, todos fixeron un exercicio de responsabilidade e priorizaron a consolidación da plataforma. Non vin nesta conferencia esas mostras de sectarismo e de cainismo que desgraciadamente sufrimos moitas veces na esquerda nacionalista galega.

En definitiva, un proxecto ilusionante, plural e combativo que se fai máis necesario que nunca. Seguirei a participar activamente na CoR porque esta non é unha loita exclusiva dos pobos do Reino Unido, senón que fai parte dun movemento moito máis amplo contra esta saída neoliberal da crise que nos pretenden impoñer. RESISTANCE!

Intervención do deputado laborista John McDonnell

Internet manda na economía

2010-10-28T18:12:00.004+02:00

Rematouse iso de falar de potencialidades ou de mirar cara o futuro. Internet xa manda na economía. Nun recente estudo encargado por Google revélase que esta industria representa o 7.2% do PIB do Reino Unido, moi por riba da hostelería e un chisco por debaixo do todopoderoso sector financeiro. As perspectivas non podían ser mellores, para 2015 estímase que internet representará un 13% da economía. Un dos piares desta industria está a ser o comercio electrónico xa que no RU hai uns hábitos de consumo moi diferentes aos que estamos habituados en Galiza ou no conxunto do Estado Español. Durante o ano 2010, un 62% dos adultos empregaron algún tipo de ferramenta de comercio electrónico, situado a este Estado no primeiro posto de ranking mundial de compras a través de internet.

Via The Guardian (preme na imaxe para facela máis grande)

Os resultados deste estudo evidencian a enorme importancia que ten internet, mais non só na economía, senón tamén socialmente, xa que é quen de mudar os nosos hábitos de consumo. As TIC son un sector en auxe que abre moitas posibilidades de crecemento para as nosas economías. Agora ben, é imprescindíbel rematar coa fenda dixital para poder desenvolver dun xeito completo e equitativo unha economía baseada en internet. No propio Reino Unido son significativas as diferenzas na estensión da banda larga entre o suereste de Inglaterra e Escocia e mailo Ulster. Para canto máis nun país periférico como o noso! Cómpre continuar o traballo xa comezado de levar a toda Galiza conexión de alta velocidade, así como afondar na alfabetización dixital.

Red Ed?

2010-09-30T00:22:00.008+02:00

Esta é a primeira entrada que escribo desde que me viñen vivir a Londres. Como poderedes imaxinar, agora que non estou en Galiza, a temática que tratarei variará lixeiramente xa que estou a coñecer outras realidades, convivindo con outras culturas, lendo outros xornais e en definitva mudando a miña percepción inmediata do mundo.

Gustaríame abrir esta quenda de posts londinenses cunha nova que está a retumbar en todos os medios ingleses: a elección de Ed Miliband como novo líder do Partido Laborista.

Desde que nas pasadas eleccións os laboristas perderon o goberno (que ostentaban desde 1997), abriuse un proceso de debate dentro do partido que levaría á renovación da súa cabeza visíbel. Postuláronse cinco candidatos: Ed Miliband, David Miliband, Ed Balls, Andy Burnham e Diane Abott. Segundo o sistema electoral dos laboristas, hai que repetir a votación até que un candidato obteña a maioría absoluta, e vaise eliminando de cada vez ao que menos votos obtivo. As tres primeiras rondas liderounas David Miliband, pero na derradeira o seu irmán Ed superouno coa escasa marxe do 1,35%.

Durante a campaña electoral, Miliband gañouse o alcume de "Red Ed" polas súas críticas á política que levou o seu partido nos últimos anos, fundamentalmente en materia de dereitos sociais e na guerra de Iraq. Cómpre lembrar que o gran beneficiado da baixada do laborismo foron os Liberal-Demócratas, que capitalizaron para eles boa parte do voto progresista. Por todo isto, parte dos apoios de Ed Miliband veñen do sector máis á esquerda do Partido e das poderosas Trade Unions. Agora ben, ao novo líder nunca lle gustou demasiado este alcume. De feito, durante os últimos días de campaña bromeaba con que seu pai, o sociólogo marxista Ralph Miliband, nunca o tería considerado "Red" e facía todo o posíbel para minimizar ese perfil de esquerda que lle deu parte da opinión pública. Nos seus primeiros discursos como líder do Partido Laborista xa comezou a dar unha de cal e outra de area. Por un lado dicía que apoiaría aos sindicatos, pero que non os seguiría nunha ola de folgas irresponsábeis. Ou que estaba a prol dos servizos sociais pero que non se ía opor a todos os recortes do goberno de Cameron. Quere representar a ruptura co chamado New Labour de Blair, cunha nova xeración de dirixentes e cun certo xiro á esquerda en cuestións sociais. Na economía as diferenzas xa son menores, xa que é partidario de reducir o déficit público e manter un servizos de carácter asistencial para os máis necesitados.

Non me parece que Ed Miliban vaia representar un grande cambio no Laborismo nin que vaia recuperar a confianza da esquerda do Reino Unido, que xa se sentiu traizoada tanto polos gobernos de Blair-Brown como polos Liberal-Demócratas de Nick Clegg. Mentres, alternativas como o Respect Party seguen sen ter o apoio suficiente como para chegar ao parlamento.

Os paradoxos da crise

2010-07-19T23:51:00.000+02:00

Non entendo absolutamente nada da crise. A min dixéranme que estabamos así por seguir as doutrinas neoliberais na súa espiral suicida. Que a clase traballadora xa non tiña máis capacidade de endebedamento e por iso quebraba o sistema. Que a especulación acadara os seus niveis máis altos posíbeis e que a burbulla estoupara. Partindo desta base, pensaba que as medidas para saír deste berenxenal no que estabamos metidos tiñan que percorrer vieiros ben diferentes dos que estivo a seguir a economía mundial nos últimos anos. Pois debe ser que non o entendín ben, porque non é así. Nen saída keynesiana, como pronosticaban algúns nos albores da crise; nen socialista, como puidemos soñar outros nos nosos maiores delirios de optimismo. O que temos son as mesmas receitas neoliberais de sempre. Baixar a cabeza diante do FMI, recortar salarios, abaratar o despedimento e privatizar os xa bastante maltreitos servizos públicos.

O outro día lin unha nova en Xornal de Galicia que me deixou horrorizado: "As grandes fortunas galegas teñen 120 millóns en débeda pública". Parece ser que Amancio Ortega, Manuel Jove, Rosalía Mera e o resto de poderosos galegos andan a mercar os bonos que emite o Estado Español para pagar as súas débedas. É dicir, que non abonda con que o grande capital, culpábel directo da crise, non pague a súa metedura de zoca, senón que inda por riba esta xente saca tallada! Mentres os traballadores e traballadoras sofren unha reforma laboral e a conxelación das pensións, vemos como as grandes fortunas empregan as súas SICAVs (que sorprendentemente tributan moi baixo) para mercar a débeda que contrae o estado despois de aplicar as súas medidas antipopulares. Regular este tipo de sociedades de inversión para aumentar a súa cotización ou facer unha reforma fiscal progresista parecen ser ideas perigosas.

Foto dunha urbanización feita pola Fadesa de Manuel Jove.
Un exemplo do modelo polo que apostaba este señor antes da crise.

Tamén resulta sorprendente ver a reforma da Lei de Caixas. Se un dos motivos polo que estourou esta crise foi a política especulativa que seguiu o capital financiero...non sería lóxico regular este sector para evitar que isto volva a pasar? Non sei, se cadra estaba ben facer unha aposta pola banca pública, que poña en primeiro termo o progreso colectivo e non os beneficios rápidos. Ou blindar as caixas de aforros para evitar que recaian no vicio especulador e que se centren na función social que lles deu razón de ser. Pois non. Parece que isto tamén son ideas perigosas. Desde o goberno de ZP levan adiante unha reforma da lei estatal de caixas que permite a entrada de capital privado e a súa conversión pouco a pouco en bancos.

Estes son os paradoxos da crise económica. Quen nos meteu nela álzase como voz autorizada para sacarnos e calquera intento de procurar unha saída progresista resulta ser extremista e utópica.

Apuntamentos sobre o debate

2010-07-15T00:35:00.004+02:00

Hoxe tivo lugar a primeira xornada do "Debate sobre o estado da nación (sic)". Non o vin en directo pola televisión, pero seguino a través de Eskup, a rede social de El País. Un exemplo de como aplicar as novas tecnoloxías e a comunicación social ao mundo do xornalismo. Grazas a isto, non só ía lendo un resumo do debate que elaboraban os ciberperiodistas, senón que completaba a miña visión coas anotacións de expertos en comunicación política, deputados que estaban no hemiciclo e outros usuarios de Eskup que seguían a sesión parlamentaria.

Ao longo do debate evidenciouse o baixo nivel político dos dous grandes partidos estatais. Zapatero e Rajoy lanzaron sendos monólogos sen entraren a confrontar ideas e propostas. O Presidente do goberno centrou a súa intervención en loar os grandes éxitos do seu mandato, principalmente a aposta pola política social, e a xustificar as medidas económicas impopulares que tiña que tomar neste momento para manter os avances acadados. Agora ben, ningún anuncio de políticas de esquerda. Nin reforma das Sicavs, nin persecución do fraude fiscal, nin aumento do IRPF ás rendas máis altas. Só reforma laboral e conxelación das pensións.

No referido á sentenza do Estatut, outro dos grandes temas do debate, ZP quixo manterse equidistante. Por unha banda respectaba a decisión do TC, comprendía o malestar dos cataláns pero quería apuntarse un punto co PSC. Surrealista.

Neste contexto tan desfavorábel para o goberno en xeral e para Zapatero en particular, Rajoy tiña servido o debate en bandexa de prata. Aínda así, non foi quen de quedar por riba do seu adversario xa que ao longo da súa intervención non fixo nin unha triste proposta. Minto! Houbo unha! Disolver o parlamento e convocar eleccións. Como di Ignacio Escolar no seu blog, un quítate ti que me poño eu. Debe ser difícil facer propostas desde un punto de vista de dereita cando o PSOE está a apostar por unha saída neoliberal á crise. As diferenzas entre uns e outros son cada vez máis difusas. Neste sentido, o deputado de ERC Joan Tardá comentaba no Eskup que non entendía a que viñan tantos reproches de Rajoy a Zapatero se o goberno estaba a levar adiante a política que a dereita quería.

A pesar de que foi o PP quen recorreu o Estatut diante do Tribunal Constitucional e que foron eles os que axitaron durante anos o espantallo da ruptura de España, Mariano Rajoy quixo pasar bastante por alto este tema. Se cadra porque o españolismo exacerbado do seu partido converteunos nunha forza residual en Catalunya. Con todo, hai que ter moita cara para dicir que non hai que "botar máis leña ao lume" con este tema.

O resto de forzas políticas que interviñeron hoxe mantivéronse na súa liña. Destaco dúas, a do portavoz de CiU, Duran i Lleida e a de Joan Ridao de ERC. O primeiro seguiu na súa liña de facer propostas pero advertiu que a sentenza do Estatut levaba a moitos cataláns a apostar polo independentismo, e que o seu partido non ía ser xa tan respetuoso coa constitución. O portavoz dos republicanos afastouse dese posicionamento titubeante que mantivo sobre a reforma laboral e dixo que a política económica do PSOE, no canto de arremeter contra os poderosos e os causantes da crise, constituía un ataque contra as clases populares e as capas medias. Ben por ERC por esta rectificación.

En resumo, un debate tedioso, carente de propostas por parte da oposicion de dereita e claramente ignoradas as que fai a esquerda. Normal que cada vez haxa máis apatía cara a política ao presentar este tipo de espectáculos. Poucas cousas máis tristes hai que ver como os representantes dunha cámara pasan máis tempo fóra que dentro. Que credibilidade pretenden ter así?

En fin, a ver que acontece mañá, na quenda do grupo mixto (onde falará o BNG) e do grupo socialista.

O grande roubo da historia contado como unha traxedia grega

2010-07-09T00:26:00.005+02:00

PRÓLOGO

Aviso! Á vindeira persoa que me diga que a empresa privada funciona mellor que a pública voulle dar unha labazada cun calcetín! Que non me falen de eficiencia, de produtividade e de facilidade de horarios. En todos os meus tratos con diferentes administracións (que non foron poucos) nunca me sentín tan insultado e estafado como o que me aconteceu estes días con tres empresas vencelladas á telefonía móbil.

PÁRODO

As voces polifónicas (e ben sincronizadas) desta traxedia son as seguintes:

Movistar: marca comercial que emprega Telefónica Móviles España, S.A.U. que nace a finais dos anos 90 cando a histórica compañía de comunicacións decide entrar na telefonía móbil. En 2009 controlaban o 43,94% do mercado no Estado Español

CPP Seguros Móvil: nome que emprega Homecare Insurance Limited, aseguradora afincada no Reino Unido pertencente un grupo chamado CPP que opera en 14 estados.

Te ( )abla: distribuidora de telecom controlada por Iberdrola e o BBVA que ofrece os seus servizos a través de acordos con Movistar.

ACTO I

Este Nadal decidín renovar o meu teléfono móbil e mercar un iPhone 3GS. Aproveitando que na casa tiñamos unha liña Vodafone que non utilizabamos, pedimos a portabilidade a Movistar coa idea de que o aparato nos saise mellor de prezo. Efectivamente, deixábanos o novo móbil por 150€ coa condición de que asinásemos 18 meses de permanencia na operadora e que contratásemos unha tarifa de voz que custaba 19,90 aos mes e outra de datos (internet) de 15. Aceptamos (non quedaba outra se queriamos o iPhone a un prezo razoábel). Agora ben, a cousa non quedaba aí. Te()abla dinos que é obrigatorio asegurar o teléfono polo menos o primeiro ano. Cedemos tamén polo mesmo motivo que antes e asinamos a póliza con CPP, xa que non nos ofreceron outra.

ACTO II

Seis meses despois, tiven a derradeira cea cos compañeiros da Decimosexta Promoción de Xornalismo da USC. Despois dunha noite de esmorga, doume conta de que me falta o iPhone. Nun primeiro momento cavilo que o puiden ter perdido, mais atando cabos deduzo que mo deberon roubar na discoteca Ruta (Compostela) xa que o levaba gardado no peto interior da americana.

Estaba relativamente tranquilo xa que tiña un seguro que mo debería cubrir. Desactivo a liña, mudo os contrasinais que tiña vencellados ao iPhone, fago a denuncia na policía e dou parte ao seguro. Dinme que tal e como pon no contrato, cubren até 224 euros dun novo teléfono. Nos seguintes días fixen todo o papeleo que CPP me pedía. Dependendo de quen me atendera no teléfono dicíanme que me daban un terminal exactamente igual ao que tiña ou que só me cubrían a cantidade de antes. A versión final foi que eles non me daban os cartos, que me daban un novo terminal pero que tiña que mercar nunha tenda Te()abla e que non puñan máis dos 224 euros. A partir de aí era cousa miña.

ACTO III

Aquí comeza o proceso de deliberación...Que facer? (nunha versión consumista de Lenin). Coller un novo iPhone sairía bastante caro malia a indemnización, e tendo en conta que nun par de meses marcho a vivir a Inglaterra...moito uso non lle ía dar. Polo tanto abriánseme dúas opcións:

1º. Mercar o iPhone aproveitando a indemnización e sacándollo o máis barato posíbel a Movistar.

2º. Dar de baixa a liña de Movistar pagando o que pediran por romper a permanencia. Isto só se faría se sae máis barato que mercar un novo iPhone. Ademais, podería coller calquera aparello que estivese dentro deses 224 euros.

Despois de consular a Movistar e facer cálculos acho que grazas ao programa de puntos, deixaban o móbil de Apple por pouco máis de 400 euros. Quitándolle a indemnización de CPP quedaba nuns 180, só 30 euros máis caro de cando o merquei por primeira vez. Pola contra, darse de baixa sairía por 272 euros. Decido coller a opción do iPhone e fun á tenda Te()Habla acompañado por meu pai.

ACTO IV

Cal foi a nosa sorpresa cando ao chegar á tenda a vendedora di que CPP non lle permite facturar o teléfono co programa de puntos, que tería que ser co seu prezo completo, uns 630 euros. Isto deixaba que con indemnización incluída aínda teriamos que abonar 408 euros. Claramente inaceptábel. Insistimos en que como poden facer iso cando non aparece por ningures no contrato e responde que é cousa de CPP que non obriga a calcular en función do prezo completo. Marchamos para casa extrañados e falamos coa aseguradora. Despois dunha acalorada discusión rematan por dicirnos que eles non teñen nada que ver, que é cousa de Te()abla e que lles dá exactamente igual se se empregan os puntos ou non xa que eles só poñen 224 euros.

Volta á tenda. Esta vez a vendedora xa asume que é cousa da súa empresa pero segue dicindo que non nos permite empregar o programa de puntos. Por mor da nosa presión consulta á súa xefa por teléfono e reafírmase no que nos dixo. Insistimos en que iso non aparece en ningún sitio no contrato e dinos que se non estamos de acordo que reclamemos. Evidentemente facémolo e para iso empregamos unha folla de queixas que mañá teño que levar á Oficina Municipal de Información ao Consumidor.

ÉXODO

Un carterista rouboume un móbil polo que paguei 150 euros. Agora entre Movistar, Te()abla e CPP quérenme estafar unha cantidade que pode oscilar entre os 272 euros (se cancelo o contrato) e os 408 (se merco o móbil). Mais sempre se abren opcións que elixir no libre mercado. Podo coller outro teléfono e renunciar a empregar a tarifa de datos (é exclusvia para o iPhone) aínda que a teña que seguir pagando, ou tamén podo deixar de pagarlle a Movistar, aguantando a denuncia da operadora e entrando na lista de morosos. Demos grazas ao capitalismo por tanta liberdade de escolla.

Tres empresas que se coordinan para quitarlle os cartos ao pequeno consumidor. A burguesía vasca e española (Iberdrola, BBVA e Movistar) xunto coa inglesa (CPP) foron tecendo unha rede da que non podes escapar. Os contratos que asinas carecen de importancia cando son eles os que teñen que cumprir. As alternativas que podes atopar son pleitos interminábeis e custosos sen garantía de vitoria. A desprotección do consumidor é absoluta.

Manda carallo (con perdón) que con esta falsa liberdade de elección o capital fose quen de gañarlle a batalla de ideas ao socialismo. Vendo como se desenvolveu a historia, foron as clases dominantes as que lle fixeron caso á derradeira frase do Manifesto Comunista:

Burgueses de todos os países, unídevos!

Xa está! Xa temos o cartel do Festigal 2010!

2010-06-20T00:00:00.000+02:00

Acabo de ver nunha rede social o cartel da novena edición do Festigal, o gran evento organizado por Galiza Nova e a Fundación Galiza Sempre co gallo do Día da Patria. Nel conflúen a música co debate, a cultura coa festa e a reivindicación coas novas tendencias. Desde que no ano 2002 a organización xuvenil do BNG decide ampliar a Arenga da Mocidade (que incluía ofrenda a Castelao e Rosalía, recital e concerto) e convertela en Festigal, converteu este acto nun dos grandes eventos do verán.

Polo de agora, da programación deste ano só se fixeron públicas as actuacións musicais do escenario principal. Falta o Café-Concerto, a Galería das Ideas, a das Letras, a Feira de Asociacións, etc. As bandas confirmadas para a noite do 24 son Os Cuchufellos, Galegoz, Banda Potemkin e Santa Macario Orkestar e para o 25 Bellón Maceiras Quinteto, O´Questrada e
Susana Seivane. Nótase a saída do Bloque da Xunta, pero aínda así non está nada mal.

Eu quero que perda España

2010-06-18T02:46:00.003+02:00

Pois si, fago parte desa minoría separatista e radical que nos alegramos de que o outro día España pinchara diante de Suíza no seu primeiro partido do Mundial. Pero por moi contento que estea teño que ter coidado coas manifestacións públicas contrarias a "La Roja". Ben sei que mentres dure o campeanoato aqueles que non sexamos adictos á selección española converterémonos nunha especie de parias sociais que deben ser desprezados ou mesmo insultados. Esaxero? Non o creo. Sempre conto unha anécdota que me pasou nun bar de Narón no pasado Mundial, concretamente durante o partido contra Francia que deixou a España fóra da competición. Cando o equipo galo marcou o seu segundo gol, nunha mostra de efusividade, berrei "gol!" e choquei a man cun compañeiro. Xa imaxinaredes a reacción que houbo no local: xente erguéndose mirando cara nós e varios insultos. Desde ese día vexo os partidos de "La Roja" na miña casa.

Diredes que esta animadversión cara a selección española pode ser froito dunha sobredose de esquerdismo ou simplemente por provocar. Nada máis lonxe da realidade. Eventos deportivos como Mundial de fútbol cumpren unha función ideolóxica moi clara á hora de manter o statu quo dentro do Estado. Apélase a nós para que apoiemos a un combinado "nacional" aínda que facelo sexa negar a nosa identidade colectiva como país. Para gañar adeptos a esta causa, empréganse todos os altofalantes posíbeis: medios de comunicación, anuncios publicitarios, merchadising, iconografía española...O único que importa é amosar un apoio social maioritario a "La Roja" e excluír a aqueles que non entramos na roda do muíño.

Porque non quero negar a miña identidade como galego, porque acredito na oficialidade da miña selección, porque non comulgo coa idea unitaria do Estado e porque non soporto o chauvinismo español ao que feden os medios de comunicación...EU QUERO QUE PERDA ESPAÑA!

Xornalismo e loita de clases

2010-06-13T23:16:00.003+02:00

Marx e Engels, no seu célebre Manifesto Comunista, definiron a loita de clases como o antagonismo entre "opresores e oprimidos". Xa na súa época, o que diferenciaba a estas dúas clases era a propiedade dos medios de produción. Uns eran os donos da fábrica e os outros vendían a súa forza de traballo.

No mundo do xornalismo, e da comunicación en xeral, atopámonos nunha situación bastante semellante. Unha minoría é a propietaria dos medios informativos, e o resto, a grande maioría, son os que traballan. Malia este feito, é moi frecuente atoparnos coa idea tradicional, romántica, case mitolóxica, do xornalista como profesional liberal, intrépido que se converte no azoute da mentira e da desinformación. Agora ben, a realidade coa que batemos ao saír da facultade é moi diferente. Dificilmente podemos ser azoute de nada con xornadas laborais de dez horas, ou cunha carga de traballo tan grande que leva a que sexa materialmente imposíbel contrastar todo o publicado. E xa non falar da retribución salarial, con horas extras impagadas e cunha media que case non alcanza o 1500 euros. En palabras de Xosé Manuel Pereiro, presidente do Colexio de Xornalista de Galiza, “a calidade da información depende da precariedade da xente que a realiza. Se o intermediario está mal pagado, é difícil que a información que faga sexa de calidade”

Aínda así, a imaxe mitificada do xornalista intrépido prevalece, e por manter unha suposta independencia, rexéitase a organización en estruturas sindicais. Non nos debe estrañar que se preguntas nos diferentes medios galegos, a porcentaxe de traballadores organizados colectivamente non sobrepase o 10%.

Os efectos da crise económica agudizan a xa de por si precaria situación dos e das xornalistas no noso país. Nos centros de traballo aumentan os recortes de persoal. Aos máis maiores prexubílanos porque teñen contratos máis custosos para as empresas. Aos máis novos ou os botan, ou non lles renovan o contrato, xa que pola súa precariedade non resulta nada custoso prescindir deles. Quen perde? Os propios traballadores, é evidente, máis tamén a calidade da información. Desaparecen das redaccións a bagaxe dos máis veteranos e a frescura dos máis novos

Os xornalistas adquirimos un compromiso coa cidadanía de achegar unha información rigorosa e de calidade. Non debemos permitir que os poderes estabelecidos nos obriguen a ser altofalantes da súa propaganda, nin tampouco podemos ficar calados diante dunha situación laboral tan precaria. É a nosa responsabilidade organizarnos e loitar, como calquera oprimido, pola dignidade no traballo. Só así poderemos desenvolvernos plenamente como xornalistas e sermos ese azoute da mentira e do poder que as fabulacións colectivas da profesión foron creando ao longo dos anos.

Orixinal publicado no nº2 da revista Comunicando, editada polo Comité de Ciencias da Comunicación

Egunkaria: peche, tortura, xuízo e absolución

2010-06-12T23:45:00.000+02:00

Non é habitual, no marco dunha democracia liberal, presenciarmos o peche de xornais e a persecución dos seus traballadores. Porén, nos últimos anos, o Estado Español foi tristemente recordado por varios casos deste estilo. Os primeiros exemplo témolos en 1998, coa clausura do diario vasco Egin e da súa emisora Egin Irratia, o segundo en 2001 coa suspensión da revista Ardi Beltza, e o terceiro en 2003, co peche polas armas de Egunkaria, o único xornal integramente en éuscaro. Neste artigo centrarémonos neste último caso, aproveitando que o pasado mes de abril resolveuse a sentencia xudicial de xeito favorábel para o medio e que o seu director, Martxelo Otamendi, estivo impartindo unha conferencia na Facultade de Ciencias da Comunicación.

A xénese do proceso
Euskaldunon Egunkaria nace impulsado por diferentes persoas vencelladas ao mundo da cultura e da lingua vasca. En 1989 botan a andar un proceso chamado Egunkaria Sortzen (crear o periódico) co que pretendían acadar os apoios suficientes para constituír a primeira cabeceira integramente en éuscaro. O único precedente dun medio en papel deste tipo estaba en Eguna, un boletín editado polo goberno vasco durante a Guerra Civil e cuxa duración non foi máis alá dun ano. Egunkaria sacaría o seu primeiro número o 6 de decembro de 1990 despois de teren participado economicamente na súa fundación máis de 1500 persoas. Tal e como sinalou o seu director, Martxelo Otamendi, pretendían ser a cabeceira de referencia en éuscaro, como o eran Le Monde ou The New York Times nos seus respectivos territorios. Malia ter unha liña editorial progresista e ser especialmente sensíbeis coas nacións sen estado e culturas minorizadas, tanto o seu cadro de persoal como os seus colaboradores eran moi plurais no ideolóxico.

Aínda que Egunkaria sacou o seu primeiro número 1990, non foi até o 6 de xuño 2001 cando a Garda Civil remitiu ao xuíz da Audiencia Nacional Juan del Olmo un informe titulado “Sobre la presunta vinculación de un entramado empresarial con financiación de la banda terrorista ETA” no que se indicaba a sospeita de que diferentes empresas vencelladas ao mundo do éuscaro, Egunkaria S.A. incluída, puidesen financiar á banda armada. Durante a investigación da empresa o único que se atopou foi uns documentos de principios dos 90 que podían pertencer a membros de ETA e de KAS pero que non estaban asinados nos que se falaba do periódico, pero sempre desde un punto de vista externo. A maioría destes arquivos xa saíran á opinión pública no seu momento, mesmo pasaron polo xuíz Garzón sen que este iniciase investigación algunha contra o xornal.

O peche
Ao non atoparen probas, a Garda Civil solicita ao xuíz Juan del Olmo o peche de Egunkaria para continuar a investigación. Deste xeito, a noite do 20 de febreiro de 2003, efectivos das forzas de seguridade clausuran a sede do periódico e entran nas casas de dez traballadores e colaboradores do medio para detelos e rexistrar os seus domicilios. Durante os cinco días seguintes permaneceron incomunicados por mor da aplicación da Lei Antiterrorista, tempo no que a metade dos detidos denunciaron torturas. O propio Martxelo Otamendi sinalou que durante a súa detención o único que lle preguntaron foi por unhas entrevistas que lles fixera había tempo a varios militantes de ETA e cuxa información non só estaba protexida polo secreto profesional, senón que xa fora investigada polo xuíz Garzón. Malia todo, o director do xornal denunciou que para obter esa información, a Garda Civil utilizou métodos violentos e vexatorios cara o reo.

A investigación
Ao clausuraren o xornal, as forzas de seguridade incautaron moitos documentos tanto no medio como nas vivendas dos detidos, mais non atoparon ningunha referencia ou presenza de ETA, e moito menos relativa ao financiamento. O que si que se descubriron foron algunhas irregularidades económicas relacionadas coa xustificación de subvencións, por iso o sumario dividiuse en dous. Por unha banda o relacionado co peche e polo outro o económico.

O argumentario esgrimido polo xuíz foi mudando co tempo. Se nun primeiro momento se pecha Egunkaria porque financia a ETA, ao non atoparen probas disto dálle a volta aos termos e di que foi a banda armada a que financiou o proceso de constitución do xornal, sinalando como inverosímil que o medio conseguise o capital inicial grazas a doazóns sen o impulso de ETA. Asemade, comezouse a seguir a liña argumental de que os obxectivos de Egunkaria coinciden cos da organización violenta xa que ámbolos dous apostan pola plena normalización do éuscaro en todos os territorios que conforman Euskal Herria.

A acusación e o xuízo
Na época da clausura e da primeira parte da investigación, a fiscalía compartía os postulados coa Garda Civil e co xuíz Juan del Olmo. Agora ben, a cousa cambiou unha vez que o PSOE chega ao goberno do estado e Olga Sánchez é substituída por Miguel Ángel Carballo como fiscal asignado ao caso Egunkaria. Constátase que non había base para xulgar a ninguén e retiran a acusación. Pero o proceso continuou, xa que as organizacións Asociación de Víctimas del Terrorismo (AVT) e Dignidad y Justicia (DyJ) quixeron manterse como acusación particular.

O primeiro xuízo contra os cinco acusados comezou o 15 de decembro de 2009 e quedou visto para sentenza o 1 de febreiro de 2010. No seu desenvolvemento foron quedando en evidencia a falsidade das acusacións, concluíndo cunha sentenza favorábel aos xornalistas e ao propio medio. Asemade, neste documento xudicial cuestiónase como se levou o proceso, o inxustificábel do peche, a acusación sen fundamento e a verosimilitude das denuncias de tortura.

Reflexión final
Resulta difícil comprender o peche do diario Egunkaria sen ter en conta o contexto político da época. No estado, o goberno Partido Popular de Aznar tiña un marcado carácter antinacionalista. Lonxe quedaban xa os pacto co PNV e con CiU da primeira lexislatura. Na Comunidade Autónoma Vasca, o debate sobre a cuestión nacional estaba en plena actualidade, de feito, meses despois presentaríase o chamado “Plan Ibarretxe”. Nestas circunstancias, o peche de Egunkaria, nena mimada da cultura vasca, supuña unha chamada de atención non só ao soberanismo vasco, senón a calquera reivindicación identitaria.

A clausura de Egunkaria é un exemplo da precariedade democrática que aínda ten o Estado Español a día de hoxe e no que conflúen varios condicionantes:

A existencia dun debate nacional aínda non resolto
A vixencia dun conflito armado nunha parte do Estado
A vontade de certos sectores de vencellar toda a reivindicación nacional e/ou identitaria coa violencia.

A estratexia levada a diante por determinados sectores extremistas do “todo é ETA” é un grave perigo para as liberdades cívicas, non só en Euskal Herria senón en todo o Estado Español. Mentres este discurso siga vixente entre líderes políticos, mediáticos, e poder xudicial será moi complicado manter unha democracia normalizada nun contexto non violento, respectuoso con todas as opcións políticas e na que se poida exercer o xornalismo coa maior liberdade posíbel.

Para máis información do proceso, podes acceder a un FAQ redactado polo xornalista de Egunkaria Imanol Murua e traducido ao castelán no blog de Javier Ortiz.

Un par de videos de Galiza e Venezuela

2010-06-11T23:49:00.000+02:00

Hoxe teño pouco tempo para actualizar a bitácora. Así que limitareime a compartir convosco un par de videos que vin estes días.

O primeiro titúlase "10 anos do BNG Creando Realidades en Compostela" e como deduciredes polo título é un documentario conmemorativo dunha década de participación nacionalista no goberno da capital. Son preto de 25 minutos de entrevistas cuns 60 veciños e veciñas da cidade falando de distintos aspectos relacionados coa actividade institucional do Bloque no concello: participación cidadá, zonas verdes, política cultural, etc. Presentouse o pasado día 2 de xuño no Teatro Principal, e dende entón está dispoñíbel en Vimeo para que todo o mundo poida ter acceso. Recoméndovos que o vexades, realmente paga a pena e non se fai para nada pesado.

BNG - 10 anos from BNG de Santiago on Vimeo.

O outro video que quería compartir convosco acabo de descubrilo a través do Twitter de Xabier Pérez Igrexas. É un anuncio promocional da conta que Hugo Chávez abriu recentemente nesta rede social. Na miña opinión, Venezuela está a traballar nunha liña moi interesante no que á comunicación en internet se refire. Comezaron coa páxina do PSUV, seguiron co Twitter, a Guerrilla Comunicacional e hai pouco o blog de Chávez. A medida que desde o goberno van aumentando o acceso das clases populares a internet, o movemento revolucionario estase a introducir nas redes sociais para espallar a súa mensaxe. E falando de políticos nas redes sociais, o portavoz nacional do BNG tamén creou recentemente unha conta en Facebook, outra en Twitter e un blog. Queda bastante por mellorar, pero é un avance.

Novo disco de Iron Maiden para o 16 de agosto

2010-06-10T01:43:00.006+02:00

Xa está confirmada a data de saída de Final Frontier, o vindeiro disco de estudo de Iron Maiden. Queda para o 16 de agosto. Se non podedes agardar até entón para escoitar aínda que sexa un pouquichiño do novo material da dama de ferro non vos preocupar. Puxeron para descargar gratuitamente o single El Dorado, xunto cun traballo artístico especial para esta canción deseñado por Melvyn Grant. Se vos son sincero, despois de escoitar este tema varias veces...decepcionoume un pouco. Fáltalle esa garra e potencia que caracterizou aos Maiden. A ver se o resto do disco vai mellor, aínda que as declaracións de Bruce Dickinson non son moi esperanzadoras. Para o vocalista "El Dorado é un anuncio do que vai vir no novo album de estudo. Ademais incluirémolo no noso set do Final Frontier World Tour." Esperemos que se equivoque, senón vai quedar un disco moi mediocre. Nada comparado con "A Matter of Life and Death" ou mesmo co "Dance of Death".

Por outra banda, xa se fixo pública tanto a relación de concertos da xira como o título do resto de cancións do álbum. A única parada que farán na Península será o día 21 de agosto nos Países Cataláns, concretamente en Valencia. Unha magoa para os seareiros galegos que sexa tan lonxe. De todos os xeitos, se podedes facer o esforzo, recomendo ver a Iron Maiden en directo, son sinxelamente incríbeis.

Se queredes ampliar a información tedes a nota de prensa (en inglés) na súa páxina oficial.

GalegoLab, outra volta na loita da lingua

2010-06-09T22:49:00.011+02:00

Hoxe mesmo presentouse unha nova iniciativa a prol do idioma. Chámase GalegoLab e pretende impulsar iniciativas concretas a favor da lingua galega. Entre os seus fundadores podemos atopar a vellos coñecidos nisto das plataformas pro-galego: Belén Regueira, Xurxo Souto, María Yáñez, Xosé Manuel Pereiro, Antón Reixa, Sechu Sende, Rafael Cuiña, Henrique Monteagudo, Santiago Jaureguizar, Xabier P. Docampo...e así até xuntar 43 nomes que podedes ver n´A Nosa Terra.

Cando vin por vez primeira o anuncio de que se ía constituír GalegoLab veume á cabeza o vello refrán de "outra vaca no millo". Agora ben, a miña opinión foi mudando cando descubrín o que querían facer era algo tan novidoso que ningunha das outras plataformas e asociacións cobre agora mesmo. Daquela que ten de especial? Como dixen antes, pretenden impulsar iniciativas concretas a favor da lingua galega. Para iso empregan un sistema participativo de abaixo-arriba e apostan por unha "especial incidencia nas culturas emerxentes e na naturalidade da vida cotiá". Como conseguen iso? Pois grazas ao crowdsourcing, que non deixa de ser aquilo tan repetido do traballo colectivo en rede. Permite que un gran número de persoas colaboren en pequenos proxectos de acción lingüística achegando as súas ideas, desenvolvendo determinadas partes ou mesmo dirixíndoos. A natureza das propostas debe ir dirixida introducir o idioma con naturalidade en eidos nos que non é frecuente.

E xa sairon as primeiras ideas! Algunhas, ao meu xuízo, moi boas. Vouvos pór uns cantos exemplos:

Encontro musical coruñento-vigorento. Grupos das dúas principais cidades galegas, con repertorio galego, superando as ficticias rivalidades e reivindicando o uso do galego no ámbito urbano entre a xente nova. Para iso propoñemos un concerto que se realice en días consecutivos (mellor venres e sábado), un día nunha cidade e ao día seguinte noutra.

Unha frase de galego á semana. A idea sería escoller unha frase sinxela (pode ser unha á semana, ao mes...) que sirva de troco para obter descontos. Por exemplo, a frase desta semana é "Bos días, ¿Cómo vai todo?". Só por dicila, o cliente obterá un desconto, ainda que o resto da conversa sexa noutra lingua.

Galegogym. Hai poucas oportunidades para facer aerobic e táboas de fitness en galego. Para iso necesítase música, pero tamén propostas de exercicios. O que se pretende é producir táboas de fitness que combinen música e exercicios, para podelos usar en ximnasios ou en auto-adestramentos. Distribuiríase en CDs e tamén en podcast para que o puidese usar calquera.

Interesante verdade? Anímovos a que fedelledes polo web e que se o considerades, vos poñades a traballar nalgunha idea. Por se a alguén lle interesa, GalegoLab constituiuse como asociación cultural e calquera pode facerse socio pagando unha cota mensual mínima de dez euros. Ogallá este proxecto teña continuidade!

Folga, crise e outras lerias

2010-06-08T23:30:00.005+02:00

Aló foi a primeira folga en contra do "tesoirazo" de Zapatero. Sendo realistas, o resultado non foi moi positivo para a clase traballadora. A propia CIG cifra o apoio á folga nun 50% que, loxicamente, varía dunha administración a outra ou dun centro de traballo a outro. É terríbel a apatía coa que a sociedade está a recibir uns recortes que non só cargan o custe da crise nas maiorías sociais, senón que lle dan continuidade a un modelo tan nefasto como o neoliberalismo.

Os poderes políticos e económicos foron quen de desviar a atención e sinalar como responsábeis da crise ao funcionariado e ao excesivo gasto do sector público. Pero...oian...se esta é unha crise financeira...non haberá que pedirlle contas ao capital financeiro? Pois non. A clave está en privatizar as ganancias e socializar as perdas. A clase traballadora cos seus impostos sufraga a través do FROB o rescate daqueles bancos endebedados por mor da especulación (financeira e urbanística) pero logo tamén ten que afrontar a reforma laboral, os recortes salariais e os despedimentos masivos.

E mentres todo isto acontece, a esquerda europea segue sen saber que facer. Que modelo contrapomos ao neoliberalismo? A socialdemocracia, dirán algúns. Pero iso aínda existe? Digo eu. Na península escandinava só en Noruega queda quen queira manter este modelo. No resto de Europa os partidos da Internacional Socialista son peores que a dereita. Se temos algunha dúbida, só temos que lembrar quen goberna en Grecia, Portugal ou o Estado Español e que tipo de políticas están a aplicar. Outros dirán que solución é o socialismo. Pode ser, pero eu pregunto: que socialismo? O soviético? Non grazas. Será entón esa idea á que lle chaman socialismo do século XXI? Pode ser, pero haberá que desenvolvelo.

Á esquerda europea fáltalle un modelo se sociedade que contrapoñer ao capitalismo neoliberal. Podemos contar con propostas concretas que vaian en boa dirección, pero falla un proxecto de totalidade. Por exemplo, o BNG presenta unha batería de medidas para saír da crise con bastante bo criterio, pero fáltalle unha idea final cara a que camiñar. Unha sociedade diferente, mellor, que contrapoñer ao que temos agora.

Outro dos problemas co que nos atopamos é que a esquerda política e sindical non é quen de transmitir a súa mensaxe e de encabezar mobilización algunha. Se alguén precisa unha mostra diso, que olle para a folga de hoxe. Recóntalle o salario un 5% aos funcionarios e damos grazas se sacamos á rúa á metade. Precisamos forzas políticas e sindicais que realmente sexan representativas da sociedade na que están inseridas. Abonda de organizacións conformadas por burócratas e políticos profesionais.

Mulleres de clase

2010-03-12T17:02:00.005+01:00

Despois de rematar os exames, e unha vez asentado no novo cuatrimestre, retomo a bitácora. Hoxe compartindo con vós un cartel que me ensinou o amigo Tiago Vermelho e que foi empregado por Rifondazione Comunista co gallo do 8 de marzo. A min fíxome bastante graza.

Decreto vai, decreto vén

2010-01-30T00:53:00.002+01:00

Desde que o goberno galego anunciou a súa intención de derrogar o vixente Decreto 124/2007, do 28 de xuño, polo que se regula o uso e a promoción do galego no sistema educativo, moito se ten falado da presenza do noso idioma no ensino. Ata hai ben pouco, as iniciativas relacionadas coa lingua facían parte dos grandes consensos da autonomía. O primeiro exemplo témolo no ano 1983, cando a vontade de todas as forzas políticas con presenza no Parlamento fixo posible a aprobación da Lei de normalización lingüística (LNL). Desde entón, a lexislación en materia idiomática saíu adiante co apoio de todo o arco parlamentar, tendo como exemplo paradigmático recente o Plan Xeral de Normalización Lingüística (PXNL) do ano 2004. Mais esta situación mudou coa elaboración dun novo decreto que regula o uso do galego e do castelán no ensino durante a etapa do goberno bipartito. O texto finalmente aprobado seguía fielmente as liñas do PXNL, ao fixar que polo menos un 50% das aulas debían ser impartidas na nosa lingua, unha medida crucial para lograr a mesma competencia lingüística en galego e en castelán, que é un mandato legal derivado da Lei de normalización lingüística que non se estaba a conseguir. Nun primeiro momento, todos os partidos políticos se sumaron ao acordo, pero contra última hora o PP saíuse do consenso.

Este fito parlamentar supuxo un antes e un despois no tratamento da lingua propia de Galicia no debate público. En ámbitos urbanos xurdiron asociacións que espallaron termos como “imposición lingüística” ou a “liberdade de elección de idioma”, a miúdo utilizando a bandeira do bilingüismo, e que axiña atoparon simpatías en certos actores políticos e mediáticos. A súa principal reivindicación é a escolla polos pais da lingua vehicular na que se imparten as aulas. Nas eleccións de 2009, o Partido Popular asumiu unha parte significativa dos postulados destes grupos e fixo da consulta aos pais un eixo da súa campaña. Unha vez gañados os comicios, o goberno de Feijoo anunciou a súa intención de derrogar o decreto do bipartito, porque non contaba co debido consenso e elaborar un novo.

Axiña apareceu unha importante resposta social que criticaba as propostas en materia de lingua do goberno do PP. Queremos Galego, Prolingua, Galego patrimonio da humanidade, Galego Sempre Máis, Galiza co Galego son os nomes de distintas plataformas, asociacións e colectivos que foron xurdindo nos últimos meses co obxectivo de defender as políticas de normalización lingüística e facerlle fronte á redución de aulas no idioma do país que anunciaba o goberno de Feijoo. Nos meses seguintes, as mobilizacións e os comunicados multiplicáronse, tendo como máximo expoñente a marcha convocada por Queremos Galego! o día 28 de outubro e que tivo ao redor de 50.000 asistentes.

Finalmente, o 30 de decembro de 2009, no derradeiro Consello da Xunta do ano, saíron á luz as chamadas Bases para a elaboración do decreto do plurilingüismo no ensino non universitario de Galicia. A diferenza do texto anterior, introdúcese unha lingua estranxeira como vehicular no ensino obrigatorio, que ademais conta cunha porcentaxe de uso igual á dos idiomas oficiais, ocupando cada unha un 33% da docencia. Outro dos aspectos máis rechamantes deste texto é a posibilidade que terán os pais e nais de votar a lingua na que se impartirán determinadas materias nos distintos niveis. Estas bases levan sido moi criticadas en diferentes sectores sociais, profesionais e políticos.

Desde un punto de vista pedagóxico, o proxecto conta coa oposición da Asociación Profesional de Pedagogos de Galicia (Apega), cuxo presidente manifestou que “co decreto do galego non se vai a ningunha parte” e que “a cousa estaba ben como estaba”. Pola súa banda, Nova Escola Galega afirmou que “contravén o sentido da necesaria protección” que dita a lexislación vixente e amosa a súa preocupación porque este texto traia “un maior retroceso na lingua galega”. Desde a Facultade de Ciencias da Educación da USC, tamén se quixo amosar o malestar coa norma e emitiron un posicionamento no que se aposta pola “capacidade para respectar e valorar a diversidade lingüística”.

Nos centros de ensino, profesorado, ANPAS (tamén de centros relixiosos) e estudantado amosaron o seu rexeitamento ao decreto. De feito, os principais sindicatos de traballadores do ensino así como as grandes asociacións estudantís secundaron a folga xeral convocada o pasado día 21.

Mais o rexeitamento ás Bases non se circunscribe tan só a aqueles sectores vencellados directamente co mundo da educación. Varias agrupacións a prol da normalización lingüística fixeron críticas moi duras ao texto porque “do xeito no que está redactado, fai imposible que o galego sexa unha lingua normal.”, en palabras de Valentina Formoso presidenta da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística. Pola súa banda, Carlos Callón, d´A Mesa pola Normalización Lingüística declarou que “é unha norma que vai crear conflitos enormes nos centros e entre familias”. Desde un punto de vista estritamente legal, o decreto recibiu críticas de máis de 60 xuristas, entre avogados, catedráticos e xuíces, que elaboraron unha análise na que expoñen os motivos polos que esta norma pode incorrer en anticonstitucionalidade.

Pero se cadra, a crítica máis sonada ultimamente foi a que fixo a Real Academia Galega, que emitiu un informe no que expuña o pouco conveniente que é este decreto para o proceso de normalización do noso idioma. A outra institución consultada pola Xunta, o Consello da Cultura Galega, aínda non se posicionou publicamente, mais é probábel que siga a liña de declaracións anteriores, nas que facía unha aposta por retomar o PXNL e consensuar entre todas as forzas políticas como levalo adiante. Para isto, propuñan a creación dunha comisión parlamentaria na que se traballase na procura deste acordo, para logo aprobalo pola cámara. PSOE e BNG xa amosaron o seu apoio a esta medida, mentres que o PP non se posicionou. Seguindo con pronunciamentos de institucións, cómpre subliñar o que fixeron as tres universidades galegas a través da Comisión Interuniversitaria de Política Lingüística, para quen “deben ser as autoridades educativas as que establezan os currículos educativos e regulen o emprego das linguas vehiculares do ensino”.

A oposición parlamentaria tamén respondeu unanimemente diante do decreto. PSOE e BNG desmarcáronse completamente das Bases e apoiaron activamente as diferentes mobilizacións que entidades das sociedade civil convocaron. A máis recente foi a folga xeral no ensino que xuntou en Compostela a máis de 30.000 persoas nun día laborable.

Grupos como Galicia Bilingüe, que apoiaron a Núñez Feijoo na campaña electoral, son moi críticos con este texto por consideralo insuficiente.

Apoios
Os grupos que se amosaron a prol do novo decreto redúcense a pouco máis que o propio Executivo e o partido que o sustenta, o Partido Popular. No ensino, un sindicato como ANPErematou por desmarcarse de moitos puntos do decreto.

Semella que, se o Decreto impulsado polo goberno bipartito en 2007, seguindo fielmente o Plan Xeral de Normalización Lingüística, colleitou críticas dalgúns colectivos de docentes e pais-nais, este Borrador tampouco se libra dun carro delas. A Consellaría de Educación ten aberta unha rolda de discusión sobre a nova norma.

(Orixinal publicado n´O Cartafol)

O pasado, presente e futuro da lingua escríbese en colaboración e na Rede

2010-01-30T00:47:00.001+01:00

Disque a historia é a suma de millóns de voces que coa súa participación individual constrúen o devir colectivo dun pobo. Mais tamén se di que a historia a escriben os vencedores. Este último paradigma pode mudar se combinamos as novas tecnoloxías cun pouco de imaxinación e lle engadimos un chisco de vontade. Acaba de nacer na Rede un proxecto documental que fala de lingua. Pero vai alén da simple produción audiovisual que uns elaboran e outros reciben. Chámase Eufalo e conta a historia da nosa lingua a través dos falantes: Alex de Morgadáns, un rapaciño que veu de Madrid e hoxe fala en galego con naturalidade; Clara e Digna, dúas señoras de Carboeiro que senten o noso idioma; Fátima, que bota de menos que lle ensinaran máis galego na escola para hoxe poderse expresar nos dous idiomas; o tráiler de “En Vigo fálase”.... O portal convida a calquera persoa que teña unha cámara de vídeo, un móbil ou unha webcam, a que conte as súas vivencias ao redor do idioma. Coa suma de todas as voces habemos dar unha visión da realidade sociolingüística do país.

Trátase dunha iniciativa da empresa A Navalla Suíza, xunto cun grupo de colaboradores formado por Noa García, Manu Mayo, Belén Regueira, Araceli Gonda, Xandra Tedín, Mabel Montes, Mónica Ares e Matías Tarrío, entre outros. Mais este proxecto non pode ir a adiante se non participas TI, falante, achegando os teus vídeos e ideas.

(Publicado orixinalmente n´O Cartafol)

A iniciativa política da esquerda abertzale

2010-01-12T02:13:00.004+01:00

Este é un vídeo que anda pola rede no que se recolle un discurso de Arnaldo Otegi explicando a iniciativa política que está a desenvolver a esquerda abertzale a día de hoxe. Non me cabe a menor dúbida de que este é o único camiño.

10 motivos para dicirlle NON ao decretazo

2010-01-09T16:50:00.003+01:00

1. Por primeira vez na historia da autonomía, a Xunta de Galiza lexisla en contra da lingua propia do país. Isto é especialmente preocupante se temos en conta, tal e como di Alba Nogueira, que é a única administración en todo o mundo que ten a obriga de velar pola promoción do galego.

2. Equipara os idiomas estranxeiros cos oficiais, sexan propios como o caso do galego ou alleos como o castelán.

3. Tan só garante que ao final da escolarización obrigatoria se coñeza o español. Nun contexto social tan desfavorábel para o galego, o ensino é o único eido no que se pode garantir unha mínima competencia lingüística, que cun 33% das materias é insuficiente.

4. É totalmente inaplicábel. Tanto porque non hai capacidade do profesorado para impartir ese 33% en lingua estranxeira, como porque a “elección” por parte dos pais da lingua na que se imparten determinadas materias creará situacións caóticas nos centros.

5. Diante da imposibilidade de dar un 33% das aulas en lingua estranxeira, o español entrará neste terzo das materias desprazando aínda máis ao galego do ensino.

6. Racha con todo o que se leva feito en materia de normalización lingüística nos últimos 30 anos. Abandona a idea de que o galego ten que ir gañando espazos no ensino e esquece completamente o criterio marcado no Plan Xeral de Normalización Lingüística de tender cara unha igual presenza de galego como de castelán no sistema educativo.

7. Non foi consensuado con ningún dos sectores involucrados na educación: pedagogos, asociacións de pais e nais, profesorado, estudantado...todos están en contra.

8. Introduce a falacia da “liberdade de elección”. Como di Xabier P. Docampo, o que este decreto propón é “hipotecar a liberdade dos futuros cidadáns e cidadás (...), que, vítimas das decisións actuais dos seus pais de lles restar unha das linguas, xa non poderán elixir no futuro cal usar”.

9. Converte os equipos de normalización lingüística dos centros en simples dinamizadores.

10. O PP amosa a súa verdadeira faciana con este decreto. Só admite o español como única lingua do Estado, por iso ataca con medidas coma esta aos idiomas que poden conformar identidades colectivas diferentes á española.

Malos tempos, novos decretos

2009-12-29T23:23:00.002+01:00

Parece ser que mañá teremos o borrador do novo decreto do galego. A cousa non pinta ben, tal e como adiantaba hoxe a El País. A lingua de aprendizaxe na educación infantil dependerá dunha votación das nais e pais...que importan os criteiros pedagóxicos! Imporase un modelo trilingüe galego, español e inglés...que importa a falla de formación do profesorado ou a desventaxa da noso idioma!

Estamos diante da maior agresión institucional á nosa lingua en toda a historia da nosa precaria autonomía. Non podemos ficar quedos. Cómpre encher as rúas, combater cada retroceso e sobre todo, facer moita, moita pedagoxía social. Polo de agora, a plataforma Queremos Galego! convoca unha concentración para mañá ás 17.00 horas na praza do Obradoiro de Santiago de Compostela, pero cómpre seguir loitando con firmeza. Para ir comezando con este labor pedagóxico do que falaba, déixovos un artigo publicado en Brétemas, o blog de Manuel Bragado, no que aborda esta cuestión con moita claridade sentidiño.

Semella que mañán se cumprirán os nosos peores agoiros. O solimán do novo decreto de uso do galego virá no modelo lingúístico escollido para a Educación Infantil, onde se os criterios pedagóxicos non o remedian, será unha votación entre os pais a que determine a lingua vehicular da aula e na que se realizará de forma preferente a aprendizaxe da lectoescritura. De nada servirá o criterio sobre esta cuestión fulcral que manteñamos os profesionais, a quen se nos rouba tan importante decisión pedagóxica, na que interveñen moitos e importantes factores, tanto de contexto sociolingüístico como de carácter estritamente didáctico. Nesta vital decisión sobre o modelo lingüístico da Educación Infantil (onde a escolarización en galego veu gañando terreo nos últimos anos) residirá o cerne deste novo decreto que, polas especulacións da prensa de hoxe, nas etapas obrigatorias reducirá (non sabemos canto, se a un terzo ou a un corenta por cento) a presenza do galego como lingua vehicular.

A cuestión da galeguización da Educación Infantil non é menor. No decreto Fraga do 95, establecíase que na Educación infantil e no Primeiro Ciclo de Primaria empregaríase «a lingua materna predominante entre o alumnado», deixando esta decisión en mans do profesorado de aula (que a recollía na súa programación de aula) e do claustro e do consello escolar (que a recollían no Proxecto Curricular de Etapa e no Proxecto Educativo de Centro). No decreto de 2007, tras a aprobación consensuada do Plan Xeral de Normalización Lingüística de 2004, introducíanse un importante matiz á redacción do texto do 95, xa que no caso de entorno castelanfalantes «o uso do galego será como mínimo igual a do castelán», correspondendo ao profesorado de aula e de etapa artellar esta presenza do galego na actividade educativa cotián, compromiso que debía ser recollido, entre outros documentos técnicos, no Proxecto Lingüístico de Centro.

Neste contexto conflitivo, é doado agoirar como na elección aula por aula van actuar os potentes prexuízos lingüísticos existentes en Galicia sobre o uso e o valor das linguas cooficiais, un contexto no que o galego sempre sae moi prexudicado. Non é difícil agoirar que empregando este sistema de elección por parte das familias (de moi dubidosa constitucionalidade, na medida que pode conculcar dereitos individuais), asistiremos despois de tres décadas á liquidación do uso do galego nalgunhas aulas de infantil. Se finalmente se concreta esta elección de lingua vehicular na E.I. por votación entre as familias, un modelo do que non coñecemos precedentes, o veleno da confrontación lingüística espallarase por todos os centros educativos, o que constitúe unha incrible irresponsabilidade educativa e política.

Sabiamos que a Feijóo non lle ía ser doado contentar aos sectores galegófobos, que retoricamente continúan reclamando medidas que quedan claramente fóra da actual orde constitucional. No obstante, a última oferta destes sectores propoñendo a elección por parte das familias das «materiais troncais» (un termo inexistente nos actuais documentos curriculares) constituía un indicio de que algo se estaba cocendo en San Caetano coa intención de darlle unha saída política a estes sectores amigos e rematar así con «la imposición del gallego» (un «compromiso» do seu programa electoral). Haberá que agardar a coñecer a redacción do borrador na que, sen dúbida, aparecerán algunha sutilezas valiosas, acenos galeguistas cos que se pretenderá acadar a aceptación do documento por parte da CCG e da RAG como a conformidade dalgúns sectores do propio PPdeG. No entanto, polo publicado até agora, o panorama non pode ser máis desacougante: o uso do galego retrocederá nas etapas educativas obrigatorias e pode quedar seriamente eivado por votación das familias na Educación Infantil. Este é o consenso que nos van propoñer mañán Feijóo, Vázquez e Lorenzo?

Remítome ao expresado na anotación de hai dous días, non é este o momento nin para o ditirambo nin para o desánimo, a situación de emerxencia reclama defender coa maior intelixencia os nosos argumentos para impedir que, tras tres décadas de pulo, o galego na escola retroceda. Falemos galego!

Achegándonos ao Socialismo do Século XXI

2009-12-27T22:30:00.006+01:00

Desde hai unha tempada estou subscrito á bitácora de Atilio Borón, un politólogo e sociólogo arxentino da escola marxista moi comprometido cos movementos revolucionarios e de esquerda de Latinoamérica. Un dos temas máis recorrentes nos seus textos é o chamado Socialismo do Século XXI, chegando a editar no 2008 un libro con ese nome. A partir do seu espazo en internet descubrín un vídeo gravado durante unhas xornadas que tiveron lugar en Euskal Herria nas que impartía unha conferencia sobre este mesmo tema. Na súa explicación sintetizaba os elementos fundamentais deste novo socialismo que, desde o meu punto de vista, son moi interesantes para calquera persoa de esquerda con vocación realmente transformadora. Nesta entrada gustaríame sinalar os aspectos que me pareceron máis importantes e aproveitábeis do relatorio. Desculpade as imprecisións que poida cometer pero aínda non estudei este tema todo o que me gustaría, agardo que nos vindeiros meses xa teña maior vagaxe despois de ler lido a Dieterich ou algo máis do propio Borón.

Un punto básico e fundamental do Socialismo do Século XXI é que “non se pode definir sentado nun escritorio (...) e elaborando un fermoso texto teórico”, pola contra, “é a resposta dos pobos nas súas respectivas loitas”. Esta é unha das primeiras achegas que Borón fai na súa conferencia e que desde o meu punto de vista é transcendental. Como dixo o propio Fidel nun discurso en 2005, “entre os moitos erros que cometemos, o máis importante foi crer que alguén sabía de socialismo, ou que alguén sabía de como se constrúe o socialismo”. Se a esquerda mundial, e europea en particular, somos quen de asimilar isto, de rachar cos dogmas e principios inamovíbeis herdados do pasado, teremos dado un paso adiante que pode ser crucial para a construción dun modelo alternativo ao capitalismo. Este é un dos grandes potenciais que ten o Socialismo do Século XXI fronte ao do século XX: cada pobo, cada nación ten que adaptalo e construílo no día a día. Desenganémonos, non hai libros con receitas máxicas. O camiño faise andando.

Atilio Borón continúa o seu relatorio falando da superioridade dos valores do socialismo fronte aos do capitalismo. Defende “descartar a idea dun capitalismo con rostro humano” xa que este sistema é o que é, e nel, homes, mulleres e natureza son tratados como simples mercadorías, por iso se converteu no modo de produción máis depredatorio da historia. Para Borón, a esquerda debe facer fincapé na superioridade dos valores de “solidariedade, camaradería, fraternidade, igualdade, liberdade, democracia e participación” que son propios do socialismo fronte ao “egoísmo desfreado” do capitalismo. Continúa a súa argumentación cunha cita do Che na que afirmaba que “o socialismo como fórmula de redistribución de bens materiais non me interesa”. Para Borón “do que se trata é da creación dun home e dunha muller novos, dunha nova cultura e un novo tipo de sociedade, caracterizados pola abolición de toda forma de opresión e explotación, na que prime a solidariedade, a fin das separación entre gobernantes e gobernados, e a reconciliación do home coa natureza”. Afirma que nalgunhas sociedades avanzadas é posíbel unha certa distribución equitativa dos bens materiais, e pon o exemplo de Noruega, pero que por esta falta de transformación no eido dos valores non é quen de evitar que siga habendo persoas na rúa buscando nos cubos do lixo.

O segundo grande punto sobre que Atilio Borón fundamenta a súa explicación do Socialismo do Século XXI é o proxecto. É dicir, “a forma na que o ideal socialista, ou a utopía mobilizadora do socialismo, se encarna historicamente nunha axenda concreta de mobilización social”. Aquí están as loitas concretas que os distintos pobos do mundo protagonizan e que son semente dese mundo mellor que arelamos. Cómpre dar resposta a estas novas demandas, urxencias e necesidades sociais que se xeraron ao longo do último século, xa que se non as encaramos de xeito axeitado con políticas concretas, o socialismo do século XXI quedará relegado ao terreo das ideas despoxadas de toda resonacia práctica. Tal e como advertía Rosa Luxemburg, se isto acontecera “as forzas socialistas se debilitarían e empequenecerían até o punto de perder toda clase de gravitación na vida social, degradándose á condición de minúsculas seitas esotéricas que predican discursos imcomprensíbeis e carentes de produtividade social”. Neste punto, Atilio Borón tamén tocou certos “dogmas” do socialismo do século XX que cumpría ir desterrando como o estatismo ou a economía planificada. Non vou entrar máis nisto, xa que requiriría unha entrada propia.

O derradeiro punto que o sociólogo arxentino tocou na súa conferencia é o dos suxeitos históricos que han de ser protagonistas da construción do Socialismo do Século XXI. Diante de todo, destacou a súa pluralidade. Se no capitalismo do século XIX nos países centrais se podía falar dun proletariado industrial hexemónico, actualmente as masas populares ás que outrora se lles presupuña unha completa incapacidade para encabezar un proxecto socialista están a tornarse protagonistas. Para caracterizar este suxeito histórico plural colle a definición de pobo que dá Fidel no seu discurso “La historia me absolverá”:

“Entendemos por pueblo, cuando hablamos de lucha, la gran masa irredenta […] a la que todos engañan y traicionan, la que anhela una patria mejor y más digna y más justa; la que está movida por ansias ancestrales de justicia por haber padecido la injusticia y la burla generación tras generación […] Y ahí están los 600 mil cubanos sin trabajo, los 500 mil obreros del campo, los 400 mil obreros industriales y braceros, los 100 mil pequeños agricultores, los 30 mil maestros, los 20 mil pequeños comerciantes, los 10 mil profesionales jóvenes […] A este pueblo […] no le íbamos a decir “Te vamos a dar”, sino “¡Aquí tienes, lucha ahora con todas tus fuerzas para que sea tuya la libertad y la felicidad!”

Non sei se este Socialismo do Século XXI será a alternativa ao capitalismo, mais o que está claro é que había moito tempo que non aparecía unha proposta que, dun xeito realista, aspire a superar este modo de produción inxusto. Cómpre non repetirmos os erros do pasado e edificar este proxecto sen dogmatismos e centrado nas realidades de cada pobo. Teño pleno convencemento en que se traballamos todos xuntos, outro mundo será posíbel.

* Para acceder ao vídeo da conferencia de Atilio Borón premede aquí

Apuntamentos sobre a selección nacional

2009-12-26T12:25:00.005+01:00

Nos últimos catro anos, cando chegaban estas datas, moitos galegos e galegas peregrinabamos a Compostela, a Coruña ou a Vigo para apoiar á nosa selección nacional de fútbol. Milleiros de gorxas que berrando ao son de GA-LI-ZA e unhas poucas menos que tamén pediamos a oficialidade do noso combinado. Coa reconquista por parte da dereita do goberno da Xunta, este símbolo da nosa identidade colectiva desaparece baixo unha palabra que pode xustificar desde a privatización da sanidade até retirada das axudas á tradución d e libros ao galego: AUSTERIDADE.

As reaccións non se fixeron esperar. Os primeiros? Siareiros Galegos, que organizan para hoxe unha ambiciosa xornada que conta con manifestación pola oficialidade, partido e concerto. Foron quen de recrutar a un feixe de xogadores da terceira división galega, capitaneados por Fernando Vázquez e Pilar Neira, para se enfrontar cun combinado internacional. E isto ten bastante mérito.

Malia todo, non son eu unha persoa que lle teña especial agarimo a Siareiros Galegos. Critico calquera movemento de “barras bravas” que instigue a violencia no deporte, e nesta plataforma xúntanse Celtarras, Riazor Blues e Fendetestas con Nós-UP e AMI. O mellor de cada casa. Agora ben, malia as miñas críticas, lamento profundamente que Galiza Nova non apoie este acto. Ás veces é mellor tragar algo de bile e acudir a actividades que vaian ter unha certa incidencia social no canto de organizar concentracións de cara aos medios nas que van estar os militantes e pouco máis, como fai o BNG para o vindeiro luns. Unha cousa é manter un perfil propio, e outra é negarnos a apoiar un actividade moi interesante polo feito de que a organice un colectivo co que temos diferenzas. Ademais, as críticas que lle fai Galiza Nova a Siareiros Galegos van por vieiros moi diferentes ás miñas, e céntranas en discrepancias que había cando a nosa organización participou neste colectivo de apoio á selección.

Se o BNG non foi quen de organizar o partido á marxe da Xunta desde os concellos das cidades (ás veces hai que empregar a representación para algo máis que para xestionar o que xa hai), Galiza Nova o mínimo que debía ter feito era darlle soporte a esta iniciativa que parte da sociedade civil e que pode facerlle a puñeta ao goberno de Feijoo.

Comunicado da ORA-NH

2009-12-26T00:40:00.012+01:00

Comparto con vós un vídeo do Colectivo Cultural Buril que ten bastante retranca. Este é o texto que o precedía no seu blog:

Comunicado da ORA-NH

O C.C. Buril tivo acceso a um vídeo da ORA-NH (Organizaçom Revolucionária Armada pola Nossa Hora) no que se pode ver a tres membros do Comando Burela, lendo o último comunicado que fijo público a organizaçom armada.
Também pode ver-se o momento prévio à leitura do comunicado, na que os guerrilheiros, com uns copos de licor café na mesa, conversam sobre distintos aspectos referentes à organizaçom. Deducimos da conversa, que a ORA-NH está a impôr o uso do galego reintegrado à sua militância e que a organizaçom pode estar num processo de debate interno para definir qual a estratégia política a seguir para os vindouros anos. Será a luita armada ou será a esmorga?

Crónica dunha vitoria anunciada

2009-12-25T23:50:00.007+01:00

Xa pasou bastante tempo desde que foron as eleccións a Xunta de Centro nas distintas facultades da USC, pero aínda non é tarde para facer unha valoración de como foi este proceso en Ciencias da Comunicación. A diferenza doutros anos, os comicios ían estar a priori bastante disputados. Para nove postos que cumpría ocupar en primeiro e segundo ciclo había 18 candidatos, oito dos Comités, seis de ELGa, dous de Agir e dous de IESGA. A nosa organización partía cunha certa vantaxe froito dos anos de traballo e da consolidada base social, pero por vez primeira tiñamos que facer fronte a unha organización como ELGa, que contaba cunha estrutura artellada e tiña a vocación de desbancarnos na Xunta de Facultade.

A xeito de introdución cómpre dar unha explicación previa que contextualice de onde saíu este colectivo e onde radicaba o seu perigo. Como moitos de vós saberedes, en primeiro de xornalismo dá clase de Ciencias Políticas un profesor tan particular como Miguel Anxo Bastos Boubeta. Para quen non o coñeza, é o coordinador da platafor ma do profesorado conservador Converxencia Universitaria e vicedecano da Facultade de Políticas, ademais de defender abertamente unha ideoloxía ultraliberal con carácter caciquil. Se ben é un excelente docente, a nivel político é todo o contrario ao que os Comités defendemos. Non hai máis que botar a vista atrás e analizar como foi o conflito do plano de estudos no seu centro para atopar todas as artimañas que levou adiante desde o decanato para liquidar a disidencia estudantil. Pois ben, este señor foi quen artellou a candidatura de ELGa en Ciencias da Comunicación. Segundo nos recoñeceu en “petit comité”, isto respondía a unha estratexia do Partido Popular de presentarse en todos os centros nos que fose posíbel para tumbar ao nacionalismo estudantil.

Miguel Bastos, coordinador de Converxencia Universitaria

A nosa organización atopábase nun contexto moito máis hostil do habitual. A chegada do PP ao goberno da Xunta supuxo un duro golpe para todo o movemento nacionalista e a dereita quería aproveitar a nosa suposta vulnerabilidade para vencernos tamén no terreo estudantil. Tiñamos diante unha organización cuxo único eixo de campaña era a descualificación e a principal proposta era un suposto cambio totalmente baleiro de contido. Asemade, pretenderon, sen éxito, aproveitar a nosa abstención na votación do decano da Facultade para situarse ao seu carón e gañar a súa complicidade. Afortunadamente, o Comité soubo estar á altura das circunstancias e elaborou unha estratexia electoral que non só permitise vencer á reacción, senón que tamén fortalecese a nosa posición no estudantado, sobre todo naqueles que acaban de chegar á facultade.

A campaña do nacionalismo de esquerda
Cumpría repetir unha serie de mensaxes que aspirabamos a que callasen no estudantado e centrarnos nunha serie de propostas estrela que levabamos no noso programa.

1º. Presentar aos Comités como a única opción do estudantado, xa que somos froito da nosa autoorganización e non da inxerencia de ningún profesor ao servizo de intereses partidistas.

2º. Explicar que o noso traballo vai máis alá da campaña electoral. Estabamos aí antes e estaremos despois.

3º. ELGa é o brazo estudantil do Partido Popular. Carecen doutro proxecto que non sexa expulsar ao nacionalismo de esquerdas das institucións.

4º. Nós somos unha organización con ideoloxía nacionalista e de esquerdas e loitamos por un ensino público, galego, democrático e de calidade.

5º. Contamos cun programa para a facultade integrado nun proxecto nacional de ensino. Destacamos tres grandes puntos:

- Defensa da lingua galega e da súa normalización nun contexto terribelmente hostil.

- Creación dunha radio da facultade de carácter democrático e xestionada polo estudantado.

- Aposta por actividades extracurriculares que complementen a nosa formación en programas informáticos ou utilización de determinadas tecnoloxías.

Coido que após a campaña estes puntos ficaron claros para unha boa parte do electorado. É máis, varias persoas de primeiro curso facían bromas sobre as veces que repetimos a consigna de “ensino público, galego, democrático e de calidade”.

Durante o transcurso da campaña e da precampaña electoral tivemos tres actividades que foron claves para nosa posterior vitoria nas urnas. A primeira foi a charla con Carlos Blanco e Isabel Risco incardinadas no proxecto “Imaxinas vivir nun país normal?”, co que pretendemos dar unha visión positiva do idioma galego. Estes dous profesionais do audiovisual falaron da súa visión da lingua neste campo dun xeito moi ameno e plural. O resultado foi moi positivo, tanto pola asistencia masiva como pola valoración que fixo o estudantado do contido do relatorio. O 25 de novembro, aproveitando o día internacional contra a violencia de xénero, organizamos un videomatón violeta, no que preguntabamos aos compañeiros e compañeiras da facultade sobre diversos temas relacionados co feminismo e a igualdade. A idea a medio prazo é elaborar un vídeo con todo isto e organizar un concurso de curtas para o 8 de marzo. Á xente tamén lle gustou bastante esta actividade por ser moi visual e innovadora. Pero o que realmente inclinou a balanza ao noso favor foi o debate electoral contra ELGa que tivemos nos últimos días de campaña. A aula reservada estaba chea, sobre todo con xente de primeiro, que estivo moi involucrada en todo o proceso electoral. Polos Comités acudimos Miguel Rodríguez e máis eu e por ELGa a súa voceira Lorena Otero e o candidato Raúl Ríos. O moderador foi Xosé Pereira, o decano recentemente elixido. O debate dividiuse en tres bloques: situación da Universidade, Lingua e Facultade, cunha quenda incial e outra final para explicar o noso posicionamento dun xeito máis xeral e pedir o voto. A valoración que fixemos deste debate foi tremendamente positiva por varios motivos. Primeiro porque foi o primeiro destas características que se fixo no noso centro e contou cunha asistencia masiva. Segundo porque os Comités fomos quen de amosar que das dúas organizacións eramos a única cun proxecto serio, coherente e que realmente cría o que facía. Asemade, a ausencia de programa por parte de ELGa (non aparecía nada publicamente até o derradeiro día de campaña) fíxose patente, dándose situacións tan esperpénticas como que un dos candidatos da dereita lía as nosas propostas e reflexionaba sobre elas, sen achegar nada en positivo. A nivel electoral, recollemos os froitos desta vitoria sobre todo no alumnado de primeiro, que tivo aos Comités como opción preferente de voto.

O resto da nosa campaña tivo os ingredientes habituais: reparto de programas, pegada de carteis e pasos por aulas explicando o proxecto. Ao realizar esta última actividade houbo algún debate moi interesante con membros de ELGa dos que tamén saímos bastante reforzados. Como detalle curioso, despois de que a dereita presentara o seu programa (no último día de campaña), imprimimos unha voandeira na que iamos desmontando as súas propostas. Distribuímolo por toda a Facultade pouco antes de que rematara o prazo para facer propaganda electoral, de xeito que na xornada de reflexión había por todo o centro un papel titulado “Por que mente ELGa?”

A campaña da dereita
ELGa pecaron de novatos e non foron quen de idear unha campaña efectiva que levase a que mensaxe e siglas fosen coñecidas polo estudantado. Todas as actividades consistiron en tres grandes feitos:

1. Acto de presentación con Bastos, o director de Correo TV, Lorena Otero (voceira de ELGa na facultade) e Adrián Pájaro (coordinador de ELGa na facultade). Á saída, ofrecían pinchos, na mellor tradición do PP da boina. Ao acto acudíu moi pouca xente de Ciencias da Comunicación. Fundamentalmente había xente de ELGa doutras facultades e uns 10 da nosa.

2 .Pegada de carteis e reparto de programas. Estes últimos só apareceron o último día de campaña, con propostas irrealizábeis e populistas. O máis kafkiano foi solicitar un futbolín na cafetaría porque uns rapaces de primeiro llo dixeran de broma o día anterior.

3. Participación no debate coas consecuencias das que antes falamos.

Desenlace
A participación nestas eleccións foi a máis alta desde que eu cheguei á Facultade. Sen ser ningunha marabilla acadamos un 26%, cifra que é substancialmente superior á media da USC. O resultado obtido, tal e como se informa na bitácora dos Comités, é o seguinte:

Electos
Miguel Rodríguez Fernández (Comités) --> 105 votos
Duarte Romero Varela (Comités) --> 101 votos
Alexandre Vázquez Lorenzo (Comités) --> 89 votos
Paula Martínez Casares (Comités) --> 82 votos
Cibrán Tenreiro Uzal (Comités) --> 72 votos
María Fernández Villamarín (Comités) --> 71 votos
Patricia Lamas Rivero (Comités) --> 68 votos
Karina Rivero Conde (Comités) --> 59 votos
Raúl Ríos Rodríguez (ELGa) --> 35 votos

Non electos
Sandra Lema Alvarellos (ELGa) --> 30 votos
Adrián Pájaro Martínez (ELGa) --> 29 votos
Denís Iglesias Llamas (Agir) --> 29 votos
Lorena Otero Santiago (ELGa) --> 27 votos
Daniel Luaces Eiras (ELGa) --> 18 votos
Ángel Mato Álvarez (ELGa) --> 18 votos
Marina Rey Yebenes (IESGA) --> 17 votos
Tamara Peña Vázquez (IESGA) --> 16 votos
David Canto Veiga (Agir) --> 13 votos

Datos de participación
Nº de electores: 736
Nº de electores que votaron: 194
Nº de papeletas válidas: 190
Nº de papeletas nulas: 4
Nº de papeletas en branco: 2
Porcentaxe de participación: 26%

Como en terceiro ciclo non se celebraron eleccións xa que había un único candidato (dos Comités) para dous postos, entrou unha persoa máis de 1º e 2º, o que lle dá un representante máis a ELGa.

Ao abeiro destes datos comprobamos como a nosa organización obtivo unha vitoria contundente, nunhas eleccións nas que primou o voto ideolóxico fronte ao amiguismo, xa que abundaban as papeletas nas que se votaba a unha candidatura completa e non a varias persoas da mesma clase, como pasou noutros procesos.

Podemos concluír que nesta campaña os Comités fomos capaces de fixar ben a mensaxe, de convencer ao estudantado da importancia de votar por un proxecto e non pola xente que coñeces, e de vencer con contundencia á dereita. Mais non debemos relaxarnos, hai que continuar co traballo. Cómpre ilusionar á xente coas nosas propostas e afianzar a todos eses mozos e mozas de primeiro curso que se achegaron á nosa organización. A loita continúa!

En Revolta Rockeira tamén se felicita o Nadal!

2009-12-24T12:13:00.008+01:00

Bo Nadal a todos e a todas! Que o Apalpador vos traia unha boa presa de castañas quentes e que este ano 2010 sexa un pouco mellor que o anterior, que falta fai!

Déixovos tamén un par de cancións de nadal ao meu estilo. Son "Merry Christmas (I don´t want to figth tonight)" de The Ramones e "Merry X-mas Everybody" de Slade. Que as disfrutedes! Podedes acceder aos reprodutores de Goear dándolle a "Ler máis".

En defensa dunha rede libre

2009-12-23T16:20:00.002+01:00

Autores e xuristas do Estado Español reclaman unha rede libre, mais tamén dos intereses empresariais e económicos. Esta é unha clara aposta pola democratización con maiúsculas de internet. Un paso adiante na construción dunha sociedade máis xusta desde o coñecemento e a cultura. Grazas a Xabier Pérez Igrexas pola tradución ao galego.

Manifesto: En defensa dunha rede libre.

O recente “Manifesto en defensa dos dereitos fundamentais en Internet” foi subscrito por multitude de administradores de webs, bloggers e simples usuarios da Rede dun moi amplo abanico político. Revisando o escrito e dito sobre este manifesto, atopamos que temos algúns compañeiros “de viaxe” realmente incómodos. Xunto a quen apoian con sinceridade a libre difusión da cultura en Internet, un grupo de asinantes subscríbeo só para oporse ao goberno de Zapatero desde a dereita máis montaraz. Entre eles atopamos a xornalistas que defenden a libre descarga de películas ou música desde Internet pero son celosos gardiáns doutras formas moito máis inxustas e colonialistas de propiedade privada.

A esquerda e a dereita loitaron, loitan e loitarán pola titularidade dos medios de produción, este é o motor da historia, impulso que, por obvio, adóitase ocultar. Na actual orde mundial, as propiedades intelectual e industrial convertéronse nun instrumento de acumulación de capital máis eficaz que ningunha industria ou comercio.

A explotación do dereito de autor, lonxe de responder ao seu teórico obxectivo, o sustento dos creadores, utilizouse como elemento de dominación, como arma ao servizo da caste cultural máis acomodaticia co sistema establecido. No caso de Estados Unidos, representa un valor estratéxico. A riqueza dunha nación pode chegar a basearse na imposición de taxas por utilización de propiedades inmateriais de todo tipo, incluído o uso de sementes ou variedades animais patentadas. Desde unha óptica transformadora que aspira a unha sociedade máis xusta e igualitaria, só cabe apoiar e promover o libre coñecemento.

Defendemos a democratización da cultura porque a creación fana as colectividades a través de determinados individuos e non ao revés, como se adoita pensar. Consideramos que o sistema de royalties que só beneficia a uns poucos é inxusto, tanto para as patentes científicas como para a expresión da creatividade humana. Por iso cremos que non se trata de que os autores cambien de amos. A cultura libre debe estar insere nun movemento colectivo que vaia máis aló das rendas dun tipo ou outro de empresario. Son moitos os creadores que se definen como traballadores da cultura e aspiran a unha remuneración que lles permita manterse e non a seguir gañando máis aló do esforzo realizado. O problema non radica en como seguir cobrando dereitos, senón no xeito de facer que as contribucións intelectuais, artísticas ou científicas pertenzan realmente a toda a sociedade e non só a quen teñen o privilexio de explotalas.

Como en tantas ocasións é preciso deixar ao carón, sequera un momento, o etnocentrismo do primeiro mundo e recordar que para unha verdadeira diminución da brecha dixital hai condicións previas: a chegada da electricidade ao domicilio, diñeiro para comprar un computador, un Estado que che ensinou a ler e escribir, e comer, e ter un teito e un médico para cando che pos enfermo. Éraa dixital non poderá lograr iso se non é imbricándose na loita dos pobos.

Tanto como a democratización da cultura, con máis razón cabe defender a democratización de toda a economía. Non parece razoable aplicar neste debate o termo "democracia" tan superficialmente como se está facendo. Se a maioría dos internautas está en contra do peche de páxinas Web que facilitan o intercambio de arquivos, unha gran maioría de cidadáns está a favor de repartir entre todos a riqueza da que se apropian empresas como o Banco de Santander, Repsol ou Telefónica, distribución que segue a mesma lóxica de quen pedimos un coñecemento universal, e que ninguén ousa expor por unha evidente cuestión de correlación de forzas.

Para reivindicar Internet como un dereito, non como un slogan publicitario, é preciso incluílo dentro do público, como a educación ou a sanidade, e non deixalo en mans de provedores privados que poden acabar coa neutralidade da rede á marxe da lexislación só con aumentar o custo de subir contidos. Sabemos que nas nosas sociedades entregadas á privatización é unha reivindicación difícil, pero necesaria e un goberno que realmente represente ao pobo que o elixiu debería ser capaz de levala a cabo.

No ámbito da cultura hai propostas audaces como a de distribuír o cine español subvencionado baixo licenza copyleft, lexislando para que a percepción de axudas públicas determine a publicación de obras con licenzas libres para lograr a súa máxima difusión. Ou as que pasan pola nacionalización da SGAE e demais entidades de xestión para que a retribución aos creadores deixe de ser unha cuestión privada. Iniciativas como a Carta para a innovación, a creatividade e o acceso ao coñecemento, aínda insuficientes, apuntan a posibilidade de construción de regras distintas. Os intereses que se opón a iso son poderosos. Pero neste momento a evolución dos medios de reprodución abre unha oportunidade para que ningún conglomerado mediático poida decidir que produtos culturais merecen ser distribuídos e cales non. Trátase de entender o P2P como unha gran biblioteca común e non como, unha vez máis, servizos en streaming onde sexan as discográficas ou as editoriais ou as novas empresas da Web quen decidan que soa, lese, imaxina.

Preguntámonos se o goberno ten algún interese, aínda que sexa mínimo, en investigar novos modelos. Nin a lóxica da prohibición, nin tampouco a lóxica do cambio de amo. A política das multinacionais do entretemento foi dirixida a un só obxectivo: expoliar á Humanidade do seu patrimonio cultural. O cambio no modo de reprodución das creacións podería supor un avance para todos. Quizá non sexa fácil. Pero, por unha vez, non é moito máis difícil que prohibir e castigar. Trátase de recuperar a rede para todos os seres humanos e non para as grandes empresas que cada día aprópianse dela un pouco máis.

Subscriben:

Carlos Martínez, xurista, Pascual Serrano, xornalista e escritor, Carlos Sánchez Almeida, avogado, Belén Gopegui, novelista, Santiago Alba, escritor, Ignacio Ramonet, xornalista e escritor, Alex da Noz, músico, Carlos Fernández Liria, filósofo e escritor, Isaac Rosa, escritor, Mercé Molist, xornalista, Constantino Bértolo, editor, Carlo Frabetti, escritor e matemático, Rosa Regás, escritora, Irene Amador, antropóloga, Antonio Arco, músico.

Real ou virtual?

2009-12-22T21:33:00.000+01:00

A realidade aumentada chega á cultura galega. O pasado venres, o CCG presentou en Compostela a súa primeira aposta por esta técnica ao adaptar a ela o Mapa de Equipamentos Culturais. Para empregar este servizo precisas un teléfono móbil iPhone ou Android (en breves tamén se poderá en Symbian) equipado con cámara, GPS e brúxula.

Pero isto da realidade aumentada que ven sendo? É unha tecnoloxía que une elementos reais con virtuais, de xeito que engade información ao que estamos vendo. Este vídeo do novo servizo de Google, o Goggles, explícao dun xeito moi claro.

Tamén os do Consello da Cultura Galega quixeron facer o seu propio audiovisual para amosar para que serve a trebellada esta. A partir de agora, se estamos nunha cidade extraña ou simplemente queremos coñecer máis información dos espazos culturais do lugar, non temos máis que conectar o noso teléfono e buscar!

Organizacións conectadas

2009-12-22T17:14:00.000+01:00

Sempre defendín que, malia os nosos erros, Galiza Nova é a única organización xuvenil cunha actividade real no seo da sociedade. Agora ben, de cando en cando, hai iniciativas de Novas Xeracións ou das Xuventudes Socialistas de Galicia que me parecen positivas e que considero aplicábeis para a miña organización.

Este é o caso da X Escola de Formación da XSG, que este ano levaba o título de "Conecta@s ao mundo" e tiña como eixo central as TIC na política. Efectivamente, o programa podía estar mellor, sobre todo se temos en conta os medios cos que conta a organización xuvenil do PSdeG, pero o que me gustaría comentar hoxe aquí é a idea. No nacionalismo non contamos con espazos formativos que nos permitan aumentar os coñecementos da militancia en novas tecnoloxías e comunicación política, a pesar de que podería supor un avance cualitativo na nosa actividade diaria. Cuestións tan sinxelas como manter un blog, empregar as redes sociais ou enviar un voceiro electrónico son descoñecidas para boa parte do movemento xuvenil nacionalista. Dar un paso adiante neste campo facilitaría a introdución da nosa mensaxe no pobo e melloraría a tranmisión de información a nivel interno. Son moitos os retos que presenta a Sociedade da Información e debemos estar á altura. Afortunadamente, Galiza Nova introduciu nas teses da XI Asemblea Nacional o obxectivo de elaborar un plano de comunicación nos vindeiros dous anos. Agardo que este compromiso non quede en papel mollado e que permita fixar, entre outras cousas, a relación da nosa organización con internet e que aposte por cuestións tan elementais como agregadores de blogs ou redes sociais.

Celda 211

2009-11-12T00:13:00.001+01:00

Coido que na historia desta bitácora, que é longa no tempo aínda que non na produción, falouse de moi poucos filmes. Desta volta vou facer unha expceción, xa que Celda 211 impresionoume moi gratamente. A última película de Daniel Monzón cóntanos a historia dun motín nunha cárcere española no que un funcionario de prisións (Alberto Amman) que non é coñecido polos presos queda encerrado nun dos módulos sublevados. Para sobrevivir nese ambiente ten que facerse pasar por un preso máis chegando a estabelecer unha particular relación de camaradería con Malamadre (Luís Tosar), xefe dos amotinados.

Cando vin por primeira vez o trailer xa tiven a impresión de que ía ser un filme entretido, pero non esperaba máis. Contaba con que se quedase na típica película de acción que nin cuestiona nada, nin convida a pensar. Afortunadamente, trabuqueime. Celda 211 racha completamente coas barreiras tan estendidas hoxe en día de "bos moi bos" e "malos moi malos". É un ataque directo á moralidade e á ética do espectador, amosando situacións extremas nas que as personaxes sen moven no limbo do considerado correcto e da barbarie. O filme aborda temas tan periagudos como o abuso de poder, a brutalidade policial, a tortura nas cadeas, o mundo da droga, a lealdade entre os presos ou mesmo a violencia en Euskal Herria. Precisamente, un dos grandes acertos que ten Celda 211 e ser quen de enfrontersa a todos estes aspectos dun xeito nada maniqueo e provocando que o espectador abandone a sala pensando nos conflitos que acaba de ver. Ou polo menos esa é a sensación que me deixou a min.

Outro dos puntos fortes desta película é o ritmo trepidante que ten. Son feitos moi concentrados que transcorren a unha velocidade enorme pero sen limitar a profundidade coa que trata os temas antes citados. Asemade, cómpre destacar a brillante actuación de Luís Tosar, que sorpende encarnando un papel tan complicado como o de Malamadre. Ollo ao uso da voz.

En resumo, un filme moi recomendábel que non deixa indeferente. Está chamado a ser un éxito en taquilla, o que demostra que se pode facer cine que convide á reflexión e á vez ter éxito entre o público.

Novos deseños e vellas lembranzas

2009-11-09T02:16:00.001+01:00

Neste momento teño a firme vontade de actualizar con frecuencia esta bitácora. Coido que despois de catro anos estudando xornalismo e indo pola vía da comunicación dixital, non estaría de máis que lle dese máis uso a esta marabillosa ferramenta que nos achega internet. Por este motivo preséntovos un novo deseño máis moderno, bonito, integrado e funcional. Ou polo menos iso é o que pretendín facer. Durante os vindeiros días aínda haberá algunha mudanza e intentarei corrixir algún erro que xa detectei, de todos os xeitos admito todo tipo de suxestións e críticas ao actual deseño. Por outra banda, non quero deixar de aproveitar esta entrada para recomendarvos un videoclip que atopei no Youtube. É duns tales Tsunoider e hei de recoñecer que é bastante rancio, pero musicalmente sona ben. Ademais, tal día coma hoxe ten especial relevancia, xa que os dirixentes do mundo capitalista andan a conmemorar a desintegración do socialismo real e a lembrarnos o malos que somos todos os marxistas. Escoitar este tipo de cancións, aínda que sexan un pouco resesas, tamén nos serven para lembrar que non todo foron erros e que algo bo se faría.

Reflexións sobre Moscova

2009-11-07T20:54:00.001+01:00

Estes días houbo moita lea política e mediática co vixémino aniversario da caída do muro de Berlín. O grande símbolo da desintegración do socialismo real segue a empregarse polos líderes occidentais para reafirmar o modelo político e económico que venceu na Guerra Fría. Pouco importa a crise social que se vive no leste, ou que un 40% da poboación xermano-oriental olle con nostalxia a vella RDA. Moita razón tiña Franciso Frutos cando afirmaba nunha entrevista recente que sobre o muro de Berlín "demagoxias as xustas", que el non estaba a prol da construción de ningunha muralla pero que non lle vale a dobre moral de atacar ao alemán e ollar cara outro lado cando se fala do que edificado polo estado de Israel.

Hoxe, 7 de novembro, tamén estamos de aniversario e ten que ver cos países do leste. Cúmprense 92 anos da Revolución Rusa, a primeira experiencia que constituíu un estado de carácter socialista. Non podemos negar a influencia que tivo a creación da URSS nos movementos de esquerda en todo o mundo. Por fin había un referente, un lugar onde se estaba a aplicar todo aquilo que se predicaba e un modelo para o que mirar. Por este motivo tampouco podemos negar que a caída do bloque soviético supuxo unha enorme conmoción para a esquerda. A desaparición do exemplo a seguir fixo provocou unha desorientación que aínda estamos a vivir a día de hoxe. Se temos dúbida disto, non hai máis que preguntarse por onde están as alternativas de carácter anticapitalista no contexto da crise económica.

Eduardo Galeano dicía sobre a caída da URSS que fomos convidados a un funeral no que o morto non era o noso porque o socialismo que desapareceu non era o das nosas utopías. É importante non esquencer de onde vimos e recoller o positivo de todas estas experiencias que quixeron avanzar na construción dun mundo mellor. Pero tan perigoso é o olvido como a mitificación. A construción dunha alternativa ao sistema capitalista non debe percorrer os vieiros que xa se amosaron equivocados, senón que ten que ser repensada de xeito que se adapte ás novas realidades. Quédome co que dixo Francisco Frutos na entrevista citada un pouco máis arriba.

A veces hemos pensado que teníamos en nuestros textos las verdades históricas para siempre. Y hemos olvidado algo fundamental: el marxismo es el conocimiento de la realidad concreta en el momento concreto. El triunfalismo, pensar que tus ideas son las mejores y que con explicarlas ya se ponen en marcha... No. Hay que conocer la realidad y hacer propuestas.

O futuro dos medios de comunicación

2009-10-31T13:11:00.000+01:00

Nova entrega de "Miércoles en la Redacción", tira cómica que publica a bitácora www.233grados.com. A min fíxome bastante graza.

Carlos Luís Rodríguez e a nova TVG

2009-10-26T17:44:00.000+01:00

Ultimamente estase a falar moito dos criterios de obxectividade que emprega a TVG desde que o Partido Popular chegou ao goberno. A primeira advertencia do que nos podía vir enriba tivémola ao pouco de comezar a lexislatura co documentario sobre as vacas tolas no programa Caixa Negra. Agora, após da manifestación de Queremos Galego! o debate sobre o tratamento informativo do medio público voltou á actualidade con maior ou menor fortuna. Neste senso, o exemplo máis sangrante coido que foi a entrevista que lle fixo Carlos Luís Rodríguez a Carlos Callón a pasada semana no programa "Foro Aberto". Agora lembro aquela época na que este señor dedicaba columnas enteiras en El Correo Gallego a loar a xestión de Quintana á fronte do BNG. Nunha das citas máis coñecidas de Mao Zedong viña a dicir que era bo que inimigo nos atacase porque iso significaba que estabamos a facer as cousas ben. Se seguíramos a máxima do vello revolucionario chinés teríamonos dado conta do mal que o debiamos de estar a facer.

Carlos Callón ''entrevistado'' por Carlos Luís Rodríguez
Cargado por nagalizaemgalego. - Las últimas noticias en video.

Foi un 12 de agosto

2009-08-12T22:57:00.000+02:00

Levaba tempo sen escribir na bitácora. Como xa dixen noutras entradas, o traballo e a preguiza pasan factura pero a ver se desta volta me animo e doulle un pouco máis de continuidade a isto (gustaríame saber cantas veces me fixei este obxectivo desde que abriu Revolta Rockeira).

Seguro que moitos de vós, ao mirar que data é hoxe, xa saberedes de que vou falar. Como non podía ser doutro xeito nun doce de agosto, a entrada está dedicada a Moncho Reboiras. Non quero enrrollarme explicando a figura deste histórico militante nacionalista, pois iso xa o fixen noutro post. Mais si que me gustaría facer un par de reflexións. A primeira delas é sobre a importancia de conmemorar a este tipo de figuras. Pódese escoitar en certos sectores do nacionalismo, sobre todo nos chamados "aperturistas", que as homenaxes a Moncho Reboiras e ás loitas daquela época forman parte do pasado e que pouco ou nada inflúen na sociedade de hoxe en día. Pode que non sexa un tema de actualidade, que xa pasaron moitos anos do seu asasinato, mais coido que non debemos perder a memoria. É fundamental coñecer a nosa historia, saber de onde vimos, para poder fixar o rumbo que queremos seguir. Non debemos caer na exaltación dos símbolos pero tampouco prostituílos. Os 12 de agosto débennos servir para recordarmos que é o que nos leva a defender a causa do nacionalismo e da esquerda e lembrar a todos aqueles que deron o mellor das súas vidas por un proxecto no que crían. Incluídos -e isto semella que a UPG o esquece- aqueles que por un ou outro motivo ficaron excluídos do discurso oficial do movemento nacionalista galego pero que traballaron, traballan e traballarán polo mesmo que Reboiras, Bóveda e todos os mártires do pobo galego.

Día da Patria 2009

2009-07-25T00:30:00.000+02:00

Polo seu interese -e polas poucas ganas de escribir- reproduzo unha carta de Guillerme Vázquez, portavoz nacional do BNG.

Día da Patria 2009

Benqueridos/as Compañeiros/as

O 25 de Xullo temos unha cita inescusábel en Santiago de Compostela, o Día da Patria Galega, a grande manifestación de reivindicación dos nosos dereitos nacionais. A esta altura, é ben perguntarse polo estado da nosa patria e non encarar esta data con espírito rotineiro, senón con renovados azos e con grandes doses de entusiasmo.

Como está Galiza? Realmente o país vive un momento difícil, mesmo duro, e con horizontes que apresentan non poucas incertezas. Momentos complexos que requiren de nós, as e os nacionalistas galegos, que deamos o mellor de nós mesmos, porque temos a inmensa responsabilidade de sermos a forza política sobre a que descansa o proxecto nacional galegeo.

A crise económicaestá a afectar gravemente as condicións de vida de centos de miles de compatriotas, a comezar polos máis de 200.000 que neste momento se achan no desemprego. A situación da economía galega e dos seus motores básicos -eis o estado de emerxencia en que se atopa o complexo agro-industria- é francamente delicada, o que compromete o futuro da nosa nación de non reaxirmos con coraxe e sen perda de tempo. No plano político, batemos cun Goberno do señor Feijóo que, aínda sen cumprir os 100 primeiros días de mandato, xa ten amosado a súa faciana máis reaccionaria e anti-galega. Sen ofrecer nen unha soa medida de calado para enfrentar a crise económica, o Goberno Feijóo, no canto de converter a criación de emprego con dereitos na prioridade número un da súa xestión, céntrase obsesivamente nun único obxectivo que non é outro que... A liquidación da lingua galega!

Se temos autogoberno é precisamente porque somos unha nación e porque temos unha lingua propia. Pois ben, o Goberno Feijóo quer pasar á historia por ser o primeiro executivo que tenciona liquidar aquilo -a lingua como símbolo da existencia da nación- que dá sentido e orixe á súa propia existencia como poder politico. Alguén imaxina ao goberno español lexislando contra o castelán? Ao catalán contra o catalán? Ao francés contra o francés?

En menos de 100 días, o Goberno Feijóo xa eliminou o requisito do coñecemento da lingua galega para o acceso á Administración pública. Isto significa que aquí, a xuízo do PP, só hai unha lingua relevante e necesaria. A lingua de Castela. Para o PP, a lingua de Galiza é prescindíbel. Feijóo busca con esta agresión sen precedentes ao idioma do país o aplauso non tanto das súas bases electorais galegas –onde hai sectores que non se senten cómodos con esta medida-, senón dos ideólogos do aznarismo e dos tele e radiopredicadores máis ultras de Madrid.

Non por acaso o BNG ten elixido como lema para o 25 de Xullo o de Movámonos polo noso idioma, polo emprego. Movámonos, si, porque ninguén nos vai tirar as castañas do lume e porque sen mobilización social non será posíbel facermos valer os nosos dereitos como pobo. Polo noso idioma, si, porque está seriamente ameazado pola dereita española en Galiza e polas súas poderosas terminais mediáticas. E polo emprego, porque agora máis que nunca é preciso pormos o traballo como centro de gravidade dun novo modelo de economía produtiva ligado ao dereito a traballarmos con dignidade na propia terra, tal e como reclamaba Castelao no Sempre en Galiza.

Ninguén pode ficar na casa o Día da Patria Galega. Debemos protagonizar todos e todas un Día da Patria masivo que sexa a resposta contundente que merecen as políticas antisociais e antigalegas do Partido Popular. Agora máis que nunca é necesario que o nacionalismo mobilice todas as súas enerxías para defender o País fronte a aqueles que o desprezan. Agora máis que nunca é necesario comprometerse con Galiza. Ánimo e até vérmonos nas rúas de Compostela!

Unha carta sobre a lingua.

2009-07-09T16:08:00.000+02:00

Levaba días querendo escribir algo sobre a lingua do país pero, entre o traballo e a preguiza, funo deixando de lado. Hoxe pasáronme un vídeo que saiu no programa "Ben falado" que me impresionou enormemente. Creo que nada do que puidera escribir igualaría as verbas da anciá autora desta carta. Desfrutádeo.

Dereita dos anos trinta, un artigo de Xavier Vence

2009-06-22T00:38:00.000+02:00

Estes días ando un pouco liado por mor dos exames, mais quero seguir dándolle continuidade a esta bitácora. É por iso que desta volta non actualizarei con material propio, senón cun artigo do economista Xavier Vence que foi publicado este sábado no Xornal de Galicia. Sen dúbida, unha das mentes máis lúcidas que ten este país en xeral e o movemento nacionalista en particular.

DEREITA DOS ANOS TRINTA

Pode dicirse sen o cliché dos calificativos históricos pero o certo é que a dialéctica política da dereita neste país –e tamén noutros– recupera cada vez máis o ton dos anos trinta. Son moitas as coincidencias con aqueles anos. Hoxe coma daquela, vivimos unha depresión que resulta do fracaso dun modelo de liberalismo económico extremo. A desvalorización dos activos, das accións, a queda dos prezos e o endebedamento insoportable introducen o pánico nas capas dos autónomos e pequenos empresarios que ven perigar o seu status e os seus negocios; tamén moitos pequenos inversores inmobiliarios. O paro galopante leva inseguridade e creba financeira a uns fogares que viven ao límite. Coma daquela.

Pois ben, a dereita está a erguer un discurso mimético ao daqueles anos de trincheiras e “cristais rompidos”. Diante do acurralamento e crise do seu modelo socioeconómico bota man dun discurso radical, de fuxida cara adiante, con palabras gordas e moito odio visceral. A falla de alternativas reais á crise lévaos a recuperar o patriotismo resentido e ameazante: “España está en peligro”, “España se rompe”, “el español está en peligro”. O galego é un invento caprichoso dos nacionalistas para amolar e erradicar o español.

Non existe o dereito, existe o poder, a liberdade primaria non suxeita a normas. Recuperan os valores máis reaccionarios da moral católica tradicional: o fundamentalismo relixioso érguese por riba das leis civís; a liberdade individual –dogma no económico– supedítase aquí aos valores impostos pola tradición e a xerarquía eclesiástica entregada á última cruzada: familia tradicional, aborto, anticonceptivos, preservativo, mesmo por riba de perentorios motivos de saúde pública. Non importa que estea en aberta contradicción coa vida real dos que se erixen en abandeirados: a dereita usa anticonceptivos, aborta, divorciase, practica a homosexualidade, etc, etc. O importante é a moral proclamada para imporlla ao vulgo –dominio do corpo e do ser– e sobre todo erguela como bandeira que tape a falta de respostas para a crise do modelo social.

A inversión da realidade, a mentira reiterada son requisitos para impoñer unha axenda baseada na sectarización irracional, a crispación, o encirramento, as adhesións inquebrantábeis. O débil é o que impón; o agredido é o agresor; o corrupto é vítima dos inquisidores... Ese radicalismo neocon é un fenómeno mundial que aquí ven remexido, coma nos tempos de José Calvo Sotelo, coa sacrosanta unidade da patria ameazada pola imposición dos exércitos regulares dos nacionalismos disgregadores. Mesmo as autonomías –e as linguas– son un perigo para unidade de mercado, salvo cando quen racha é Esperanza Aguirre. Fronte a esas ideas –vellas– a diletante esquerda posmoderna parece ter só dúbidas e complexos. Non é tanto un problema de novas ideas, como de ter ideas e saber defendelas. Entretanto, o metal e os tractores van por diante.

Xavier Vence Deza en Xornal de Galicia

Motores preparados para o Metalway Festival!

2009-06-15T04:00:00.000+02:00

Hei de recoñecer que nos últimos tempos deixei un pouco de lado dous xéneros que sempre me caracterizaron: o metal e o rock. Estiven camiñando por outros derroteiros como o folk, o punk, o ska ou mesmo a música de autor. Esta viaxe musical permitiume abrir miras, pero agora volvo a sentir a chamada dese son duro e potente que marcou boa parte da miña vida. Estou volvendo a ler as revistas especializadas, a porme ao día no mundiño, a escoitar os clásicos e a actualizarme cos novos lanzamentos. É por iso que quero dedicar esta entrada a un dos eventos heavys máis senlleiros dos Estado Español. Falo, como non podía ser doutro xeito, do Metalway Festival.

Todos lembramos con tristura, como a edición do pasado ano tivo que ser cancelada no último momento por mor da choiva. Por iso, este ano os que amamos esta música temos a necesidade de nos quitar esa espiña e poder desfrutar desta grande cita metaleira. Para máis inri, o festival durará catro días divididos en dúas fins de semana (a do 20-21 e a do 26-27) e nel producirase a reunión de dúas grandes banda de rock: Barón Rojo e Warlock. Por primeira vez desde 1989, os irmáns de Castro volverán a pisar o escenario acompañados de Sherpa e Hermes Calabria, recuperando así a formación que fixo de Barón a máis grande banda do heavy español. Pola súa parte, a cantante alemana Doro Pesch xuntarase unha vez máis coa formación orixinal de Warlock, o grupo que lle permitiu dar o salto á fama.

Se tan só por estas dúas reunións xa pagaría a pena ir a Zaragoza, vaísevos facer a boca auga ao ver a lista das bandas que tocarán neste Metalway Festival: Manowar, Mötorhead, Twisted Sister, Stratovarius, Queensryche, WASP, Europe, Fear Factory, Warcry, Childern of Bodom, Saxon, Gotthard e un longuísimo etc! E por se fose pouco, un día antes do comezo do festival, terá lugar unha festa de benvida na que tocarán a portas abertas nada máis e nada menos que Obús e Ángeles del Infierno!

Sen dúbida, o Metalway estase a converter nunha cita inexcusábel no programa de festivais metaleiros en Europa. Nestes momentos é cando maldigo que para as datas nas que se vai celebrar aínda estea en exames, senón tería feito todo o posíbel para estar en Zaragoza as dúas fin de semanas nas que haberá concertos. Por se a alguén lle interesa, de Galiza saen dúas viaxes organizadas. Unha da man da empresa Metaltrip e outra de Breakpoint. Con estes últimos eu fun ver a Iron Maiden a Lisboa e o certo é que quedei bastante contento con como foi todo. Da outra empresa non teño referencias. De tódolos xeitos, creo que calquera dos que nos gusta esta música iriamos se fai falla andando con tal de poder disfrutar deste enorme festival.

LONG LIVE ROCK´N ROLL!

A Grande Evasión, novo disco de Ataque Escampe

2009-06-13T02:50:00.001+02:00

- A veces haces planes y las cosas se complican y entonces tienes que actuar. Con rapidez, ¿entiendes?
- Sí
- Tengo que arreglar unas cosas fuera.
- ¿Una evasión?
- Sí, ¿quieres venir?
A Grande Evasión, John Sturges (1963)

Así comeza a nosa viaxe. Na cadea, preparando a evasión. O noso obxectivo? Saír. O punto de destino? A cadea outra vez. Unha viaxe de ida e volta por un mundo extraño, de paraxes arredadas e xélidas, con animais que ninguén viu e rodeado de grandes lendas do cinema.

A Grande Evasión é o novo disco de Ataque Escampe. Musicalmente, é continuador dos seus anteriores álbums, Ed Woods e a invasión dos paraugas asasinos e Galicia es una mierda. Porén, nalgunhas cancións desta nova obra aparecen timidamente algúns acordes electrificados, como pode ser o caso de Narval, o cuarto corte de A Grande Evasión. No que as letras se refire, seguen a ter unha complexidade abraiante. Pódelas ter lido e escoitado un cento de veces que sempre atoparás algo novo. É sorprendente a cantidade de referenzas a clásicos do cinema, da música ou da literatura que viaxan polos textos de Ataque Escampe e que aparecen perfectamente ensamblados nas pequenas historias que nos contan en cada canción. Se cadra, neste disco vexo menos referencias á vida local de Compostela e en concreto a Vistalegre, o seu barrio natal. No álbum anterior, Galicia es una mierda, parecía que nos estabamos a mergullar pola movida nocturna da capital ao percorrermos lugares de culto como o Tarasca, o Maycar ou o Ruta. De tódolos xeitos, este feito non fai desemerecer en absoluto o traballo de Ataque Escampe. Tan só lle dá un toque diferente.

En resumo, A Grande Evasión é un disco que serve para consagrar a Ataque Escampe como unha das mellores bandas do panorama musical galego. Música orixinal, divertida, con letras acedas e que desde logo non deixan indiferente.

Como é habitual, o álbum está editado en A Regueifa Discos e pode descargarse gratuitamente desde o seu netlabel, xa que Ataque Escampe fan unha aposta decididad polo copyleft.

En defensa da radio pública

2009-06-11T22:41:00.000+02:00

A chegada do PP á CRTVG xa se comeza a notar. Censurouse un documentario sobre a crise das vacas tolas, o comité de empresa alzou a súa voz en contra dos novos nomeamentos e programas como Aberto por Reformas perden a súa frescura orixinal ao mudar tanto os contidos como o locutor. Neste sentido gustaríame publicar nesta bitácora un manifesto promovido polo portal musical Komunicando, no que se denuncia o despedimento de Xurxo Souto da Radio Galega e a conseguinte desparición da música galega de Aberto por Reformas.

MANIFESTO BÁSICO POLA DEFENSA DA RTVG.
Contra a censura e a marxinación da música galega.

" Artigo 16 da lei 9/1984 da RTVG: A programación debe de estar inspirada na promoción e difusión da cultura e lingua galega “.

Diante da eliminación da música galega do programa ABERTO POR REFORMAS , e en relación coa deformación e perversion dos seus contidos…

Consideramos que este programa viña sendo…
Un programa plural, aberto á cidadanía e participativo, como a sociedade na que queremos vivir e, precisamente por iso, um programa onde a música se vivía con vitalidade, intensidade e enerxía.
Un programa cun forte pulo dinamizador para a música que se está a facer hoxe na nosa lingua, no noso país, como un espello diario no que a xente preocupada pola música de calquer tendencia ollabamos unha realidade socio-cultural que está a transformar a historia da nosa música.
Un programa, enraizado na radio de todos e todas as galegas, cunha vocación pública fundamental, ofrecendo a música que se está a facer no nosso país como un ben público de interese xeral.
Un programa que axudaba a tecer os fios da rede socio-cultural da música galega, que nos relaciona ás persoas que facemos a música do século XXI coas persoas que queren gozar, emocionarse e vivir a música do presente.
Un programa que, durante os seus máis de 900 (¿?¿¿) días de emisión, día a día, fixo que –como recolle o Plan Xeral de Normalización da Língua Galega , aprovado por consenso polos tres partidos políticos maioritarios- o galego estivese vinculado e fose vivido por milleiros de persoas como referente de modernidade, como un motor de normalidade língüística cotiá.
Un programa que materializaba de forma sobresaliente a natureza e principios da propia CRTVG, no artigo primeiro da súa Lei de Creación: a promoción, difusión e impulso da lingua galega .
Un programa que, nun contorno social e mediático onde a cultura, a lingua e a música galega son minoritarias, minorizadas e desprezadas por múltiplos agentes sociais e institucionais, se baseaba na posta en valor da nosa cultura, a nosa lingua e a nosa música.
Un programa absolutamente xeneroso, respectuoso e honesto nas relacións humanas coa xente que está criar, a comunicar, a compartir, a impulsar, a gozar coa música deste país.
Un programa, ademais, aberto a culturas e músicas de todo o planeta, poñendo a música galega en relación -en pé de igualdade- coa doutras partes do mundo, con especial interese polas músicas irmás da Lusofonía.
...e por iso...
Entendemos que esta medida de eliminación da música en língua galega supón un paso máis na política de represión, empobrecemento e marxinación que os responsábeis políticos da Xunta de Galiza están a realizar contra a lingua e a cultura dos galegos e galegas.
Queremos denunciar, como xente preocupada pola nosa música e a nosa cultura, esta agresión dirixida –cunha intención política e simbólica evidente- contra un dos veículos de comunicación do movimento de Rexurdimento Musical que as novas xerazóns do mundo da música estamos a protagonizar, impulsado por unha sociedade que sabe valorar a sua criatividade.
Queremos posicionarnos e defender de forma decidida, belixerante e irrenunciábel a presenza da música galega na nosa Radio Pública.
Queremos dirixirnos á xente sensível coa nosa cultura e coa nosa música, para sumarse a esta denuncia, a esta reivindicación lexítima: A MÚSICA GALEGA DE VOLTA Á RÁDIO GALEGA!
Pedimos que se restableza un programa diario que de conta dos traballos musicais editados en galego e que conte cos seus protagonistas e que a nova programación non elimine contidos culturais propios en todas as súas variantes: música, cine, libros e arte en xeral.

Se queres asinar este manifesto, non tes máis que clicar aquí e enviar os teus datos.

Castigados por paiasos

2009-06-10T22:13:00.000+02:00

Hai xa catro meses da manifestación contra o galego organizada por Galicia Bilingüe, pero aínda hoxe seguimos a ver as súas consecuencias. Tal e como informa Vieiros, a Delegación do Goberno español en Galiza comezou a mandar esta semana as primeiras sancións a algunhas das persoas que participaron nas mobilizacións contrarias á marcha antigalega. Entre elas atópanse varios activistas que fixeron parte da acción ridiculista organizada polo colectivo Sei o que nos figestes nos últimos 525 anos. Este grupo demostrou con feitos unha frase que lle escoitei unha vez a Ramom Lôpez-Suevos: pódese ser radical e sensato. No canto de lanzarse como animais sobre os de Galicia Bilingüe, a xente de Seioque deulle unha pensada ao asunto e apostou por unha acción efectiva, pacífica e con sentido do humor. Mentres algúns pretendían defender a lingua a botellazos, eles disfrazáronse cos tópicos españois e sumáronse á marcha de Galicia Bilingüe con máis forza que ninguén. Iso si, pronto atoparon cunha policía tremendamente violenta que mallou neles polo simple feito de empregar un humor intelixente. Segundo Vieiros, dúas das persoas que participaron nesta acción recibiron avisos de sanción nos que os acusaban de "orixinar graves desordes nas vías, espazos ou estabelecementos públicos, ou causar danos graves aos bens de uso público".

Socialmente asúmese esta represión como algo normal. Vincúlase este tipo de activismo con movementos extremistas e lexitímanse tanto as agresións policiais como as posteriores sancións porque supostamente estas persoas perturban "a orde democrática e de liberdades". Non se reflexiona nin se analizan os feitos obxectivos. A estas persoas vanas multar por iren disfrazados, non por agredir a ninguén, nin tan sequera por insultar. Simplemente por empregar o sentido do humor como ferramenta de acción política.

URXENTE: 10.000 euros para calarlle a boca a Conde Roa

2009-05-12T19:28:00.000+02:00

Hai xa uns meses, pouco despois da manifestación de Galicia Bilingüe, o concelleiro do PP compostelán, Gerardo Conde Roa, denunciou que en varios locais da cidade se organizaban actividades de kale borroka e paraterroristas. Estes lugares eran, segundo el, os centros sociais Gentalha do Pichel e Henriqueta Outeiro e a Sala Nasa.

Calquera persoa que coñeza un mínimo o panorama cultural compostelán, sabe ben que estes locais xogan un papel importante de dinamización na cidade. Grazas ao esforzo persoal de moitos homes e mulleres, mozos e mozas preocupados pola defensa da nosa cultura, estes locais dan abeiro a un grande número de actividades diversas como concertos, roteiros, charlas, recitais ou obras de teatro.

O líder da dereita compostelá, denunciou que ningún destes locais contaba con licenza municipal, polo que o centro social a Gentalha do Pichel será pechado na vindeira semana. O único que precisan para pór os seus papeis en regra é instalar un ascensor para minusválidos. O problema é que o custe desta obra é de 10.000 euros, unha contía enorme para unha asociación tan humilde como a Gentalha. Se non queren ver o centro pechado, teñen que aboar 5.000 euros de entrada para comezar coas obras. É por iso, que comezou unha campaña para recaudar fondos entre socios e amigos desta entidade cultural. No local do Pichel están dispoñíbeis bonos axuda de distintas contías e habilitouse unha conta de Caixa Galicia para realizar doazóns. O número é 2091 0316 92 3000223595 e hai que indicar no concepto do ingreso "achega para o elevador".

Anímovos a todos e a todas a que colaboredes no que poidades con esta entidade cultural para evitar que a dereita españolista remate coa cultura de base na cidade de Compostela.

SOLIDARIEDADE COA GENTALHA DO PICHEL!

Reflexionando sobre a xornada de loita

2009-05-07T04:19:00.000+02:00

Durante as últimas semanas, os Comités estiveron a desenvolver unha intensa campaña en contra da reforma do actual CAP baixo o lema “que non te CAPen co mestrado” que cristalizou no día de hoxe nunha xornada de loita en todo en todo o país.

O desenvolvemento desta campaña amosou certas diferenzas a respecto doutras desenvolvidas polos Comités nos últimos anos. O modus operandi que estaba a empregar a organización estudantil até o momento era o seguinte:

1º. Seleccionábase unha reivindicación relacionada co proceso de Boloña de xeito que se puidese amosar como unha batalla concreta no marco dunha loita moito máis ampla contra a implantación do EEES. Froito deste razoamento naceron campañas como as de oposición á suba das taxas ou a defensa dun mellor financiamento público.

2º. Convocábase unha xornada de folga en todo o país con concentracións ou manifestacións nos 7 campus.

3º. Comezaba unha intensa campaña de divulgación. Os membros dos Comités enchían tódalas facultades de pancartas, repartían milleiros de voandeiras e recollían o maior número posíbel de sinaturas en apoio á campaña en cuestión.

4º. Durante a xornada de folga, os Comités organizaban piquetes informativos que ían facultade por facultade informando do paro aos estudantes que pretendían ir a aulas.

5º. Celebrábase a concentración ou a manifestación (dependendo do número de xente)

Mais este modelo estaba claramente estancado, tal e como se puido comprobar en anteriores convocatorias. A pesar de que se gastaba un enorme capital humano e material en explicar as reivindicacións e instar ao estudantado a que secundase a folga e acudise ás manifestacións, a resposta era bastante negativa. Exceptuando na primeira mobilización en contra da suba das taxas (hai xa case dous anos disto), as xornadas de folga convocadas polos Comités servíanlle á xente como escusa para faltar a clase e/ou marchar para casa e moi poucas persoas acudían ás concentracións. Ficaba claro a estudantado non lle prestaba moita atención nin ás pancartas que cubrían as paredes da facultades, nin aos milleiros de voandeiras repartidas, nin tampouco ás reivindicacións a prol das que asinaban. Os Comités tiñan un problema grave á hora de interactuar co estudantado.

Nesta última campaña en contra da reforma do CAP, os Comités pretenderon mudar algunha das vellas prácticas de cara a mellorar o xeito de dirixirse ao estudantado. En primeiro lugar, eliminouse a tradicional folga de día enteiro e substituíuse por unha “xornada de loita” que se debería concretar nunha actividade máis imaxinativa e atractiva para o alumnado. No caso da USC elixiuse un enterro simbólico da universidade. Por outra banda, apostouse por uns métodos de propaganda “diferentes”. Nalgunhas facultades colocáronse polos corredores caixas que representaban as distintas trabas que se atopaban os estudantes (CAP, mestrado, Boloña, taxas...), penduráronse esquelas das paredes que chamaban á xente a acudir ao enterro da universidade pública e mesmo se formulou a idea de organizar unha pequena obra de teatro, aínda que ao final non fose levada á práctica. Pero o que realmente diferenciou esta campaña de outras foi que dous días antes da xornada de loita, 8 membros dos Comités se pechaban na reitoría da USC.

E cales foron os resultados desta campaña? Principalmente dous. En primeiro lugar que o peche facilitou que se abriran negociacións coas autoridades universitarias cuxos resultados se saberán nos vindeiros días. En segundo lugar que o número de asistentes ao “enterro da universidade” aumentou lixeiramente a respecto de anteriores convocatorias. Uns 200 estudantes aproximadamente participaron na manifestación.

Non me gusta pontificar nin sentar cátedra pero si que querería formular unha serie de reflexións que poidan contribuír a unha análise desta campaña.

Deben conformarse os Comités con sacar á rúa a 200 persoas? Só con botar unha breve ollada á historia do Movemento Estudantil Nacionalista penso que 200 persoas non son abondo. O estudantado galego ten amosado en moitas ocasións que ten capacidade de mobilización e que se pode aspirar a xuntar a moita máis xente en torno a unha reivindicación como a do novo mestrado. Se o Sindicato de Estudiantes, malia ser unha organización pantasma, foi quen de sacar á rúa a case un milleiro de persoas, os Comités non se poden contentar con 200.

Estaba ben orientada esta campaña? En facultades como historia ou filoloxía o CAP e o mestrado son un problema moi grave, pero en outros centros xa non é que non sexa unha preocupación, senón que en moitos casos non saben nin o que é o antigo CAP. Se cadra en moitas facultades estábase a facer un traballo moi grande en explicar un problema que non lles afecta directamente e deixábanse de lado outras reivindicacións de maior interese para o estudantado.

Se non hai capacidade para facer un peche en condicións débese facer igual? É evidente que non hai nada máis efectivo como que o estudantado dunha facultade se peche nela durante varios días, pero tamén é evidente que a correlación de forzas a día de hoxe non permitía tal cousa. Por este motivo búscanse outros lugares para fecharse como a reitoría. Non me cabe a menor dúbida de que o feito de que aínda hoxe haxa 8 compañeiros diante do despacho dun vicerreitor serviu para forzar unha negociación. Agora ben, non pode dar a imaxe de que é unha “pataleta” e que non é cousa seria por non ter pechado un edifico enteiro? Non o sei, teño dúbidas.

O feito de que os Comités só leven a 200 persoas a unha manifestación débese a un erro na campaña ou unha mala práctica no día a día? Mao dicía que os revolucionarios debían ser “peixes na auga”. Non estarán a caer a día de hoxe tódalas organizacións estudantís no erro de estar tan separados do alumnado que non son quen de facer un traballo de concienciación no día a día?

Son só unhas reflexións abertas que me foron vindo á cabeza despois da xornada de loita. Están un pouco desordenadas e nalgúns casos pouco desenvolvidas, pero creo que todos os que participamos no Movemento Estudantil Nacionalista debemos facer unha reflexión crítica e construtiva desta campaña. É o único xeito de evitarmos caer nos mesmos erros e avanzar na construción dun ensino PÚBLICO, GALEGO, DEMOCRÁTICO e de CALIDADE.

Venceremos nós!

O pobo de Ferrolterra sairá outra vez á rúa en defensa de palestina

2009-01-08T13:55:00.000+01:00

Diferentes organizacións e colectivos de Ferrolterra, veñen de convocar unha nova concentración en repulsa ás agresións imperialistas que está a sufrir o pobo palestino por parte do estado de Israel. Desde que comezou a invasión, van xa máis de 500 persoas mortas e 3000 feridas, a meirande parte deles civís indefensos. Cómpre que a sociedade galega dea unha resposta unitaria en contra deste xenocidio, que tome as rúas para reclamarlle ás autoridades españolas e europeas, a ruptura de relacións comerciais e diplomáticas co estado terrorista de Israel. É por iso que é de máxima importancia que o pobo de Ferrolterra secunde masivamente a concentración que diferentes organizacións e colectivos convocan para este venres ás 20.00 horas fronte á delegación da Xunta en Ferrol.

A continuación, reproducimos o texto da voandeira que Galiza Nova -unha das organizacións convocantes- repartirá nesta concentración.

GAZA: DETEÑAMOS O EXTERMINIO DO POBO PALESTINO!

Nestes últimos días a aviación israelita está a realizar intensos bombardeos sobre o territorio palestino da Faixa de Gaza. O número de mortos xa supera os seiscentos e o de feridos elévase a máis de 2600 persoas. As vítimas desta agresión intencionada e ilexítima non só son combatentes palestinos, senón, sobre todo, a poboación civil indefensa.
Foron tamén destruídas instalacións civís, como a universidade ou edificios da administración pública, así como tamén dúas escolas e un hospital da ONU, baixo a falaz escusa de que son instalacións terroristas, mais este argumento é completamente inaceptábel.
Ademais dos bombardeos sistemáticos, Israel concentrou gran cantidade de tanques e tropas na fronteira coa Faixa de Gaza, como paso previo a unha invasión terrestre que xa ten comezado. Intensificouse tamén o asedio ao que foi sometido dende fai meses este territorio, bloqueando a entrada de suministros elementais para a poboación civil.
Nunha demostración máis das intencións do goberno israelí, o ministro de Defensa Ehud Barak declarou o país “totalmente en guerra” contra os palestinos.
A paz na rexión semella cada vez máis lonxe e só se poderá converter en realidade cando sexan respectadas a soberanía e a independencia dos países do Oriente Medio, e atendidas as lexítimas reivindicacións históricas do pobo palestino.
Dende Galiza Nova Ferrolterra (Ferrolterra, Eume e Ortegal), queremos expresar con rotundidade a nosa profunda e activa repulsa contra deste masacre que o único que pretende é someter pola vía da violencia ao pobo palestino.
Esiximos o inmediato cesamento dos bombardeos, a suspensión das hostilidades e do feche na fronteira coa Faixa de Gaza.
Solicitamos a imposición de sancións internacionais contra do estado de Israel, así como a suspensión de toda relación económica e diplomática, polo seu reiterado incumprimento dos mandatos da ONU, e tendo en conta que os bombardeos contra obxectivos civís, están tipificados como crimes de guerra pola IV Convención de Xenebra.
Finalmente facemos un chamamento ao conxunto da sociedade, e nomeadamente á mocidade, a sumarse ao clamor internacional en defensa do pobo palestino e da paz no mundo, reafirmando ao tempo o apoio á loita polo fin da ocupación, e pola creación do estado libre e independente de Palestina.

VIVA PALESTINA LIBRE !

CONCENTRACIÓN EN DEFENSA DO POBO PALESTINO
Hora: 20.00
Lugar: fronte ao edificio da Xunta de Galicia de Ferrol
Convocantes: ADEGA, Asociación Fervesteiro, Asociación Cultural Fuco Buxa, Asociación Veciñal de Esteiro "Fontelonga", Asociación Veciñal "O Rosario - Inferniño", Acsur-Las Segovias, Briga, Comité de Empresa de MEGASA, Confederación Sindical Galega (CIG), Colectivo Ártabra 21, Esquerda Unida,, Fundaçom Artábria, Galiza Nova, Marcha Mundial das Mulheres, NÓS-Unidade Popular (NÓS-UP), OSPAAL Galicia, Partido comunista de Galicia (PCG), Siareir@s Galeg@s, Sindicato Comarcal de CCOO, Verdegaia.

Resposta galega en defensa de Palestina!

2009-01-04T22:12:00.000+01:00

Hai xa oito días que o estado de Israel comezou un novo ataque militar na franxa de Gaza. Amparándose na "loita contra o terrorismo de Hamás", está a perpetrar masacres indiscriminadas contra o pobo palestino.

É necesario, agora máis que nunca, que a sociedade galega se sume ás mobilizacións que están a ter lugar en todo o mundo para reclamar o cese de hostilidades contra Palestina. Cómpre presionar ás autoridades españolas e europeas para que rachen relacións diplomáticas e comerciais co estado imperialista de Israel. As arelas de liberdade de Cuba serviron para xustificar un bloqueo, porén o xenocidio que está a cometer o goberno sionista conta co apoio máis ou menos explícito dos estados máis poderosos do mundo. Son moi importantes as concentracións que tiveron lugar nas distintas cidades e vilas do país, pero son insuficientes. É necesario bater nas conciencias de tódolos galegos e galegas e artellar unha gran resposta nacional ao xenocidio que se está a perpetrar en Palestina. Neste sentido, a asociación Galiza por Palestina chama a tódolos colectivos e persoas interesadas a participar nunha xuntanza para organizar unha manifestación nacional. A dita reunión terá lugar o vindeiro día 7 de xaneiro ás 19.00 horas na Galería Sargadelos de Santiago de Compostela. É de máxima importancia que tódalas organizacións e colectivos do país, comprometidos coa loita do pobo Palestina se adhiran a esta convocatoria.

Cara onde vai a universidade pública?

2008-08-24T18:35:00.000+02:00

Hai xa case dez anos, no 1999, ministros de 28 estados europeos reuníronse na cidade italiana de Boloña e asinaron unha declaración na que se anunciaba a homologación do sistema universitario de case todo o continente. Dende entón, por toda Europa comezouse a falar desa pantasma que era o Espazo Europeo de Educación Superior (en adiante EEES), porén ninguén sabía realmente en que ía consistir nin as consecuencias que tería para a universidade pública. Hoxe semella que as cousas comezan a se aclarar, pero polo medio houbo unha década de conferencias, reunións, estudos, declaracións, contradeclaracións e en definitiva, desa incerteza á que nos teñen habituados os dirixentes da Unión Europea. Durante este período, o EEES foise implantando paseniño en case tódolos estados asinantes da declaración de Boloña. Grazas a esta confusión e ao escurantismo que envolveu todo o proceso, evitouse o debate social e a mobilización estudantil que podería pór en perigo o proxecto de converxencia educativa. Non obstante, si que houbo importantes protestas por cuestións concretas do proceso de converxencia, como foi a aprobación da LOU do Partido Popular, pero nunca se chegaron a introducir nunha mobilización moito máis ampla en contra dun proceso que afectaba a toda Europa occidental.

Pero cales van ser as principais modificacións que se derivan da Declaración de Boloña? Pois hoxe, dez anos despois, podemos xa falar de aspectos concretos que as autoridades españolas xa comezan a lexislar. A idea principal da declaración era crear un espazo educativo común na Unión Europea e noutros estados próximos que permita unha maior mobilidade de estudantes e que os profesionais formados no sistema universitario sexan útiles e competetitivos no mercado laboral europeo. Para iso dispúxose que o ensino superior se dividiría en tres ciclos diferenciados. Un grao de catro anos no que se acadarían unhas competencias básicas interdisciplinares, un máster que correspondería coa especialización e un doutorado que viría a funcionar máis ou menos coma até agora. En resumo, poderiamos dicir que o espírito de Boloña fundaméntase en: homologación, mobilidade, competititividade e división entre grao e posgrao. Cómpre analizar cada un dos puntos que acabo de citar para así facernos unha composición de como este proceso afectará á universidade galega.

Segundo a Declaración de Boloña, a mobilidade permitirá ao estudante “acceder a oportunidades de estudo e formación e servizos relacionados”, e grazas á homologación, “ao recoñecemento e valoración dos períodos de estancia nas institucións de investigación, ensino e formación europeas”. Porén, para unha nación coma a nosa, que parte dunha situación periférica das tres universidades, a mobilidade sempre será de dentro cara a fóra, fomentando ese mal endémico da nosa terra que é a emigración. Para non fomentar a situación de desigualdade entre universidades e nacións precisaríanse fondas reformas que nos equiparasen á media europea. Porén, tanto a Xunta de Galicia como o Ministerio de Educación pretenden acometer esta reforma a custe cero, o que perpetuaría esa situación de marxinalidade que sofre Galiza no contexto Europeo. Por outra banda, un marco de mobilidade estudantil a nivel europeo resúltalle moi negativo ao sistema universitario dunha nación, como é o caso de Galiza, ten uns sinais identitarios que non reciben ningunha consideración por parte da Unión Europea. Deste xeito, a lingua galega ficará tamén marxinada nas institucións educativas comunitarias.

Unha das máximas que derivan da Declaración de Boloña é a de acadar a competitividade do sistema europeo de educación superior. Esta directriz xa provocou a reacción de moitos colectivos de estudantes e de profesores que asinaron un manifesto titulado Que educación superior?, no que amosaban a súa preocupación por esta orientación da universidade de cara ao mercado produtivo. Neste manifesto sinalábase que co pretexto de que as universidades teñen que estar ao servizo da sociedade (cousa que ninguén discute), poden chegar a proliferar as axencias e institutos extrauniversitarios, dominados polo poder políticos ou por grupos poderosos de presión. Deste xeito, daríase unha visión moi reducionista da sociedade, centrándose puramente en beneficiar ás empresas e pondo o ensino ao seu servizo. A orientación puramente mercantilista do ensino, pon fin ao coñecemento e a cultura como valor dunha sociedade de homes e mulleres libres e redúcea á simple acumulación de coñecementos técnicos que permitan desenvolver unha actividade profesional dun xeito rendíbel para o empresario. Esta foi unha das principais críticas ao EEES que fixo a organización nacionalista Comités, principal opositora ao proceso de Boloña na Galiza.

A outra gran modificación que sae da Declaración de Boloña é a definición dos graos e posgraos. Até agora, unha diplomatura ou unha licenciatura achegábanlle ao estudante unha formación que lle permitía ter un dominio na súa área e a inserción no mercado laboral. Coa nova configuración, o grao tan só levará incluída unha formación moi básica e interdisciplinar, que non só implicará un escaso dominio da área a estudar, senón que non terá saída no mercado laboral. Para acadar unha certa especialización e aspirar a ter futuro do mundo do traballo, cómpre ter un título de posgrao ou máster. Malia todo, tal e como se está a aplicar o proceso de Boloña, este segundo ciclo estará ao alcance de moi poucos. Por que? En primeiro lugar porque a empresa privada ofertará posgraos sen garantir ningún tipo de axudas ás persoas con menos recursos económicos, sendo este un claro xeito de elitización da universidade ao apartar aos sectores máis desfavorecidos da sociedade deste tipo de másters. En segundo lugar porque a universidade na que se imparte un grao non está obrigada a impartir ningún posgrao de carácter público, polo que non garante que os que estudaron o primeiro ciclo teñan praza nun máster aínda que o poidan pagar. En terceiro lugar, porque a proliferación de posgraos privados orientará a especialización do alumno única e exclusivamente cara sectores economicamente rendíbeis e non a acadar uns coñecementos que lle vaian ser útiles non só ao individuo senón tamén ao conxunto da sociedade na que está inserido. Asemade, esta inxerencia do sector empresarial no ensino superior, poderá supor a desaparición de carreiras, estudos e proxectos de investigación que non son economicamente rendíbeis pero si útiles para o desenvolvemento social.

O Proceso de Boloña supón un enfrontamento entre dous modelos de universidade. Un no que se entende o coñecemento como un valor útil para o individuo e para as maiorías sociais e que debe ter como obxectivo o desenvolvemento de todos e todas no marco dunha sociedade libre e socialmente xusta. E outro modelo no que o coñecemento é un valor máis á hora de acadara beneficios e que ten que estar posto ao servizo dos intereses do mercado. O debate está aberto, aínda que se cadra tívose que ter dado antes

Publicado en papel no especial Día da Patria de Espazo en Construción, voceiro de Espazo Aberto en Galiza Nova

Crónica da Patria

2008-07-31T18:01:00.000+02:00

Quixen deixar pasar uns días para facer unha reflexión do que foi este Día da Patria 2008. Cumpría aclarar as ideas e botarlle un ollo aos principais xornais electrónicos e en papel antes de facer comentario algún. Gustaríame comezar este pequeno artigo collendo un anaco dunha noticia que saíu publicada en El País o día despois da nosa festa nacional. Asinaba un tal Daniel Salgado e tanto o primeiro parágrafo coma o último non teñen desperdicio.

Hay una consigna que, en la manifestación que el BNG celebra por el Día da
Patria, continúa siendo la más unánimemente coreada: "Galiza ceibe / poder
popular!". Y aunque desde el palco de la dirigencia tienden a suprimir la
segunda parte del pareado -Anxo Quintana terminó su discurso con un sonoro "viva
Galiza ceibe!, viva o BNG!"-, y los gritos a favor de la independencia se
multiplican, la heterogénea masa del partido acalla discrepancias recurriendo a
la palabra de orden histórica. Ayer, en A Quintana de Santiago de Compostela
hubo más de 15.000 personas detrás de una pancarta con el lema "Creemos en
nuestro País".
(...)
El que, según especulaban estos días columnistas
cercanos a la cúpula del BNG, pudo ser el último Día da Patria tal y como era
conocido hasta ahora, contó con las habituales adhesiones de partidos de todo el
mundo. La lectura de las siglas, en voz de la secretaria general de Galiza Nova,
Iria Aboi, sirvió para tomar la temperatura política de la organización
mayoritaria del nacionalismo gallego. Si a la mención de Unió Democràtica de
Catalunya la recibió una mezcla de indiferencia y abucheos, al saludo del
Partido Comunista de Cuba lo siguió una ovación estruendosa. "¡Cuba sí, yanquis
no!". Y una parte de la militancia juvenil proclamaba: "A nosa estrela / é
vermella!". El País 26/7/08

Coido que estes dous anacos do texto de Daniel Salgado son moi ilustrativos do que eu palpei neste Día da Patria 2008. A cada ano que pasa, hai unha maior diferenza entre a dirixencia quintanista e a militancia de base. Mentres que o Portavoz Nacional defende un discurso fundamentado no papel do BNG nas institucións e de carácter moi descafeínado tanto na cuestión nacional como no baremo esquerda-dereita; as bases manteñen o carácter autodeterminista e popular que sempre caracterizou ao Bloque. Este ano foi a primeira vez que escoitei na Praza da Quintana berros que amosaban o malestar de moita xente con certas decisións que ven tomando a dirección nacionalista. O ter substituído a tradicional estrela vermella por un eslamiado azul non sentou moi ben no conxunto dunha militancia que aínda cre que o poder popular ha de ser unha reivindicación básica do nacionalismo. De aí que un sector das mocidades decida non manter a disciplina dos seus compañeiros e berrar sen traba algunha “a nosa estrela...é vermella”. Asemade, resulta moi interesante ver como reaccionou o público perante as delegacións convidadas. Mentres que os nosos compañeiros de Galeuscat recibiron bastantes apupos, o Partido Comunista de Cuba ergueu tódalas voces nun enxordecedor “Cuba si, ianquis non!”. As diferenzas entre UDC e os revolucionarios cubanos son evidentes. Con quen está o BNG? Que nolo diga Quintana. Aínda que se cadra estaba moi ocupado gañándose el tamén os apupos do público. Que sorpresa levamos tódolos alí presentes cando o noso Portavoz Nacional nos espeta un “representación do BNG no vindeiro parlamento GALLEGO”. Pódese dicir que é un lapsus, que lle pode ocorrer a calquera, se ben a realidade é que non lle ocorreu a Beiras, senón a el.

En definitiva, coido que a día de hoxe Quintana non representa dentro do BNG a ninguén máis que á xente vinculada á Xunta e ao resto de institucións nas que temos presenza. É necesario reflexionarmos sobre cara onde vai o BNG e se o camiño que está a seguir é o que queremos. Antón Losada, nun artigo en A Nosa Terra dicía que o Bloque tiña que decidir se está preparado para ser un partido de goberno e deixarse das lerias pre/post-revolucionarias que defenden a UPG, Camilo e Beiras, é dicir, de avanzar directamente cara a homologación co resto de forzas políticas. De asumir ao 100% os postulados quintanistas.

Italia doe

2008-04-16T17:27:00.000+02:00

Non é doado para alguén que, coma min, profesa unha profunda admiración pola esquerda italiana, asimilar que após décadas de loita, os comunistas se converten nunha forza extraparlamentar. Nas eleccións de 2006, a esquerda transformadora de Rifondazione Comunista, do PCdI , de Sinistra Democratica e dos Verdes concorreron nunha ampla coalición progresista chamada a Unión. Representaron 3.898.394 dos 19.002.598 do obtidos pola plataforma electoral e un 10,22% do total do electorado. Desta volta, e co goberno de Prodi polo chan, a esquerda non chegou a ningún acordo co Partido Democrático (PD) de Veltroni, polo que se presentaron ás eleccións nunha candidatura unitaria encabezada polo comunista Fausto Bertinotti. Sinistra Arcobaleno, foi o nome escollido para este proxecto común, que combinaba o estilo transformador da esquerda italiana, co ecosocialismo que propugnan Os Verdes. Pero un proceso electoral, é terribelmente danino cando está a nacer unha iniciativa unitaria como esta. Era previsíbel unha baixada no número de votos por diversos motivos. En primeiro lugar, pola polarización propugnada polos dous principais aspirantes á presidencia: Silvio Berlusconi e Walter Veltroni. A ámbolos dous líderes combíñalles impulsar un sistema de tendencia bipartidista similar ao que semella consolidarse no Estado Español. En segundo lugar, lembrar que todos os partidos da esquerda participaron no goberno de Romano Prodi, o que lles custou un enorme desgaste como se puido ver na vitoria de Berlusconi. Por outra banda, e tal e como se indicaba nun interesante artigo de Rudi Ghedini no Le Monde Diplomatique deste mes, o abandono por parte de partidos como Rifondazione ou o PCdI do símbolo histórico da fouce e o martelo, puido ser unha experiencia traumática para parte do electorado. Non temos máis que ollar atrás e ver o que lle ocorreu ao Partido Comunista de Italia (PCI) cando en 1991 decidiu levar a cabo aquela funesta "transformación" que o adaptase aos novos tempos. Por último, sinalar que tampouco a Sinistra Arcoballeno no seu conxunto o fixo todo o ben que debera. Segundo Rudi Ghedini, incumpliu a súa promesa de facer este proxecto participativo e aberto e quedou todo moi restrinxido ás elites dos catro partidos que conforman a coalicion, especialmente a redacción do programa electoral. Ademais, non podemos esquencer que non foron quen de atraer a esa importante grupo social, que representa a esquerda non aliñada con ningún partido, que debeu ter sido un dos obxectivos prioritarios da Sinistra Arcobaleno.

O resultado? Unha caída de tres millóns de votos e a desaparición da esquerda do parlamento italiano. Após décadas sendo un referente do comunismo democrático para todo o mundo, ese movemento que tanta forza tivo nos anos 80, queda relegado a unha posición case marxinal. Teremos que agardar para ver se serán quen de recupearse e reconstruír o proxecto transformador do que sempre foron bandeira, ou se isto supón enterrar para sempre o que Gramsci iniciou hai xa case 90 anos.

"Compagni, proseguite il vostro lavoro... casa per casa... strada per strada..."
Enrico Berlinguer

Sobre a independencia dos movementos sociais

2007-09-09T04:19:00.000+02:00

Moito teño escoitado falar ultimamente da independencia dos movementos sociais. En canto unha determinada plataforma, organización ou colectivo cívico empeza a coller certa forza, comezan a proliferar as voces disidentes que critican a progresiva asimilación do movemento por parte dun partido ou organización política. Pasou con Nunca Máis!, coa plataforma Non á Guerra, cós CAF ou coas Asembleas de Estudantes. Pero eu pregúntome..

Que ven sendo iso da "independencia dos movementos sociais"?

Poderiámolo definir como a autoorganización da sociedade civil lonxe da tutela de organizacións políticas. Porén, a experiencia demóstranos que isto non é outra cousa que unha quimera. Hai unha serie de movementos e colectivos nos que o seus integrantes adoitan ter un certo compromiso político e que comulgan en maior ou menor medida cun determinado partido ou organización. Esta tendencia vése reflectida na liña ideolóxica do propio colectivo. Poñendo exemplos reais, podemos ver a semellanza programática que teñen a CIG ou os CAF có BNG.

Por outra parte, tamén cómpre sinalar que os militantes dunha organización política, tenden a afiliarse aos mesmos colectivos, xa que é un xeito de estender a forza e a ideoloxía do propio partido. Continuando có exemplo de antes, podemos ver como moitos militantes do BNG e de Galiza Nova participan tamén nos CAF e na CIG, e como estas organizacións poden servir á súa vez de ponte para entrar no BNG.

A experiencia tamén nos demostra como os dirixentes políticos adoitan copar os cargos máis importantes dos movementos e colectivos nos que participan. Con todo, é algo que non nos debe extrañar, xa que poderiamos dicir que é unha tendencia natural. Unha persoa "curtida" na acción política terá unha maior capacidade de dirección e ocupará sempre os cargos de maior responsabilidade.

Con isto quero dicir que hai unha serie de movementos (sindical, estudantil, xuvenil...) que tenden a politizarse e rematan asociados a algún partido ou organización. É un trazo que por moito que queiramos, non poderemos evitar, pero que ten consecuencias moi positivas, xa que esa "simbiose" en moitas ocasións permite que os movementos pervivan, nutríndose de militantes e simpatizantes das organizacións políticas.

Pero o máis criticado polos amigos da "independencia dos movementos sociais", é que nas reunións das organizacións políticas, se decidan as posturas dos colectivos cívicos. Isto tamén é algo normal e inevitábel. Parémonos a reflexionar. Se un partido participa activamente nunha asociación, é lóxico que decidan unha postura común. Até hai ningún problema. Pero claro, como teñan a maioría...daquela chámaselle dirixismo.

Estamos en obras

2007-08-16T01:07:00.000+02:00

Non sei se será porque ultimamente estou completamente rodeado de obras (están a construír unha autoestrada na metade da miña rúa), pero deume por remodelar un pouco isto. Se ao longo destes días vedes cousas raras coma que muda o cabezallo cinco veces en tres minutos, ou que aparecen as ligazóns descolocadas, non vos preocupedes, está todo controlado. Cando estea rematado xa porei unha enquisa para ver que vos parecen as novidades. Por outra parte, como todo o tempo que dedicaría en situacións normais a escribir o estou empregando na remodelación, non esperedes artigos novos.

Desculpade as molestias ;)

Banda Bassotti: conquistando la rossa primavera

2007-08-13T23:37:00.001+02:00

Envolto en polémica e cun chisquiño de morbo. Así era como viamos o concerto de Banda Bassotti. Habería alguén da AVT? Cargaría a policía? Montaríana os de Nós-UP? Moitas eran as posibilidades que barallabamos de camiño ó parque Raíña Sofía de Ferrol. Previa parada no Arume a comer uns bocatas (inmesos e moi baratos), chegamos ao concerto cando xa estaba a rematar a actuación de Retobato. Unha mágoa porque polo que poidemos escoitar tería pagado a pena. Unha vez rematados os naroneses, saltan a escena La Sentina. Ao principio sonaban ben, pero remataban por facerse pesados. A iso das 23.30 ou 00.00, chega o momento que todos estabamos agardando: Banda Bassotti saltan ao escenario. O que máis me chamou a atención nun primeiro momento foi a cantidade de instrumentos que tocaban: dúas guitarras, un baixo, unha batería, dúas trompetas, un saxo, un trombón, unha voz solista, unha secundaria e case todos facían coros. Na primeira parte do concerto, interpretaron principalmente cancións do seu último disco, Vecchi Cani Bastardi, tales coma Coccodé, B.B. Boy, Revolution Rock ou Tartamundo Ska. Porén, ían intercalando grandes clásicos coma Avanzo de Cantiere, Beat Ska Oi!, Carabina 30-30, Stalingrado, Que Linda es Cuba, L´altra Faccia del Impero ou Mockda 993.

Por outra parte, cómpre sinalar que Banda Bassotti teñen un directo incríbel. Cós músicos movéndose por todo o escenario, cunha simpática coreografía por parte do cuarteto de metais e sacando a relucir constantemente algunha bandeira. Deste xeito, pasaron polo escenario unha estreleira, unha repúblicana, unha comunista e a do Comité de Emerxencia da Ría de Ferrol. Porén, nunca chove a gusto de todos, polo que a bandeira da República desatou a furia dalgúns sectores do público (os de Nós-UP, que viñan da homenaxe a Moncho Reboiras), chegando a cuspirlle e finalmente rachala. Pero non vos vaides crer, houbo un ambiente moi bo, sen ningún tipo de problema, nin entre os que asistiamos ao concerto, nin coa AVT. Malia todo, segundo informan na web de Primeir a Linha, houbo un intento de montar unha mesa "informativa" na entrada, pero que finalmente foi repudiada polos asistentes.

Chegando ao final do concerto, sonaron os grandes clásicos Luna Rossa e Bella Ciao, rematando así unha fantástica noite de música ska. Lamentabelmente (coido que para evitar problemas) non houbo bises, e remataron baixando a saúdar ao público e retirándose aos camerinos. Non sen antes, contemplar unha fugaz aparición no escenario de Iolanda Díaz, concelleira de cultura.

A posteriori, entereime de que un grupo de fascistas se concentraran diante do hotel no que estaban hospedados Banda Bassotti, sendo necesario chamar á policía. Xa sabía eu que algo ía pasar.

Non enterramos cadáveres, enterramos semente

2007-08-12T21:59:00.000+02:00

Coido que o groso dos leitores desta bitácora coñecedes, en maior ou menor medida, a figura de Moncho Reboiras. Malia todo, penso que non está de máis facer unha breve reseña a xeito de introdución que nos lembre a vida e a acción política deste militante nacionalista convertido en mártir.

Unha vida dedicada á loita

Xosé Ramón Reboiras Noia naceu o 19 de xaneiro de 1950, na parroquia de Imo (Dodro), no seo dunha familia labrega que, como moitas outras, viuse forzada a unha emigración cara a cidade na procura dun futuro mellor.

Grazas ao seu propio esforzo persoal e ao da súa familia, Moncho puido cursar estudos superiores na Escola de Inxeñería Industrial de Vigo. Xa na súa época universitaria, demostra unha gran sensibilidade cós movementos culturais e coa cuestión nacional. Deste xeito participa na creación de varias publicacións que, con tódalas limitacións da época, facían unha clara defensa da cultura e do pobo galego. En 1969 ingresa na UPG, partido nacionalista de carácter marxista.

Após de remata-la carreira, Moncho é becado pola universidade para facer un traballo de investigación sobre os métodos de explotación empresarial nos asteleiros galegos. Isto, xunto co seu traballo en diversas empresas do sector naval, lévano a estar en contacto cós obreiros e coas súas miserias. Participa moi activamente nas mobilizacións obreiras de 1972 e na folga de setembro dese ano, na que morrerían asasinados pola policía franquista dous traballadores da Bazán.

Neste tempo, a dirección da UPG encárgalle a creación de organizacións propias nacionalistas, que defendesen os intereses de Galiza e do seu pobo. Deste xeito, é moi importante o seu traballo na chamada Fronte Cultural, que permitiu unha coordinación de tódalas organizacións e asociacións que traballaban e defendían a cultura galega. Ou na Fronte Obreira, preludio do Sindicato Obreiro Galego (SOG) e da Intersindical Nacional Galega (ING). Inicíabase un proceso de autoorganización do pobo galego que continuaría até os nosos días. Froito do traballo de xente como Moncho Reboiras xurdiron organizacións tan importantes coma ERGA, a CIG, ADEGA, a AN-PG, os CAF/CAE ou o propio BNG.

O derradeiro traballo que a UPG lle encargou a Moncho Reboiras, foi a organización da pouco coñecida Fronte Armada. Pretendían crear unha organización militar que contribuíse na caída do franquismo e que servise de forza de choque da chamada "Revolución Nacional-Popular" que propugnaba a UPG da época. Malia todo, o día 11 de agosto de 1975, a BPS franquista prepara unha operación para desmantela-la Fronte. Moncho Reboiras xunto con dous camaradas, atópase clandestinamente en Ferrol, onde son descubertos de madrugada e perseguidos polas rúas da cidade. Moncho era o único que ía armado, polo que distrae á policía permitindo a fuga dos seus compañeiros. Durante varias horas é quen de esquiva-la policía, pero finalmente, abáteno a tiros no portal do número 27 da rúa da Terra. Tiña 25 anos.

Moncho Reboiras, mártir galego

Non sei se Moncho Reboiras foi o militante exemplar que din. Nin sequera se a cita "Que importa que nos maten se deixamos semente de vencer" é del. Probábelmente nunca o saberei. Pero é o que ocorre sempre cós mártires. Moncho Reboiras foi unha vítima máis da salvaxe represión franquista, pero nun contexto de decadencia da ditadura e de emerxencia do nacionalismo, o seu asasinato acadou un carácter simbólico que o converteu en mito. Como ocorre sempre que se mitifica algún personaxe histórico ou político, téndese a esaxera-la súa figura. Malia todo, creo que esa mitificación pode ser positiva e mesmo necesaria. Se cadra Moncho Reboiras non foi a metade de bó militante do que nos fixeron crer. Seguramente que no anonimato hai unha morea de xente que fixo e traballou tanto coma el. Porén, a súa figura serviu de exemplo para todos os que viñemos detras del. Moncho representa a idea de militante formado, comprometido, coherente e traballador que moitos aspiraron a ser. Estea ou non esaxerada a súa figura, non só foi un modelo a seguir por centos de militantes nacionalistas senón que serviu para concienciar a moita xente sobre a loita de liberación nacional. Lembremo-la cita que Castelao puxo a un dos seus gravados: "Non enterramos cadáveres, enterramos semente"

A homenaxe

Dende a súa morte, tódolos anos a UPG ríndelle homenaxe ao seu militante máis coñecido. Tódolos 12 de agosto faiselle unha ofrenda florarl no 27 da rúa da Terra e as principais autoridades do partido dan o seu particular discurso. Este ano, cumpríndose o 32 aniversario do asasinato, a programación foi algo máis ampla. Combinouse un "xantar popular" en San Sadurniño, cunha visita guiada ao castelo de Naraío, ou cun concerto do fenés Xabier Díaz. No tocante ás intervencións, desta volta estaba planeado que serían Ana Vérez, Rubén Cela e Paco Rodríguez os que falarían diante dos alí congregados.

Á iso das 19.30, Roberto Vilameá, secretario de organización da UPG, subía ao escenario para comunicárnola ausencia de Ana Vérez por motivos de saúde, e para presentarnos aos relatores. Tras facer unha breve mención á figura de Moncho Reboiras e á importancia do acto, cédelle o palco ao Director Xeral de Xuventude e membro do Comité Central da UPG, Rubén Cela. Durante a súa intervención sinalará a importancia que tivo a actividade de xente como Moncho Reboiras na configuración do actual Movemento Nacionalista Galego, así como no tecido dunha rede de apoios ao dito movemento. Tamén aproveitou a ocasión para louva-la situación actual do BNG, referíndose ás cotas de poder que está a acadar e ao seu peso social. Para rematar, e antes de cederlle paso a Paco Rodríguez, sinalou que a autodeterminación nacional é un proceso que se acada paseniño, remarcando a importancia da reforma estatutaria pola que tanto pulou ultimamente o BNG.

O Secreterio Xeral da UPG, Francisco Rodríguez foi o relator que máis aplausos lles arrincou ás aproximadamente 300 persoas que alí estabamos congregados. Na súa intervención, máis desligada a Moncho Reboiras, referiuse a reivindicacións históricas do nacionalismo galego e da UPG, tales coma a defensa do agro, do sector naval ou da propia lingua. Ademais, afondou na idea do nacionalismo como movemento solidario e non egoísta (como moitos queren facer crer) cun carácter profundamente internacionalista. Á súa vez, deixou clara cal é a posición da UPG a respecto do modelo territorial, falando da relación en pé de igualdade das nacións que conforman o Estado Español. Non deixou de lembrar figuras tan importantes na historia de Galiza que estaban representadas en Ferrol: Díaz Valiño, Carvalho Calero, o dúo teatral Charlón e Hermida, Benito Viceto e mesmo Pablo Iglesias. Rematada a súa intervención, entoámo-lo hino e deu comezo a actuación de Xabier Díaz.

A xeito de curiosidade, gustaríame nomear algúns dirixentes nacionalistas que puiden recoñecer entre o público: Iria Aboi, Secretaria Xeral de Galiza Nova, Bieito Lobeira, parlamentario do BNG, Néstor Rego, candidato do BNG á alcaldía de Compostela e Fran Rei, membro do Comité Central da UMG.

Rock con nome propio

2007-08-05T00:14:00.001+02:00

Noite de ROCK en FerROLL

Este venres, despois do pregón de Carlos Blanco, Rosendo e Riff Raff deron o pistoletazo de saída ás festas da cidade. Eran as 23.30 e saían ao escenario os coruñeses reivindicándose coma os "fillos bastardos non recoñecidos dos mesmísimos AC/DC". Durante os seguintes 45 min, sonaron na Praza de Armas temazos coma Hell Bells, Thunderstruck, Back in Black ou Highway to Hell, facéndonos esquencer por momentos, que os de Brian Jhonson levan anos sen dar un concerto.

Axiña chegou o momento que todos agardabamos e Rosendo subiu ao escenario acompañado de Rafa o baixista e Mariano o batería. Comezaron con Agradecido, un clásico que foi unha delicia para todos os que alí estabamos, chegando a haber momentos no que a voz de Rosendo era desprazada polos coros do público. Por se fora pouco, o tema que lle seguiu non foi outro que El asa del cubo, mantendo así o estado de extase que comezara con Agradecido. Continuou un con

certo no que se combinaron á perfección cancións do novo disco como Harto, A donde va el finado, Date por disimulao ou Quien le mece la hamaca, con temas xa consagrados da talla de Flojos de Pantalón, Navegando, Loco por Incordiar, La Fauna ou Masculino Singular. Mesmo houbo tempo para facerlle un guiño á cidade e tocar Listos para la Reconversión. Tras case dúas horas de concerto, Rosendo e os seus retíranse do escenario por primeira vez, pero terán que volver a saír porque os que estabamos no público queriamos máis. Era o momento de tocar dúas das súas cancións máis significativas, Maneras de Vivir (da época Leño) e Pan de Higo. Finalmente, volve a saír e toca o tema que abre o seu último disco: La Triste Cagalera.

Despois de ver un espectáculo coma este, cada vez estou máis convencido de que o rock´n roll ten nome propio e chámase Rosendo. Máis de 30 anos ao pé de canón, manténdose fidel a un estilo moi persoal, mostrando unha profesionalidade exemplar en cada concerto e representando á perfección o espírito do verdadeiro rock. Unha actuación de Rosendo non deixa a un indeferente, malia sempre crer que lle quedou algunha canción no tinteiro. No meu caso, estou desexando velo tocar Del Pulmón, pero xa van tres bolos nos que me quedo coas ganas. En fin, a Rosendo todo se lle perdoa.

Los Tigres del Cañotas: a brutalidade ven de Fene

Para moitos dos que acababamos de ver a Rosendo, a festa continuaba no CBC. Os feneses Los Tigres del Cañotas estaban rematando unha actuación que xa comezara ás 11 da noite. Malia todo, aproveitamos para escoitar un bó puñado de cancións entre as que cómpre destacar El Macarra, Sexo en Perlío, Relaciones ou Dinio.

Para quen non os coñeza, os Tigres son un grupo de Fene que fan un rock tranquilo cunhas letras frescas, desenfadadas e con moito cachondeo. Un concerto deles son risas aseguradas, polo que aconsello a todo aquel que poida que os vaia ver.

A AVT sigue ás andadas

Após de tentar que o Concello de Santiago vetase o festival Linguas Vivas no que tocaban Fermín Mugurza e Banda Bassotti, a Inquisición do século XXI prepara unha campaña para esixirlle á Concellaría de Cultura do Concello de Ferrol que prohiba o concerto de Banda Bassotti do vindeiro día 11 de agosto, por "teren tocado có grupo proetarra Negu Gorriak" e por facer "apoloxía do terrorismo".

A verdade non é unha noticia que extrañe, xa que a AVT xa nos demostrou até que extremos está disposta a chegar cando foi o caso do linchamento e censura de Soziedad Alkólika. Neste tipo de actitudes é onde se ve o Estado que queren crear organizacións filofascistas coma a AVT ou Foro de Ermua. Un mundo libre...ou non?

Texto: Xan Guindán
Fotos: Pobreloko

25 de xullo, Día da Patria Galega

2007-07-26T21:34:00.000+02:00

Onte foi 25 de xullo, Día da Patria Galega. É tempo de lembrar que Galiza é unha nación e que como tal ten dereito á autodeterminación, de resaltar o papel do nacionalismo como movemento popular e transformador. Pero sobre todo, é tempo de non dar ao esquencemento, que diría Pondal. Debemos manter sempre presente nas nosas mentes, que a loita pola liberación nacional e social da Galiza, é unha carreira de fondo, na que todas e todos debemos participar. Acadar forza nas institucións ou un estatuto de nación, non son máis que pasos insignificantes para a nosa loita. Porén, hai xente que semella crer que esta é a causa última do nacionalismo, polo que non debemos dar ao esquencemento o noso obxectivo final.

God Save the Prince

2007-07-22T16:18:00.000+02:00

Estes días vénseme á cabeza un anaco dunha canción de Extremoduro que di:

¿Quien va a meterse por el culo mi libertad de expresión,
cuando diga que me cago en la constitución?

Coido que hoxe máis que nunca, estes versos de Robe Iniesta están de plena actualidade. O pasado día 20 de xullo, o xuíz Juan del Olmo ordenou secuestrar o último número da coñecida revista "El Jueves" por mostrar aos príncipes nunha "posición sexual explícita" e "en actitude claramente denigrante e obxectivamente infamante", podendo danar así "o prestixio da Coroa".

Coido que estes feitos non fan outra cousa que evidenciar o precario estado de saúde desta "democracia" na que vivimos. Aínda que que dende o Partido Español (non é socialista nin obreiro) nos queiran pintar un Estado Español idílico, saen á luz temas tan importante coma a escasa independencia do poder xudicial, a impunidade dunha monarquía restaurada polo franquismo ou os progresivos recortes da liberdade de expresión.

Remato con outra canción, Dios Salve al Rey, de Los Muertos de Cristo

Que guapo es el príncipe, me voy a tatuar
su cara en mi culo y la bandera nacional
así cuando vaya al water y me ponga a cagar
me acuerde cada día de la familia real

Aberto unha vez por semana

2007-07-17T17:01:00.000+02:00

Aló polo mes de febreiro, decidín darlle un empurrón a esta bitácora e reavivala. A verdade é que conseguin uns resultados moi bos: bastantes visitas, algúns comentarios e unha brazada de xente que lía as miñas barrenadas. Con todo, pouco a pouco fun deixando esmorecer o bloge por mor da preguiza, os brazos rotos e os exames. Pero agora creo que é un bo momento para continuar con este proxecto chamado Revolta Rockeira, que malia contar con máis de dous anos de historia, non deu arrincado do todo. Como sei que non serviría de nada publicar oito entradas nunha semana e logo volvelo a abandonar, prefiro fixarme uns obxectivos realistas: un artigo por semana como mínimo. O esforzo non é moito e os resultados poden ser moi bos, así que espero que desta vola, dunha vez por todas, decida darlle o empurrón definitivo a Revolta Rockeira.

Banda Bassotti

2007-04-30T16:12:00.000+02:00

Había xa moito tempo que non puña unha entrada musical, polo que creo que xa vai sendo hora. O grupo de que vou falar é Banda Bassotti, uns italianos que fan unha mestura de Ska, Punk e Oi! e que teñen unhas letras moi politizadas.

Un pouco de historia

Banda Bassotti nace en 1981, da man dun grupo de rapaces que, nuns talleres de Roma, inician actividades de solidariedade coa loita dos pobos nicaraguense, salvadoreño, palestino e vasco.

En 1989 pásanse á música, tocando en espazos ocupados e en manifestacións.

En 1992, publican o seu primerio disco, Balla e Difendi (Baila e Defende), xunto con outros grupos esquerdistas de Roma. Neste mesmo ano, tamén sae á rúa o seu primeiro LP en solitario: Figli della Stessa Rabbia (Fillos da mesma Rabia).

Foi a raíz deste disco cando comezou a súa proxección internacional, chegando a obter unha certa fama en España e moita máis en Euskal Herria, onde tocaron xunto a grupos da esquerda independentista, principalmente con Negu Gorriak, cós que chegaron a facer varias xiras xuntos, en Euskadi, Italia e El Salvador.

25 de abril sempre

2007-04-26T19:44:00.000+02:00

Onte foi 25 de abril, e como en moitos outros sitios, na facultade de Ciencias da Comunicación conmemoramo-la Revolución dos Caraveis. Fómolos CAF os encargados de facelo.

A iso das 12:00, puxemos Grandola Vila Morena e comezamos a repartir caraveis, trípticos e pegatas. A xente estaba abraiada ao vernos repartir flores, pero coido que logramos dicirlle á xente que algo pasou hai 33 anos en Portugal.

Xa pola tarde, proxectamo-la película Capitáns de Abril e contamos coa presenza de Margarita Ledo Andións, quen nos deu a súa visión da Revolución, do filme e nos falou das súas vivencias persoais.

A continuación, trancríbovos o tríptico que repartimos. Escribino eu, por iso o poño aquí, a ver que vos parece.

Os CAF e o 25 de abril
Hoxe é 25 de abril. Para moitos, un día máis no calendario. Pero para outros, tempo de soños e esperanza.

Hai 33 anos, un día coma hoxe, o pobo portugués dáballe unha lección ao mundo rematando con 48 anos de ditadura. Eran tempos de cambio, de revolución, era o momento de trocar as pistolas por flores. Era a Revolución dos Caraveis.

Portugal demostrounos en 1974 que as anceios de liberdade dunha nación son máis fortes que as armas. Fixo calar a aqueles que dicían que unha revolución en Europa era algo anacrónico. E o que é máis importante, conseguiu quebrar o xugo do fascismo e construír un país máis xusto e máis libre para vivir.

Os CAF, sempre comprometidos cós valores da esquerda, queremos conmemorar esta data de loita e esperanza. Queremos que o espírito de abril volva a encher os peitos do estudantado. Para iso, organizamos un cine-forum no que proxectaremos a película “Capitáns de Abril”. Contaremos coa presenza da catedrática Margarita Ledo Andión, e terá lugar na aula de visionado 2 ás 16:30 horas.

Breve historia da Revolución dos Caraveis
O 28 de maio de 1926, un golpe militar inaugura un novo período na historia de Portugal: a ditadura fascista de Oliveira Salazar. En 1933 redáctase unha constitución na que se crea o “Estado Novo”, un réxime autoritario e corporativista que empregou un potente aparello represivo e de propaganda para estabelecer o seu dominio sobre a sociedade.

Un dos piares fundamentais nos que se sostiña o réxime, era no mantemento das “provincias” de ultramar, símbolos da “grandeza” do Imperio Portugués. Pero a aparición de movementos independentistas nas colonias de Angola, Guinea e Mozambique, tivo consecuencias moi prexudiciais para a ditadura. En primeiro lugar, os gastos militares aumentaron considerabelmente, convertendo a guerra colonial nunha lacra para a economía portuguesa. En segundo lugar, recrutouse a unha gran cantidade mozos para ir a combater ás guerrillas independentistas. Pero estas cada vez eran máis fortes e causaban unha gran cantidade de baixas no exército portugués, aumentando a impopularidade da Guerras Colonial.

O descontento coa guerra canalizouse a través dun grupo de capitáns do exército que se agruparon en torno ó Movimento das Forças Armadas (MFA). Este grupo pretendía pór fin dunha vez por todas á Guerra Colonial e rematar coa ditadura en Portugal. Durante algo máis dun ano, artellouse unha estrutura clandestina que preparaba un golpe de estado para depór a Marcelo Caetano (que ocupaba o posto de Salazar dende 1968).

No dia 24 de Abril de 1974, ás 22h 55m é transmitida por radio a canción "E depois do Adeus", de Paulo de Carvalho. Este foi un dos sinais previamente acordados polos revolucionarios e daba incio á primeira fase do golpe de estado.

O segundo sinal foi dado ás 0h20 m, cando foi transmitida a canción "Grândola Vila Morena", de Zeca Afonso, na Rádio Renascença, que confirmaba o golpe e marcaba o inicio das operacións. Ao pouco, varios rexementos saen á rúa, ocupando as posicións claves do país sen atopar oposicion. Ao longo da noite e principalmente na mañá, comezáronse a sumar á Revolución xente allea ao mundo militar. O pobo saiu á rúa para pór fin a 48 anos de ditadura. No canón de cada fusil, un caravel.

Portugal despois do 25 de abril
A Revolución dos Caraveis trouxo consigo importantes cambios. O máis inmediato foi a liberación dos presos políticos e o recoñecemento dos dereitos e liberdades individuais, pero os gobernos de esquerdas que a sucederon continuaron coa revolución aplicando importantes políticas económicas e sociais para transformar Portugal. Nacionalizáronse os sectores produtivos claves e iniciouse unha profunda reforma agraria. Malia todo, a oposición de socialdemócratas e conservadores botou por terra os avances revolucionarios ao levar de novo a dereita ao poder.

Capitáns de abril
Capitáns de abril é unha película da directora portuguesa María de Medeiros, na que se narra a historia de dous capitáns e unha xornalista que participan activamente na Revolución. Proxectando este filme, os CAF pretendemos dar a coñecer entre o estudantado dun xeito lúdico un feitos que, no noso parecer, non deben caer no esquencemento. A proxección será o 25 de abril, ás 16:30 na Aula de Visionado 2

SEMPRE 25 DE ABRIL

GRAZAS

2007-04-19T23:12:00.000+02:00

Díxomo XAN

2007-04-11T13:52:00.000+02:00

Xa pasaron 11 días dende que se celebrou a X Asemblea Nacional de Galiza Nova. Malia que non asistín (aínda non milito), máis ou menos sei por onde foron os tiros

Para quen aínda non o saiba, desta volta presentáronse dúas listas. Unha delas formada por Isca! e por Esquerda Nacionalista Mocidade e outra pola Unión da Mocidade Galega (UMG). O resultado foi até certo punto esperado: contundente victoria da U cun 60% dos votos. Pero quizais foron máis esperados os enfrontamentos e divisións que tan ben caracterizan ao nacionalismo galego, dos cales xa empezo a estar farto. Semella que non nos damos conta de que con estas actitudes, tan só perde o nacionalismo e a esquerda. Se nos deixasemos de parvadas e traballáramos a prol do que creemos deixando de lado as nosas diferenzas, o BNG e o nacionalismo non estaría como está. Con todo, supoño que os meus amigos de Isca! e de EN, dirán que son os upegallos, que non deixan traballar a todo aquilo que non sexa da súa corda. Pero eu sempre digo, que unha organización, un movemento, formámolo todos e que cada militante, cada simpatizante, ten a súa parte de responsabilidade.

En fin, cousas de XAN

Sindicalistas e traidores

2007-03-27T23:41:00.000+02:00

Hoxe tiña varias cousas sobre as que escribir: a proposta de ERC para o referendum da autodeterminación, as eleccións no Quebec ou a patada que lle diron ao impresentábel do Foro de Ermua. Pero resulta, que indo aos arquivos de principios de mes de Vieiros, vin unha noticia que me horrorizou de tal xeito, que non fun quen de evitar escribir unhas liñas para expresa-la miña indignación. O titular di o seguinte: BRASIL QUERE PROHIBI-LA FOLGA EN SECTORES PÚBLICOS

Para unha persoa de esquerdas coma min, ver a Lula da Silva facer este tipo de cousas non fai senón decepcionarme e aumenta-lo meu escepticismo fronte a esa caste que dirixe os movementos esquerdistas. É triste ver a unha persoa que ven da loita sindical, que no seu momento foi a esperanza para América Latina, traizoar deste xeito todo aquilo polo que loitou, chegando ao extremo de propó-la prohibición dun dereito tan básico dos traballadores como é a folga... É sabido que o poder corrompe, pero non por iso debemos de perde-la esperanza de que algún día, esto cambie.

No fío da navalla

2007-03-25T23:37:00.000+02:00

Nunha das súas xeniais entrevistas, Jesús Quintero preguntoulle a Jiménez Losantos se cría que había algún risco dun regreso do ultraconservadurismo. Segundo este opinion maker, mentres a dereita mantivese a idea de “España” non había nada que temer. Pero vendo como se está a desenvolve-la vida política nos últimos tempos, eu diría que non é que haxa un perigo de retorno da extrema dereita, é máis grave, xa está aquí.

Os feitos falan por si solos. ¿Foi propia dunha democracia a reacción que houbo ante a concesión da prisión atenuada a De Juana?¿E o que fixeron algúns despois de que o fiscal lle retirase a acusación a Otegi? ¿Un partido democrático proporía un boicot a unha empresa de comunicación coma o Grupo Prisa? Eu penso que non.

No Estado Español, hai un partido que fachendea de defende-lo estado de dereito, pero que á súa vez non ten problema en saír á rúa cando algunha decisión xudicial non lle gusta. Tamén é un partido que defende a liberdade de expresión por riba todo, pero iso si, cando algún medio os critica non dubidan en iniciar un boicot, ou si é un medio vasco, mesmo pechalo. Á súa vez, ese partido ten unha serie de organizacións satélites que en teoría son de vítimas do terrorismo, pero que na práctica fan de censoras de todo aquilo que non responde aos seus intereses (lembremos o caso do grupo vasco Soziedad Alkohólika).

Penso que todos sabemos de quen estou a falar. E penso que todos sabemos que hai xa bastante tempo que se balancean perigosamente o fío da navalla, alí onde a dereita e a extrema dereita se separan

Vascos, nacionalistas e neofatxes

2007-02-27T01:46:00.000+01:00

Penso que ningún cidadán do Estado Español é alleo ao proceso de paz que se está a vivir en Euskal Herria. Estamos a ver como os dous principais partidos políticos españois se enfrontan un contra outro baixo a mirada expectante dos nacionalistas galegos, cataláns e mesmo vascos. Por un lado, Catalunya e Galiza tomaron unha actitude moi distante a respecto do proceso. CiU e ERC non definiron moi claramente as súas posturas e o BNG adicouse a defender ao goberno de España en troques de avogar por un proceso de diálgo diferente da loita policial ou da "negociaón" unilateral. Por outra banda, na propia Euskal Herria, o PNV está a tomar unha posición máis ambigua que os sitúan coma ponte de enlace entre o goberno español e o Movemento de Liberación Nacional Vasco. Dentro da esquerda abertzale, Batasuna está a xogar un papel que considero moi interesante neste proceso. Foi a única organización que se deu conta de que nun proceso de paz, todos debemos de ceder algo, e que se non hai vontade de diálogo non se conseguirá nada. De feito, aí están as declaracións de Otegi solicitándolle a ETA que mantivese os compromisos acadados na tregua, a proposta de crear unha comunidade autónoma que unifique Euskadi e Nafarroa, ou a entrevista en La Vanguardia na que di que o Estado Español non lle ten que pagar ningún prezo político a ETA. Ben é certo que as municipais están a un paso e que Batasuna ten moito interese en presentarse, e que estas declaracións poden ir motivadas para acadar a súa legalización. Independentemente disto, penso que tódolos partidos deben de seguir o exemplo desta organización, que si todos aprenderamos a ceder, a paz sería unha realidade e non unha ilusión.

Por outra banda, alégrome da solución do problema De Juana. Aínda que a solución ideal sería que o Supremo anulase completamente a condena da Audiencia Nacional, a reducción da condena a 3 anos e a posibilidade de que Iñaki volte á súa casa non só é un acto de xustiza, senón que debería permitir avanzar no proceso de paz. Lamentabelmente, aínda quedan organizacións tan rastreiras que tan só respectan as decisións dos xuíces cando lles beneficia e que ven o estado de dereito unicamente coma unha ferramenta para acadar os seus intereses políticos. Falo da Asociación de Víctimas do Terrorismo, do Foro de Ermua e sobre todo da organización matriz: o Partido Popular. Pero o que me parece máis triste, é que determinados medios de comunicación se encargan de facer de voceiros e de contaminar á sociedade coa súa propaganda neofatxe*.

En fin, mentres a sociedade non lle plante cara a esta nova extrema dereita reconvertida en demócrata, nada cambiará.

* Atentos á canción de Lluís Llach que porei na radio nos vindeiros días: Neofatxes Globales

Unhas notas sobre Boloña

2007-02-25T01:44:00.000+01:00

Desta volta, non serie eu quen escriba esta entrada, senón que o fará o meu colega de clase, compañeiro nos CAF e amigo de festas e xantares, Santi (na foto). É un artigo que fixo para a Asemblea de Estudantes de Ciencias da Comunicación sobre o proxecto de Boloña. Pareceume interesante, así que, có seu permiso, decidín colgalo aquí. Espero que vos guste.

1-Introdución

O Plano de Boloña. Que é? En que consiste? Que trae consigo? Estas son algunhas das moitas preguntas que os estudantes podemos formularnos sobre este tema, do que tanto se fala pero sobre o que parece haber moi pouco coñecemento. Somos os estudantes os máis afectados por Boloña, pero somos os que menos sabemos dela. Semella que ás Universidades non lles interesa que o estudantado coñeza o que supón esta reforma.

O Proceso de Boloña inscríbese dentro do proxecto de converxencia neoliberal europea. Nun principio consistiría na homologación do sistema de créditos dunha gran maioría dos países do continente. Porén, en realidade é un duro ataque contra o ensino público e un intento de acoutar o acceso á universidade restrinxíndoo ás elites sociais e económicas. O capitalismo europeo quere aplicar as medidas neoliberais máis duras para poder entrar de cheo na educación superior e convertela nun novo mercado onde lucrarse. Detrás deste Plano está, como non podía ser doutro xeito, a Organización Mundial do Comercio (OMC), disposta a facer negocio con calquera cousa.

2- Historia

O Plano comezou a se xestar coa declaración da Sorbona (París) en 1998 e continuou a súa andaina coas de Boloña (1999), Praga (2001) e Berlín (2003). A pesar das boas intencións e palabras bonitas destes catro documentos están case baleiras de contido real. En ningunha delas aparece reflectida a nova organización das universidades nin a permanencia da universidade pública.

O resultado do Proceso de Boloña será a creación do Espazo Europeo de Educación Superior (EEES), deseñado por políticos profesionais e empresarios da educación. No Estado Español xa vivimos a primeira parte do proceso de adaptación ó novo marco: foi a Lei Orgánica de Universidades, a LOU (a nova lei do PSOE é un calco), a oposición a cal foi amosada no seu día polas multitudinarias mobilización contra ela, sobre todo en Compostela

Agora toca continuar co proceso, mais nin sequera no propio Ministerio de Educación saben como seguir adiante. A súa confusión chega até o punto de redactar borradores de borradores. A día de hoxe aínda non sabemos a que titulacións poderán acceder os estudantes que entren cando se aplique Boloña.

3- Os cambios de Boloña

Entre os cambios máis visíbeis que vai traer o Proceso de Boloña está reforma da estrutura das carreiras. A Unión Europea, no canto de preferir o sistema de carreiras de cinco anos cunha forte especialización que é o sistema maioritario no continente, optou polo sistema inglés de graos e posgraos. O grao consistiría nunha formación básica e xeral (coa que xa se podería acceder ó mercado laboral) e o posgrao na especialización.

Mais as cousas non son como nolas queren presentar! Para poder optar a un traballo minimamente decente (se o atopas) necesitarás ter o posgrao, e non todo mundo poderá pagalos. Incluso os das universidades pública terán prezos demasiado altos para moita xente. Os posgrao son os equivalentes ós “masters” actuais, pero con Boloña serán (na práctica) obrigatorios.

Se estabas pensando nunha beca, esquécete dela. As bolsas de axuda de toda a vida serán substituídas por créditos que terás que devolver cando atopes traballo. Deste xeito o papel dos bancos (o BSCH en Compostela, por exemplo) aumenta converténdonos ós estudantes en escravos dos bancos só con 18 anos (e non nos soltarán así como así).

Co Plano de Boloña, o número de carreiras diminúe, pero non desaparecen realmente as titulacións, estas pasarán a ser posgraos de pago. Terá especialización a quen o peto llo permita (e non serán tantos).

As formas de dar as clases tamén van cambiar. En primeiro lugar os grupos de alumnos terán que ser reducidos, polo tanto haberá que facer reformas en moitas facultades para crear aulas novas ou dividir hai que xa hai. Esta cantidade de obras... poderá pagalas unha Universidade endebedada até os topes? O Ministerio de Educación xa advertiu que non destinará orzamentos para a aplicación de Boloña, polo que a solución será reducir os números clausus, elitizando aínda máis o ensino superior. Por outra banda, o sistema de créditos tamén varía. Actualmente un crédito equivale a dez horas, mais co Plano de Boloña un crédito pasará a equivaler vinte e cinco horas! Estas abranguen as horas de clases teóricas, as prácticas, o traballo persoal do alumno, as horas de titorías do profesor e as horas de exame.

As prácticas son un dos pratos fortes de Boloña, xa que a metade dos créditos de prácticas terán que facerse en empresas privadas. É dicir, converterémonos en man de obras barata en precario e , por suposto, sen cobrar nada. Este horario é incompatíbel co dun traballador, polo que T

todos aqueles que teñen que traballar para poder pagar os estudos será incapaces de facelo con esta reforma por falla de tempo.

Entre os cambios que máis directamente afectan a Galiza está o da mobilidade. Co Plano de Boloña preténdese fomentar que os estudantes realicen parte da súa formación noutro país, para o que se precisará reducir o número de idiomas no que se imparten aulas para facilitar a comunicación. Isto suporá unha (maior) marxinación de moitas linguas, entre elas o galego. A pesar de ser a lingua maioritaria na Galiza, verá retroceder a súa andaina cara a normalización no ensino superior. Asemade, ó ter que estudar en toda Europa (supostamente) o mesmo, non haberá sitio para contido relacionados co noso país e as súas necesidades,

4- Conclusión

O Plano de Boloña é todo isto e moito máis: privatización, elitización, desespecialización, precarización e a perda de identidade nacional. Para loitar contra Boloña e poder informar ós estudantes sobre o que se nos vén enriba, naceron as Asembleas de Estudantes, que nos coordinamos a través da Coordinadora de Asembleas de Compostela. Porque aínda que Boloña afecte a aqueles que virán despois nosa, paralo depende de nós.

Gotthard

2007-02-19T16:14:00.000+01:00

A entrada de hoxe, adícolla a un grupo de hard rock. Chámanse Gotthard e veñen de Suíza.

HISTORIA
Gotthard comezaron a súa andaina musical a principios dos noventa grazas ao traballo de Steve Lee (vogalista) e Leo Leoni (guitarra). Poderiamos dicir que esta banda está moi influenciada polos grandes do rock dos anos 70 e 80: AC/DC, Deep Purple, Whitesnake, Led Zeppelin, Aerosmith...Concretamente, Steve Lee pretendeu imitar a David Coverdale, o lendario vogalista de Whitesnake.

O seu debut discográfico data de 1992, coa publicación de Gotthard, o seu album homónimo. Dende entón, os suízos gravaron 6 discos máis de estudo, dous directos e dous recopilatorios (un deles só de baladas, coma as Gold Balads dos Scorpions). Os seus éxitos convértenos na banda de rock suíza de referencia a nivel nacional e internacional. De feito, dos dous millóns de discos que Gotthard levan vendidos, un millón fixérono en Suíza (lembrar que este pequeno páis tan só ten 7 millóns de habitantes, é dicir que un de cada sete suízos mercaron algún album de Gotthard)

DISCOGRAFÍA

Albumes de estudo

Gotthard (1992)
Dial Hard (1994)
G. (1996)
Open (1999(
Homerum (2001)
Human Zoo (2003)
Lipservice (2005)

Directos

The Hamburg Tapes (1996)
D Frosted (1997)
Made in Switzerland (2006)

Recopilatorios

One Life One Soul (Best Of Ballads) (2002)
One Team One Spirit (Best of Album) (2004)

FORMACIÓN

Actualmente Gotthard presenta a seguinte formación:

Steve Lee, cantante
Leo Leoni , guitarra
Freddy Scherer, guitarra
Marc Lynn, baixo
Hena Habegger , batería

OPINIÓN PERSOAL

Para min Gotthard son unha das mellores bandas de Hard Rock do momento. Contan cuns grandes músicos, entre os que destaco a potentísima voz de Steve Lee, que aínda en directo é quen de arrincar uns tonos agudos xeniais. Recoméndovos a todos vos que escoitedes o último album en vivo, o Made in Switzerland, xa que é unha recompilación dos grandes éxitos da banda e que reflicte á perfección como ten que ser unha banda de directo.

Para ir abrindo boca déixovos One Life one Soul e a versión da canción de Deep Purple, Hush. Desgraciadamente, aquí en Santiago non teño o disco enteiro, así que teredes que agardar a que chegue a casa para que colgue máis cancións.

Business is Busines

2007-02-16T03:00:00.000+01:00

Aínda que por mor dos exames estou un pouco desconectado do resto da sociedade, intento botarlle tódolos días unha ollada rápida á prensa dixital. A noticia que hoxe máis me chamou a atención atopeina en ElPais.com:

Una auditoría revela un fraude de 10.000 millones de dólares de fondos estadounidenses destinados a Irak

Halliburton, empresa anteriormente dirigida por el vicepresidente, Dick Cheney, es responsable de algo más del 25% de los mismos

Non entendo como a xente elixe montar zapatarías, panadarías ou bares para facer cartos. Se tan só con ler o xornal vemos que o gran negocio está nas guerras. Mirade para os propietarios das fábricas de armas, ou para os que se encargan de reconstruír Irak, ou mirade para a ex-empresa de Dick Cheney. O diñeiro está nas guerras. Pode que sexa moralmente reprochábel, pero amigos...

Business is Business

Icewind

2007-02-14T22:49:00.000+01:00

Dende que Revolta Rockeira sufriu un proceso de reestruturación, tódalas dentradas estiveron adicadas a asuntos políticos. Pero non creades que esquencín que a idea deste blogue é tratar tamén temas musicais, así que hoxe falareivos dun grupo de metal compostelá: Icewind

Icewind naceron aló polo ano 2003 como grupo de versións. Tras ter estabilizado a súa formación lánzanse a editar o seu primeiro e único disco: Tiempos de Gracia, totalmente autoproducido. Na súa corta carreira, Icewind percorreron de punta a punta a nación galega, obtendo un gran éxito entre a crítica e o público. Á súa vez, tiveron a honra de tocar con grupos como Sphinx, El Último ke Zierre ou os lendarios Rata Blanca. Malia todo, en novembro do 2006 comunicaron a través da súa web a mala nova da súa separación. Os motivos podédelos ler na nota de despedida publicada na súa páxina oficial.

Afortunadamente, Icewind darán un concerto de despedida o vindeiro 1 de marzo na residencia universitaria Monte da Condesa (Compostela). Comezará ás 22:00 horas e a entrada será de balde. Recoméndovos que vaiades, xa que será a derradeira oportunidade de ver a unha gran banda de metal.

Para todos aqueles que nunca os escoitastedes, póñovos no podcast a miña canción favorita: Tiempos de Gracia